به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر محسن سوهانی مدیر رادیو نمایش در گفت‌وگویی با ایسنا ضمن تاکید بر تولید کارهای نمایشی و برنامه‌های ویژه نوروز، از ساخت یک مجموعه نمایشی ریتمیک و موزیکال در رادیو خبر داد.

او با اشاره به تولید این مجموعه که در آن از نوشته‌های زنده‌یاد علی حاتمی استفاده شده است، توضیح داد: ما به رسم هر ساله سعی می‌کنیم نو به نو شویم و کارهای جدیدی را آماده کنیم؛ امسال هم از لحظه سال تحویل تا ایام ماه مبارک رمضان آثار و سریال‌های مختلفی خواهیم داشت.

سوهانی در این زمینه با اشاره به تولید نمایش «خاتون ترنج» توضیح داد: به تازگی قرار است یک کنسرت نمایش موزیکال را در رادیو برای اولین بار داشته باشیم که توسط قربان نجفی ساخته می‌شود.

به گفته او این نمایش بر اساس یکی از متن‌های زنده‌یاد علی حاتمی است که تاکنون کار نشده بود. بر این اساس سعی کردند در قالبی جذاب و شاد آن را به اجرا دربیاورند و برای نوروز آماده کنند.

سوهانی در ادامه از چالش‌های مرکز هنرهای نمایشی رادیو گفت و بیان کرد: این مرکز یکی از قدیمی‌ترین مجموعه‌های فعال سازمان صداوسیماست. این مجموعه تنها حوزه‌ای است که هنرمندان و چهره‌ها یا کارمند آن هستند یا مستقیم با مجموعه کار می‌کنند. یکی از جنبه‌های کار ما مدیریت این مجموعه است. به عنوان نماینده هنرمندان معتقدم آنها باید دغدغه‌هایشان را بگویند، واقعا به اندازه جایگاهشان قدر نمی‌بینند و معتقدم صداوسیما خیلی بیش از این باید اینها را تکریم کند.

وی در پایان گفت‌وگوی خود درباره سلبریتیزم و استفاده صداوسیما از هنرمندان به شکل هدفمند هم نکاتی را بیان کرد و گفت: واژه «سلبریتیزم» را که از فرنگ آمده و حتی معادل فارسی برای آن نداریم، می‌توان به جهت محتوایی برای چهره‌های مشهور در صنعت سرگرمی به کار برد. مدیریت این چهره‌ها موضوع پُرمناقشه‌ای است و حرف و حدیث درباره آن زیاد وجود دارد. همه جای دنیا یک چهارچوب ارتباطی به عنوان ائتلاف مرجع وجود دارد. شما برای اینکه گفتمان‌سازی کنی، فرهنگ‌سازی کنی و بر روی جامعه و افکار عمومی اثر بگذارید از آنها باید درست استفاده کنید و همه جای دنیا این کار را می‌کنند. هیچ جای دنیا نه این‌گونه است که سازمان‌های رسانه‌ای چهره‌ها را به حال خودشان رها کنند و نه این گونه است که قلع و قمع‌شان کنند. در نتیجه مدیریت درست و متعادل و هدفمند چهره‌ها مهم‌ترین بستر راهبردی پیش‌روی سازمان صداوسیماست. تلویزیون راهبرد چه گفتن را می‌داند اما مسئله ما چگونه گفتن است؛ آن هم در جهانی که خیلی پیچیده شده است، در جهانی که مخاطب ما منفعل نیست و قدرت دارد.

امروز سالروز درگذشت پرویز فنی‌زاده است، بازیگری که با وجود عمر کوتاهش در تئاتر، سینما و تلویزیون خوش درخشید و مرگ زودهنگامش همان اندازه که دوستدارانش را رنجاند، دو کارگردانی را که با او تجربه همکاری داشتند، بسیار آزرده و هم خشمگین کرد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، پرویز فنی‌زاده در کنار سعید پورصمیمی، پرویز پورحسینی و … از اولین هنرجویان اداره هنرهای دراماتیک بود. او خیلی زود به عنوان استعدادی شگرف در تئاتر ایران کشف شد. حمید سمندریان اولین معلم او بود و نخستین همکاری این دو در نمایش «مرده‌های بی کفن و دفن» نوشته ژان پل سارتر به انجام رسید. همان یک تجربه کافی بود که آقای معلم متوجه توانمندی هنرجوی خود بشود و این گونه بود که در اجرای نمایش بعدی‌اش، «باغ وحش شیشه‌ای» از آغاز نقش «تام» را برای فنی‌زاده در نظر گرفت. او در این نقش نیز خوش درخشید و همکاری بعدی آنان در نمایش «طبیب اجباری» رقم خورد، نمایشی که مورد توجه منتقدان و تماشاگران قرار گرفت و  استعداد فنی زاده را در ژانر کمدی هم به اثبات رساند. تا آنجاکه گفته شد نمی‌توان تصور کرد که بازیگر دیگری جز او این نقش را بازی کند. همان بازی، بهرام بیضایی را بر آن داشت تا فنی‌زاده را برای بازی در فیلم «رگبار» دعوت کند و او در نقش آقای حکمتی هم همچنان مطرح شد.

بازی در نقش کوتاهی در فیلم «خشت و آینه» به کارگردانی ابراهیم گلستان دیگر نقش آفرینی او در سینما بود.

فنی‌زاده با بازی در سریال «دایی جان ناپلئون» به کارگردانی ناصر تقوایی با بازی در نقش «مش قاسم» تماشاگران تلویزیون را نیز شیفته خود ساخت تا آنجاکه تکه کلام مشهور او « دروغ چرا تا قبر آآآ…» همچنان در میان نسل‌های گوناگون رد و بدل می‌شود.

به گزارش ایسنا در ادامه بخش‌هایی از نظرات حمید سمندریان را درباره توانمندی‌های فنی زاده و نیز مرگ نابهنگام او که در کتاب «این صحنه خانه من است» منتشر شده، از نظر می گذرانیم:

«همیشه این را گفته‌ام و غلو هم نکرده‌ام که مرگی زودرس به یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای هنرپیشگی ایران ظلم کرد. فنی‌زاده خیلی زود مرد. وقتی مُرد ، پایانش نبود. تازه درصد کمی از قدرت‌های بازیگری او را دیده بودیم. سلول به سلول این آدم آرتیست بود. من اطمینان دارم که اگر بود، در پیری هم نقش‌های جدیدی کشف می‌کرد. وقتی مُرد تازه فهمیدم که تئاتر ایران چه چیزی را از دست داده است.»

«شهوت بازی فنی‌زاده، صحنه بود. سینما را زیاد دوست نداشت و بیشتر بازیگری با حضور تماشاچی بود. حضور تماشاچی و نفس او نیروهای نهفته فنی‌زاده را آزاد می‌کرد ولی دوربین با او این کار را نکرد. بنابراین من همیشه به کسانی که می‌گویند شاهکار فنی‌زاده مش قاسم دایی جان ناپلئون است، اعتراض دارم چون فنی‌زاده هنرپیشه صحنه بود زیرا نیروهایش با حضور تماشاگر آزاد می‌شد. البته اگر  در سینما هم نقش‌های بیشتری بازی می‌کرد، چیزی کم نداشت ولی شاهکارهایش روی صحنه خلق شد و من در تمام پیس‌هایی که با او کار کردم این شاهکار را دیدم.»