برگزاری مراسم یادبود بهناز نازی در تالار رودکی

مراسم یادبود هنرمند فقید، بهناز نازی روز شنبه ٩ خردادماه در تالار رودکی برگزار می‌شود.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از گروه تئاتر «شایا»، مراسم یادبود هنرمند فقید، بهناز نازی روز شنبه ٩ خردادماه ساعت ١٨ در تالار رودکی برگزار می‌شود.

فرهاد آئیش، حمیدرضا نعیمی، رؤیا افشار، خسرو شهراز و بهرام بدخشانی جزو سخنرانان یادبود هستند.

همچنین اجرای موسیقی، نمایشنامه‌خوانی به کارگردانی عاطفه رضوی، پرفورمنس به کارگردانی محسن حسینی و پخش کلیپی از فیلم‌ها و تئاترهای بهناز نازی، از دیگر بخش‌های این آیین یادبود است.

هنرمندان تئاتر و سینما جزو دعوت‌شدگان یادبود زنده‌نام بهناز نازی هستند.

ورود علاقه‌مندان به این آیین، آزاد است.

این برنامه به همت گروه تئاتر «شایا» و با حمایت بنیاد فرهنگی هنری رودکی و اداه کل هنرهای نمایشی برگزار می‌شود.

حضور‌ و غیاب دانش‌آموزان شهید میناب/ پرویز پرستویی: همه متعلق به این آب و خاک هستند

مراسم یادبود شهدای مدرسه میناب با عنوان «حضور غیاب» با همکاری خانه سینما، خانه تئاتر و خانه موسیقی از  شب گذشته دوشنبه چهارم خرداد کار خود را آغاز کرد.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از خانه سینما، پرویز پرستویی در این مراسم که با مشارکت خانه سینما، تئاتر و موسیقی برپا شد ، گفت: آدم هایی که در فیلم ها کشته می‌شوند ادای کشته شدن را درمی‌آورند اما در واقعیت همه چیز متفاوت است.
وی با اشاره به از دست رفتن جان هموطنان در جنگ تحمیلی اخیر و اعتراضات گفت: همه این عزیزان متعلق به آب و خاک همین سرزمین هستند.
پرستویی با بیان اینکه مردم در جنگ همانند بچه‌های میناب کشته می‌شوند ، گفت: هرکدام از این بچه ها یک انسان بودند که قرار بود ظهر با ذوق و شوق پیش پدر و مادرهایشان برگردند.
پرستویی در ادامه از تک تک دانش آموزان شهید نام برد و مردم حاضر به جای این شهدا، همانند کلاس درس اعلام حاضری کردند.
پرستویی با بغض با نام بردن از ماکان نصیری یادآور شد که پیکر او پیدا نشد.

مرضیه برومند با یک اجرای تئاتری نقش یکی از مادران چشم انتظار میناب را در میان مردم به صحنه برد.

مدیر هنری این برنامه امیر اثباتی است.

اجرای قطعات موسیقی، پرفورمنس ، نمایش خیابانی توسط هنرمندان شناخته شده  و شروه خوانی توسط مالک حدپور از جمله برنامه‌های است که هر شب در محوطه باز خانه هنرمندان اجرا خواهد شد.

مراسم یادبود شهدای مدرسه میناب از شب گذشته ۴ خرداد آغاز شد و تا روز  دوشنبه ۱۱ خرداد ادامه خواهد داشت.

این برنامه با همکاری شهرداری منطقه ۶ و با حمایت اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی ایران به اجرا در می‌آید.

همایون اسعدیان مدیرعامل خانه سینما، علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر، محمدمهدی عسگرپور مدیرعامل خانه هنرمندان، محمدرضا کارچی شهردار منطقه ۶، آیدین ظریف سخنگوی خانه سینما، محیط طباطبایی مدیر ایکوم، رضا درستکار، آناهید آباد، مریم هژیروند، علی جناب، حمیدرضا عاطفی معاون اجرایی خانه موسیقی ایران،  بابک رضایی مدیرکل دفتر موسیقی ، اسحاق شکری مدیرعامل انجمن موسیقی ایران در این برنامه حضور داشتند.
همچنین علیرضا تاجیک طراح حرکت و
محمد مبین تاجیک، جاوید رضوی، امیرحسین فتحی، یگانه خالقی، محدثه رضازاده و شقایق فکور گروه حرمت را تشکیل می‌دادند.
گروه بازیگران میناب نیز عبارتند از:
محمد باقر صفا نور، علیرضا تاجیک، زینب عادل فر، زهرا غلامی، مریم حجتی، آریو رئیسی.
یسنا لطفعلی زاده ( دختر بچه)، محمد رضا مدبری( پسر بچه ) و الهام زمانی ( معلم) بازیگران مدرسه بودند.

کمیته آسیب شناسی کانون کارگردانان خانه تئاتر تشکیل شد

جلسه هیات‌مدیره کانون کارگردانان خانه تئاتر برگزار و در این جلسه علاوه بر مصوب شدن برخی موارد، کمیته آسیب شناسی این کانون تشکیل شد.

به گزارش روابط‌عمومی خانه تئاتر از کانون کارگردانان، جلسه هیات‌مدیره کانون کارگردانان خانه تئاتر با حضور اعضای هیات‌مدیره روز شنبه دوم خردادماه 1405 در عمارت خانه تئاتر برگزار و در خصوص مسائل مختلف کانون تصمیماتی اتخاذ شد.
در این جلسه اسماعیل خلج، مجید کریمی، غلامرضا عربی، حسین پرستار، مازیار لرستانی اعضای هیات‌مدیره و احسان فکاء بازرس کانون کارگردانان حضور داشتند.
در ابتدای جلسه و در ادامه جلسات قبل، به اصلاح شیوه‌نامه عضوگیری و امتیازدهی به متقاضیان جدید عضویت در کانون کارگردان پرداخته و موارد زیادی از شیوه‌نامه عضوگیری اصلاح شد.
در بخش دوم جلسه و با حضور ناصح کامگاری از اعضای هیات موسس و کانون کارگردانان، مسائل مهم انتقادی مطرح شد و هیات‌مدیره در خصوص این مسائل گفت‌وگو کردند.
در ادامه و با تصویب هیات‌مدیره مقرر شد کمیته آسیب‌شناسی به دبیری ناصح کامگاری تشکیل و دبیر کمیته، پیگیر موضوعات مختلف کیفیت‌شناسی و دلایل کم‌کاری و بیکاری برخی کارگردانان حرفه ای تئاتر شود.

تحلیل کیفی ۷۷ نمایشنامه داوری شده در جشنواره آکادمی نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر ایران؛ بازخوانی ظرفیت‌های خلاقه و چالش‌های ساختاری

سارا الهیان در مقاله‌ای با تحلیل ۷۷ نمایشنامه داوری شده در جشنواره آکادمی نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر ایران بر بازخوانی ظرفیت‌های خلاقه و چالش‌های ساختاری تاکید کرد.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، این مقاله بدین شرح است:

چکیده
این مقاله بر پایه مطالعه و تحلیل کیفی ۷۷ نمایشنامه از اعضای «کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان» خانه تئاتر ایران شکل گرفته است که توسط ۴۵ داور با رویکردهای متفاوت ارزیابی شده‌اند. هدف پژوهش، واکاوی نقاط قوت و ضعف مشترک در این آثار، و ترسیم تصویری از گرایش‌ها و چالش‌های موجود در میان نمایشنامه‌های ارائه‌شده است.
نکته ضروری و مقدماتی، نتایج مقاله صرفاً ناظر بر همین ۷۷ نمایشنامه است و قابل تعمیم به کل جامعه نمایشنامه‌نویسی ایران یا همه اعضای کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر نیست. با این حال، یافته‌ها روایتی معتبر از وضعیت «نمونه‌ای محدود اما حرفه‌ای» از بدنه فعال نمایشنامه‌نویسی معاصر ارائه می‌دهند.
بر اساس ارزیابی داوران، بیشترین امتیازها به سطح ایده و مضمون تعلق گرفته و بیشترین ضعف‌ها در ساختار و شخصیت‌پردازی دیده می‌شوند. همچنین، بررسی همگرایی و واگرایی داوران نشان می‌دهد که ضعف ساختار و شخصیت‌پردازی یک مسئله تقریباً مورد توافق است، در حالی‌که در ارزیابی ایده و خلاقیت، تنوع دیدگاه‌ محسوس وجود دارد؛ تنوعی که ریشه در دو گفتمان عمده نقد نمایشنامه دارد: معناگرا و تکنیک‌گرا.
مقدمه
نمایشنامه‌نویسی، چه در ساحت آکادمیک و چه در میدان اجرا، بازتابی از دلمشغولی‌های فرهنگی، اجتماعی و فردی مؤلفان است. مطالعه نظام‌مند نمایشنامه‌ها در یک مجموعه مشخص – همچون آثار اعضای کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان خانه تئاتر – فرصت ارزشمندی برای شناخت گرایش‌های متنی، بن‌مایه‌های فکری و نحوه پرداخت دراماتیک فراهم می‌کند.
این مطالعه کوشیده تصویری از «کیفیت درام» در میان آثار ارائه‌شده توسط اعضا ترسیم کند؛ تصویری مبتنی بر داده‌های واقعیِ داوری، نه بر برداشت‌های کلی یا فرضیات نظری.
چارچوب روش‌شناسی
در این پژوهش، ۷۷ اثر نمایشی با نظر ۴۵ داور و کارشناس در پنج محور تحلیلی مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند:
ایده‌: تازگی، موضوع و ظرفیت مفهومی
ساختار:‌ سازمان دراماتیک، انسجام پیش‌برد و نقاط عطف
شخصیت:‌ عمق، تحول و باورپذیری
دیالوگ:‌ کیفیت زبان و نقش آن در پیشبرد درام
خلاقیت:‌ میزان نوآوری در روایت و فرم
تحلیل داده‌ها نشان داد که این پنج عامل نه‌تنها بیانگر توان فنی نویسندگان‌اند، بلکه از منظر زیباشناختی نیز هسته‌های اصلی کیفیت متن را شکل می‌دهند و یافته‌ها بر مبنای آرای امتیازی و تحلیلی داوران استخراج شده‌اند تا میزان اجماع یا اختلاف دیدگاه نیز سنجیده شود. بررسی میانگین امتیازهای داوران نشان می‌دهد که تفاوتی تدریجی اما معنادار در وزن‌دهی به این مؤلفه‌ها وجود دارد:
نتیجه نهایی میانگین درصد پارامترها (از کم به زیاد):
ردیف، پارامتر، درصد
۱. دیالوگ
۵۴.۵۹٪
۲. شخصیت
۵۵.۲۶٪
۳. ساختار
۵۵.۸۰٪
۴. خلاقیت
۵۶.۵۶٪
۵. ایده
۵۸.۶۷٪
«دیالوگ» با میانگین ۵۴.۵۹ درصد کمترین ارزیابی را به خود اختصاص داده و پس از آن «شخصیت‌پردازی» با ۵۵.۲۶ درصد و «ساختار روایی» با ۵۵.۸۰ درصد قرار گرفته‌اند؛ درحالی‌که «خلاقیت» با ۵۶.۵۶ درصد جایگاهی بالاتر دارد و نهایتاً «ایده» با ۵۸.۶۷ درصد بیشترین میانگین ارزیابی را کسب کرده است.
این توزیع درصدی بیانگر آن است که داوران ضمن توجه به عناصر فنی، بیشترین اهمیت را برای ایده‌پردازی و ظرفیت‌های نوآورانه قائل بوده‌اند، هرچند فاصله‌ی میان مؤلفه‌ها محدود و نشانگر نوعی همگرایی نسبی در داوری است.


یافته‌های اصلی و الگوهای تکرارشونده
۱. ایده؛ خلاقیت ذهنی و تنوع در انتخاب سوژه
تقریباً در تمام آثار، نگاه خلاقانه در طرح سوژه یا مضمون حضور دارد. نویسندگان با دغدغه‌های اجتماعی، فرهنگی و فردی مواجه شده‌اند و در بسیاری از متون، تلاش برای گشودن دریچه‌های تازه به جهان معاصر دیده می‌شود. با این حال، این خلاقیت ذهنی در مرحله پرداخت دراماتیک همیشه استمرار نمی‌یابد؛ یعنی ایده به متن نمایشی کامل تبدیل نمی‌شود.
۲. ساختار؛ انسجام مخدوش در روایت
ضعف ساختار در بیشترین موارد نقد تکرار شده است. در بسیاری از آثار، مقدمه قوی و میانه‌ای پراکنده یا پایان‌بندی شتاب‌زده ظاهر می‌شود. میان منطق صحنه‌ها و ریتم درام هماهنگی وجود ندارد و در برخی نمایشنامه‌ها فرم روایی نامشخص باقی می‌ماند. این ضعف نه ناشی از کمبود خلاقیت، بلکه متأثر از فاصله میان نگاه مفهومی و تسلط بر فرم اجرایی است.
۳. شخصیت‌ها؛ میان نمود و هویت
شخصیت‌پردازی در متن‌های مورد بررسی اغلب بر مبنای کارکرد در روایت شکل گرفته نه بر اساس هویت دراماتیک کامل. تحولات شخصیتی عمق ندارند، انگیزه‌ها ضعیف‌اند و زبان شخصیت‌ها تمایز کافی ندارد. در نتیجه، شخصیت‌ها گاه تنها حامل ایده‌ها و پیام‌های نویسنده‌اند؛ نه موجوداتی زنده در جهان نمایش.
دیالوگ؛ ابزار انتقال، نه خلق
در مجموعه آثار بررسی‌شده، دیالوگ غالباً برای انتقال اطلاعات یا توضیح موقعیت استفاده شده، نه برای پیش‌برد طبیعی درام. در این بخش، ضعف ریتم و تکرار لحن از مشکلات مشترک است. با وجود نمونه‌های قابل توجهی از زبان خلاق و موقعیت‌ساز، میانگین کلی دیالوگ‌نویسی از دیگر پارامترهای داوری پایین‌تر است.
۵. خلاقیت؛ از طرح ایده تا تحقق صحنه
نوآوری‌ها و جسارت‌ها در سطح طرح اولیه بسیار مشهودند؛ از مضامین اجتماعی تازه گرفته تا تجربه‌های فرم‌گرایانه، اما در انتقال این خلاقیت به سطح اجرا، متن‌ها دچار گسست می‌شوند. این ویژگی نشان‌دهنده فاصله میان «نیت خلاق» و «تحقق نمایشی» در بدنه این مجموعه است.
روندهای داوری: همگرایی و واگرایی داوران
تحلیل داده‌های داوری، چشم‌اندازی جذاب از نحوه مواجهه داوران با این آثار به دست می‌دهد؛ چشم‌اندازی که خود به‌تنهایی حامل معناست.
الف) همگرایی گسترده بر ضعف ساختار و شخصیت
تقریباً تمام ۴۵ داور – با وجود تفاوت در گرایش‌های نقدی – بر دو نکته توافق کامل دارند:
ضعف ساختار
ضعف شخصیت‌پردازی
این اجماع گسترده، نشان‌دهنده وجود یک مسئله فراگیر در بدنه نمایشنامه‌نویسی مورد مطالعه است. اختلاف‌نظرهای فردی تقریباً در این دو حوزه از میان رفته و همه داوران، با هر رویکردی، این دو محور را مهم‌ترین نقاط ضعف می‌دانند.
چنین همگرایی‌ای در ارزیابی‌ها بیانگر آن است که ضعف ساختاری و شخصیت‌پردازی نه صرفاً مسئله‌ای فردی یا موردی، بلکه نشانه‌ای از یک چالش سیستماتیک در این ۷۷ نمایشنامه است؛ چالشی که از سطح نویسنده فراتر رفته و به الگوهای رایج در خلق متن بازمی‌گردد.
ب) واگرایی شدید در ارزیابی ایده و خلاقیت
در مقابل، داوران در امتیازدهی به دو پارامتر «ایده» و «خلاقیت» اختلاف قابل توجهی نشان داده‌اند. این واگرایی ریشه در تفاوت بنیادین دو رویکرد نقدی دارد:
داوران محتوامحور (معناگرا):
این گروه، ارزش اصلی را به مضمون، تازگی موضوع و طرح مسائل اجتماعی یا فلسفی می‌دهند و در نتیجه، در بخش «ایده» امتیازهای بالاتری ثبت کرده‌اند.
داوران فرم‌گرا (تکنیک‌گرا):
این گروه بر تحقق فرم اجرایی تأکید دارند و معتقدند ایده زمانی ارزشمند است که در ساختار نمایشی محقق شود؛ بنابراین در همین بخش‌ها امتیاز پایین‌تری داده‌اند.
اختلاف دیدگاه میان این دو رویکرد را می‌توان نمونه‌ای از دو گفتمان اصلی نقد نمایشنامه دانست:
گفتمان معناگرا – اولویت دادن به پیام، مضمون و دغدغه اجتماعی
گفتمان تکنیک‌گرا – اولویت دادن به فرم، ساختار و سازوکار اجرایی درام
وجود این دو گفتمان موازی، تحلیل داوری‌ها را چندلایه‌تر می‌کند و نشان می‌دهد که هرچند در کیفیت فنی ضعف‌هایی مشترک دیده می‌شود، اما در تلقی از مفهوم «خلاقیت» میان داوران هیچ اجماع پایداری وجود ندارد.
تحلیل نهایی و نتیجه‌گیری
تحلیل آماری و محتوایی داده‌ها به روشنی نشان می‌دهد که در مجموعه نمایشنامه‌های مورد بررسی، ایده و خلاقیت ذهنی نقاط قوت، و ساختار و شخصیت‌پردازی نقاط ضعف مشترک‌اند.
در نگاه کلان، می‌توان گفت این یافته‌ها به دو نتیجه مهم منجر می‌شوند:
بدنه حرفه‌ای نمایشنامه‌نویسی حاضر در این نمونه از نظر ذهنیت و دغدغه، فعال و جست‌وجو‌گر است؛ جسارت دارد، مضمون‌های نو برمی‌گزیند و نگاه اجتماعی–فلسفی را وارد بستر درام می‌کند.
در مقابل، ضعف در ساختار و شخصیت‌پردازی مانع از تبدیل این ایده‌ها به متن نمایشی منسجم می‌شود؛ ضعفی که حتی در میان داوران با جنبه‌های نظری متفاوت نیز به‌طور یکسان تشخیص داده شده است.
این تحلیل البته محدود است و به همین مجموعه تعلق دارد، اما می‌تواند در مطالعات آینده مبنایی برای مقایسه میان نمونه‌های دیگر و بررسی تحول نمایشنامه‌نویسی در دوره‌های بعد باشد.

برگزاری مراسم یادبود شهدای مدرسه میناب توسط خانه سینما، تئاتر و موسیقی/ حضور و غیاب

مراسم یادبود شهدای مدرسه  میناب با همکاری  خانه سینما، خانه تئاتر و خانه موسیقی برگزار می شود.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از خانه سینما،  مراسم یادبود شهدای مدرسه میناب با عنوان «حضور غیاب» با همکاری  خانه تئاتر، خانه سینما  و خانه موسیقی از امشب دوشنبه چهارم خرداد به مدت یک هفته هر شب از  ساعت ۱۹:۳۰  در محوطه باز خانه هنرمندان برگزار می شود.

اجرای قطعات موسیقی، پرفورمنس، نمایش خیابانی توسط هنرمندان شناخته شده از جمله برنامه های است که هر شب در محوطه باز خانه هنرمندان اجرا خواهد شد.

این برنامه با همکاری خانه هنرمندان و شهرداری منطقه ۶ و با حمایت اتاق بازرگانی صنایع، معادن و کشاورزی ایران به اجرا در می آید.

احمد دامود که بود؟

چهارم خرداد زادروز احمد دامود است؛ چهره‌ای که هم هنرمند بود و هم اهل تدریس و پژوهش. به گزارش ایسنا، نام احمد دامود برای نسلی از دوستداران و فعالان تئاتر به عنوان یک چهره دانشگاهی و علمی پژوهشی مطرح است و حال آنکه او حضور خود را در عرصه هنر با فعالیت‌های هنری آغاز کرده بود و تا سال‌ها به عنوان بازیگر و کارگردان فعال بود.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از ایسنا، در این نوشتار که به انگیزه هشتاد و هفتمین زادروز او منتشر می‌شود، نگاهی گذرا داریم به کارنامه هنری این هنرمند. احمد دامود زاده هشتم خرداد سال ۱۳۱۸ و از نخستین دانشجویان دانشکده هنرهای دراماتیک ایران است؛ همان دانشکده‌ای که به کوشش زنده‌یاد مهدی فروغ راه‌اندازی شد. او بعد از فارغ‌التحصیلی از این دانشکده، در دانشگاه تبریز در رشته روانشناسی نیز مشغول به تحصیل شد و مدرک کارشناسی خود را از این دانشگاه دریافت کرد. دامود در آن از اواخر دهه ۴۰ که تحصیلش در دانشگاه به پایان رسید، به عنوان کارگردان و بازیگر در تئاتر ایران مشغول به کار شد.

حاصل فعالیت‌های او در این زمینه‌ها، اجرای نمایش‌هایی همانند «قرعه برای مرگ» نوشته واهه کاچا، «باغ وحش شیشه‌ای» نوشته تنسی ویلیامز، «گیدوکلنا» نوشته موریس مترلینگ در کنار شماری از نمایشنامه‌های ایرانی همچون «چهار صندوق» بهرام بیضایی، «آدم‌ها و چیز» و «گمشدگان» و «انکار» هر سه از آثار ابراهیم مکی، «کلاف سردرگم» نوشته بهرام صادقی، «چهارمی» و «در ساحل» هر دو از آثار محسن یلفانی است.

او علاوه بر کارگردانی این آثار در بعضی از این نمایش‌ها به ایفای نقش هم پرداخت. اما عمده فعالیت‌های او در عرصه بازیگری تئاتر به همکاری با گروه تئاتر «آناهیتا» بازمی‌گردد؛ گروهی که مصطفی و مهین اسکویی آن را اداره می‌کردند و دامود در تعدادی از آثار این زوج هنری از جمله «هیاهوی بسیار برای هیچ» نوشته شکسپیر و کار مصطفی اسکویی، «تراموایی به نام هوس» نوشته تنسی ویلیامز و کار مصطفی اسکویی، «روباه‌های کوچک» نوشته لیلیان هلمن و کار مهین اسکویی، «طبقه ششم» نوشته آلفرد ژری کار مشترک مهین و مصطفی اسکویی، «کالسکه زرین و اینس مندو» نوشته پروسپر مریمه و کار مهین اسکویی و نمایش «چمدان» نوشته و کار فرهاد آییش به ایفای نقش پرداخت.

بعد از انقلاب دامود نیز مدتی از کشور مهاجرت کرد و در امریکا دو فیلم کوتاه مستند با نام‌های «تولدی دیگر» و «به صلیب کشیدن» را ساخت. او که برای ادامه تحصیل به این کشور مهاجرت کرده بود، موفق به دریافت کارشناسی ارشد ارتباطات جمعی سینما و تلویزیون از دانشگاه کلمبیای آمریکا و کارشناسی ارشد آموزش تئاتر از دانشگاه لویولای آمریکا شد.

اوایل دهه ۷۰ دوباره به ایران بازگشت. در این مقطع بیشتر فعالیت‌های او متمرکز بر آموزش و پژوهش بود. بازی در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی مانند «باد و شقایق»، «لژیون»، «معمای یک قتل»،«سینما سینماست»، «تنگنا» و «با من بمان» بخش دیگری از فعالیت‌های اوست. اما نسل‌های بعدی که کمتر آثار هنری دامود را دیده بودند، بیشتر او را به عنوان استاد دانشگاه و پژوهشگری دست به قلم می‌شناختند و البته که او نزد دانشجویانش استادی محبوب بود.

از جمله آثار پژوهشی او نگارش یا ترجمه کتاب‌هایی چون «تکنیک بازیگری»، «اصول کارگردانی تئاتر»، «درباره کارگردانی فیلم»، «کار عملی بازیگر»، «بازیگری و کارگردانی تئاتر از نگاه دو کارگردان بزرگ الیا کازان و اینگمار برگمان»، «نگاهی کوتاه به خلاقیت، بازیگری و  آشفتگی‌های روانی» و … است. احمد دامود، چهره‌ای که کمتر اهل گفتگو حضور در مجامع هنری بود، در یکی از اخرین روزهای سال ۱۴۰۱ از دنیا رفت. او روز ۲۵ اسفند ماه برای همیشه چشمانش را بر این زندگی بست و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا آرام گرفت.

نخستین جلسه هیات‌مدیره کانون تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر برگزار شد؛ رئیس و نایب‌رئیس انتخاب شدند

نخستین جلسه هیات‌مدیره جدید کانون تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر روز جمعه اول خردادماه برگزار شد و اعضا ضمن تعیین مسئولیت‌ها و سمت‌های مختلف، درباره برخی مصوبات و برنامه‌های اجرایی کانون نیز به جمع‌بندی رسیدند.

به گزارش روابط‌عمومی خانه تئاتر، نخستین جلسه هیات‌مدیره جدید کانون تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر روز جمعه اول خردادماه با حضور اعضای هیات‌مدیره برگزار شد و طی آن مسئولیت‌ها و سمت‌های مختلف اعضا تعیین شد.

بر اساس تصمیمات اتخاذشده در این جلسه، مهدی قلعه به عنوان رئیس هیات‌مدیره و مجید قناد به عنوان نایب‌رئیس هیات‌مدیره انتخاب شدند. همچنین مسئولیت کمیته آموزش و سخنگویی کانون به روشنک کریمی واگذار شد و مریم تهرانی نیز مسئولیت روابط‌عمومی را برعهده گرفت.

در ادامه این تقسیم مسئولیت‌ها، ژاکلین آواره به عنوان مسئول کمیته رفاه معرفی شد و مسئولیت کمیته حقوقی نیز به صورت مشترک به مجید قناد و جواد مهدی سپرده شد. همچنین مجید نصیری به عنوان مسئول مالی کانون انتخاب شد.

بر اساس مصوبه این جلسه، مجتبی گوهرخای از اعضای انجمن کودک خارج از ترکیب هیات‌مدیره نیز مسئولیت دبیری جلسات و امور اداری را برعهده خواهد داشت.

اعضای هیات‌مدیره در نخستین نشست خود علاوه بر تعیین مسئولیت‌ها، درباره برخی برنامه‌ها و مصوبات اجرایی کانون نیز به بحث و تبادل نظر پرداختند.

مقرر شد جزئیات این تصمیمات و مصوبات در ادامه از طریق کانال رسمی انجمن در پیام‌رسان «بله» به اطلاع اعضای کانون برسد. این جلسه در حالی برگزار شد که اعضای هیات‌مدیره جدید بر ضرورت توجه بیشتر به مسائل آموزشی، رفاهی و حقوقی اعضای کانون و همچنین برنامه‌ریزی برای ارتقای فعالیت‌های حوزه تئاتر کودک و نوجوان تأکید کردند.

برگزاری مجمع عمومی کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان تئاتر؛ متن محمد رحمانیان قرائت شد

مجمع عمومی کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان تئاتر با حضور اعضا برگزار شد و ضمن ارائه گزارش عملکرد هیات‌مدیره و مدیرعامل خانه تئاتر، مسائل و دغدغه‌های صنفی اعضا مورد بررسی قرار گرفت.

به گزارش روابط‌عمومی خانه تئاتر، مجمع عمومی کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان تئاتر با حضور اعضای این کانون برگزار شد. در این نشست، گزارش عملکرد و فعالیت‌های انجام‌شده از سوی هیات‌مدیره ارائه شد و اعضا نیز دیدگاه‌ها، پیشنهادها و دغدغه‌های صنفی خود را مطرح کردند. همچنین در بخش‌هایی از این مجمع، موضوعات مرتبط با مسائل حرفه‌ای و صنفی اعضا مورد بررسی قرار گرفت. در ادامه، آرام محضری رئیس هیات‌مدیره کانون گزارشی از فعالیت‌ها و روند اقدامات انجام‌شده ارائه کرد.

همچنین علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر نیز با تشریح برخی مسائل مرتبط با حوزه خدمات صنفی، توضیحاتی درباره مسائل بیمه و اقدامات صورت‌گرفته در این زمینه ارائه داد.

حمید دشتی بازرس و علی معتضدی مسوول امور مالی کانون و اسماعیل خلج از دیگر سخنرانان این نشست بودند. بابک والی نیز در این نشست به معرفی کتاب‌های خود پرداخت.

در بخش دیگری از این مجمع، متن محمد رحمانیان قرائت شد. در این متن آمده است: «چه دردی است این که شما دارید؟ درد نوشتن را می‌گویم! که آرام و قرار ندارید؟ که مثل اسپندِ سَرِ آتش در جوش و خروشید و اضطراب و سرآسیمگی؟

چرا مثل بچّه‌ی آدم سر جایتان نمی‌نشینید و دست از فکر و خیال باطل برنمی‌دارید؟ چرا چیزهایی می‌‌گوئید که نباید بگویید و سخنانی موافق را قلمی نمی‌کنید تا توشه‌ی آینده کنید؟ چرا اینهمه از صلاح و مصلحت خود بی‌خبرید؟ این یاغیگری و طاغیگری به کجای دنیا و آخرتتان آمده که لجوج و لجباز همچنان از ناگفته‌ها می‌نویسید و اسرار هویدا می‌کنید؟

عبرت نمی‌گیرد از آن که رفت سَرِ آن دارِ بلند؟ دوستانِ نمایشنامه‌نویس من! اگر پاسخ این پرسش‌‌ها را یافتید مرا هم در جریان بگذارید. که سال‌هاست به دنبال رهایی از این پندارها هستم. می‌دانم که همگی در این وسوسه‌ایم که بمیریم و هرگز، هرگز، هرگز چون موج آرام نگیریم… چرا که نیک می‌دانیم آسودگیِ ما نتیجه‌ای جز عَدَم ندارد.» محمد رحمانیان ۲ خرداد ۱۴۰۵ مجمع عمومی کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمان تئاتر با طرح و بررسی موضوعات صنفی و گفت‌وگوی اعضا پیرامون مسائل حرفه‌ای به کار خود پایان داد.

تقدیر از عضو هیات مدیره خانه تئاتر/مجید قناد: انتخاب به‌عنوان استاد برتر مسئولیت مرا سنگین‌تر کرد

مجید قناد، عضو هیات مدیره مرکزی خانه تئاتر و عضو هیات‌مدیره کانون کودک و نوجوان و از چهره‌های باسابقه حوزه تئاتر کودک، با اشاره به انتخاب خود به‌عنوان استاد برتر مرکز آموزش علمی‌کاربردی فرهنگ و هنر واحد ۴۸، این اتفاق را مسئولیتی مضاعف دانست و بر اهمیت انتقال تجربه و آموزش اصول زندگی در کنار هنر تأکید کرد.

به گزارش روابط‌عمومی خانه تئاتر، مجید قناد که در مراکز آموزشی مختلف از جمله دانشگاه غرب، دانشگاه پارس و مرکز آموزش علمی‌کاربردی فرهنگ و هنر واحد ۴۸ در حوزه‌های بازیگری، نمایش عروسکی، تئاتر کودک و موضوعات مرتبط تدریس می‌کند، درباره انتخاب خود به‌عنوان استاد برتر این مرکز آموزشی سخن گفت.

وی با اشاره به اینکه این انتخاب از میان حدود ۴۰ تا ۵۰ استاد صورت گرفته است، اظهار کرد: «انتخاب به‌عنوان استاد برتر، مسئولیت مرا نسبت به گذشته بیشتر می‌کند و طبیعتاً وظیفه‌ام پس از این اتفاق سنگین‌تر خواهد شد.»

قناد با اشاره به شرایط آموزشی امروز افزود: «با توجه به تغییرات ایجادشده در شیوه‌های آموزشی و گسترش فضاهای مجازی، هم فعالیت اساتید و هم روند آموزشی دانشجویان با چالش‌های بیشتری روبه‌رو شده و اساتید باید تلاش خود را بیش از گذشته افزایش دهند.»

این مدرس و فعال حوزه تئاتر کودک با تأکید بر نقش استادان در تربیت نسل‌های آینده گفت: «بخش زیادی از آموخته‌های ما حاصل تجربه و آموزش استادان بزرگی همچون استاد سمندریان و دیگر بزرگان این حوزه بوده است و ما نیز تلاش می‌کنیم همان تجربه‌ها و آموزه‌ها را به نسل جوان منتقل کنیم. همواره معتقد بوده‌ام که پیش از آموزش هنر باید درس زندگی را آموخت.»

 

تلاش برای انتقال تجربه ۴۰ ساله به دانشجویان

وی با اشاره به بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفه‌ای در حوزه تئاتر، تلویزیون، سینما و رادیو بیان کرد: «تلاش کرده‌ام حاصل سال‌ها تجربه را در اختیار دانشجویان قرار دهم، چرا که تجربه در کنار آموزش علمی می‌تواند مسیر رشد و پیشرفت هنرمندان جوان را هموارتر کند.»

قناد همچنین درباره تفاوت فعالیت در حوزه کودک و بزرگسال گفت: «کار برای کودک با تولید آثار برای بزرگسالان تفاوت‌های زیادی دارد. نوشتن، اجرا و تولید آثار کودک نیازمند دقت، شناخت و توجه بیشتری است؛ چرا که دنیای کودک ویژگی‌ها و ظرافت‌های خاص خود را دارد.»

وی ادامه داد: «تلاش می‌کنم در کنار آموزش، دانشجویان را در مسیر حرفه‌ای نیز هدایت کرده و با آن‌ها همفکری داشته باشم تا شناخت دقیق‌تری از حوزه فعالیت خود پیدا کنند.»

مجید قناد در پایان با اشاره به سوابق حرفه‌ای خود یادآور شد: «بخش عمده فعالیت‌های من در حوزه تئاتر، تلویزیون، سینما و رادیو بوده و تلاش کرده‌ام دانشجویان را با ظرفیت‌های موجود در انجمن‌های تئاتر و فیلم آشنا کنم.»

یادداشت سیروس همتی؛ مردم همچنان تئاتر را دوست دارند

کارگردان نمایش «وی‌لا» گفت: مردم همچنان تئاتر را دوست دارند و به رغم نبود اینترنت و نبود فضای مناسب، این هنر همچنان در سبد فرهنگی آنان حفظ شده است. 

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، سیروس همتی نویسنده و کارگردان نمایش «وی‌لا»، در یادداشتی با اشاره به تجربه دشوار اجرای این اثر، از مسیر پرچالش آن در ماه‌های گذشته گفت؛ مسیری که به گفته او با وجود همه فشارها، با همراهی مخاطبان ادامه پیدا کرده است.

آن چیزی که برای من همیشه اهمیت داشته، استقبال تماشاگر است؛ در شرایطی که نبود اینترنت، نبود فضای مناسب و نامشخص بودن بسیاری از وضعیت‌ها کار را سخت‌تر می‌کرد، همین حضور مخاطب نشان داد که مردم همچنان تئاتر را دوست دارند و آن را در سبد فرهنگی خود حفظ کرده‌اند.

«وی‌لا» برای من سخت‌ترین تجربه تئاتری‌ام بود. نمایشی که در دو دوره اجرا شد؛ یک دوره در هیاهوی هجده و نوزده دی و پیش از جنگ، و دوره دوم پس از جنگ. همین فاصله و تغییر شرایط باعث شد اثر دچار دوپارگی شود؛ بازیگران تغییر کردند، برخی به اجرا نرسیدند و گروه با دشواری‌های تازه‌ای روبه‌رو شد.

در همین مسیر، اتفاقات تلخی هم رقم خورد؛ از آسیب دیدن خانه یکی از بازیگران در جریان جنگ گرفته تا از دست دادن یکی از نزدیکان یکی دیگر از اعضای گروه در همان روزهای پرالتهاب. این تجربه‌ها، در کنار فشار اقتصادی و فرسودگی روحی، اجرای کار را به شدت سنگین کرد.

با این حال، چراغ «وی‌لا» خاموش نشد. به باور من، تئاتر در دل بحران‌ها نه تنها متوقف نمی‌شود، بلکه شکل تازه‌ای از زیستن پیدا می‌کند. بسیاری از آثار مهم نمایشی جهان نیز در دل جنگ‌ها و پساجنگ‌ها متولد شده‌اند؛ از برشت و سارتر تا کامو و دیگران.

به زعم من، تئاتر امروز ما نیز بی‌تأثیر از همین زیست جمعی و بحران‌ها نیست؛ آثاری که روی صحنه می‌روند، حامل ردپای تجربه‌های روحی و اجتماعی ما هستند؛ تجربه‌هایی که هم در بدن بازیگران و هم در ذهن تماشاگران رسوب کرده‌اند.

در پایان نیز لازم می‌دانم از همراهی خانه تئاتر و همه کسانی که در این مسیر در کنار گروه بودند قدردانی کنم؛ همراهی‌ای که باعث شد این اجرا در سخت‌ترین شرایط هم ادامه پیدا کند.