یادداشت محمد وفایی؛ روابط عمومی‌ها حیات‌بخش نبضِ تئاتر‌ها

رئیس هیأت مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر در یادداشتی به مناسبت روز جهانی روابط عمومی و ارتباطات از روابط عمومی تئاتر به عنوان حیات‌بخش نبضِ تئاتر‌ها یاد کرد. 

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، محمد وفایی (رئیس هیأت مدیره کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر) در یادداشتی نوشت: 
امروز، ۲۷ اردیبهشت‌ماه، «روز جهانی ارتباطات و روابط‌عمومی» فرصتی مغتنم است تا یادی کنیم از سنگربانانِ نامرئی اما حیاتیِ دنیای هنر؛ کسانی که با ظرافت و تجربه و آگاهی خود، پل‌های مستحکمی میان اندیشه‌ و اثر هنرمند و نگاهِ مخاطب می‌سازند.
“روابط‌عمومی‌ها، معماران ارتباطات و حیات‌بخش نبضِ تئاتر‌ها هستند”
تئاتر، هنرِ «حضور» و «آن» است؛ هنری که در لحظه خلق می‌شود و در لحظه به پایان می‌رسد. اما در پسِ این جادوی روی صحنه، جادویی دیگر در جریان است که از جنسِ کلمات، رسانه و استراتژی است. متخصصان روابط‌عمومی در حوزه‌ی هنرهای نمایشی، تنها خبرنگار و تبلیغ‌کننده نیستند؛ آن‌ها «معمارانِ ادراک» و روایتگر تفاسیر ملوَن برای مخاطب از صحنه‌ و اثر نمایشی هستند.
امروز روابط‌عمومی خصوصاً در تئاتر، فراتر از یک ارتباط ثانویه ساده است. اگر تئاتر را آینه‌ی تمام‌نمای جامعه بدانیم، روابط‌عمومی همان قابی است که این آینه را در دیدرسِ همگان قرار می‌دهد. متخصصان این حوزه در تئاتر، با درک عمیق از ماهیتِ دراماتیک آثار، نقشی فراتر از تبلیغات ایفا می‌کنند. آن‌ها با بهره‌گیری از روان‌شناسی مخاطب و تکنیک‌های نوینِ ارتباطی، به «مخاطب‌سازی» می‌پردازند. این افراد با پیوند زدنِ پیامِ نهفته در نمایشنامه به دغدغه‌های روزمره جامعه، تئاتر را از یک هنرِ انتزاعی به یک ضرورتِ فرهنگی بدل می‌کنند.از ایده‌پردازی برای طراحی پوستر و تیزر و محتوای رسانه‌ای گرفته تا روایت‌های تعاملی همگی سناریوهاییست که به مدد روابط‌عمومی‌ها به جریان تئاتر امروز جان تازه‌ای داده و پیشرفت‌های چشمگیر آن در دنیای تئاتر، افق‌های تازه‌ای را گشوده است. امروز متخصصان این حوزه با استفاده از پلتفرم‌های دیجیتال و ارتباطات شبکه‌ای، بسترهایی برای گفت‌وگوی بی‌واسطه میان کارگردان، بازیگر و تماشاگر ایجاد کرده‌اند. تئاتر دیگر نه فقط یک نمایش، که یک تجربه‌ی تعاملی است. استفاده از روایت‌گری در روابط‌عمومیِ مدرنِ تئاتر، «روایت پشت صحنه» را برجسته کرده است. نمایشِ تلاش‌ها، شکست‌ها و پیروزی‌های گروه در طول تمرین، مخاطب را نه تنها با محصول نهایی، بلکه با فرآیندِ انسانیِ تولید هنر همراه می‌کند و وفاداریِ عمیقی ایجاد می‌نماید.به مددِ متخصصان ارتباطات، امروز گروه‌های تئاتری می‌دانند چه گروهی از جامعه، چه نوع نمایشی را می‌پسندد و چگونه می‌توان پیامی را به زبانِ روزِ هر نسل ترجمه کرد که این وامدار تحلیل‌ داده‌ها و بانک اطلاعاتی ارزشمندی‌ست که روابط‌عمومی‌ها به داشته‌های گروه تئاتری اضافه میکنند و روی سرنوشت اثرِ نمایشی تاثیر بسزایی دارند.


سخنی با روابط‌عمومی‌ها و خبرنگاران تئاترشما که در راهروهای تماشاخانه‌ها، میانِ نور و صدا، بی‌صدا ایستاده‌اید تا صدای هنرمند به گوش همگان برسد؛ شما که با هر متنِ خبری، هر نشستِ مطبوعاتی و هر کمپینِ خلاقانه و در پس روایت‌ها و آگهی‌ها، جانی تازه به کالبد هنر می‌دمید، سهم بزرگی در بقای فرهنگ دارید. تئاتر بدونِ هنر ارتباطیِ شما و تجربه و اندوخته‌ی مهارتتان، اینچنین صدایِ رسایی برای مخاطب نمی‌داشت؛ بدون شما صدای تئاتر در هیاهوهای هزارآهنگ این روزگار گم میشود؛ هر چند در میانه جنگ‌ایم و دوران پساجنگ‌زدگی را در سکوت و خاموشی سپری میکنیم و اینترنت و ابزارهای مجازی ارتباط قطع هستند، اما شما به هر ترتیبی نمیگذارید صدای تئاتری‌ها و چراغ تئاتر خاموش شود! روزِتان مبارک؛ شما نه تنها خبررسان، که حافظانِ شور و شعورِ و روایت‌ هنرآفرینی‌های روی صحنه‌اید.

یادداشت زهرا شایان‌فر به مناسبت روز روابط عمومی؛ لطفا دوام بیاورید

سخنگوی کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر در یادداشتی به مناسبت روز جهانی روابط عمومی نوشت: ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ و پیامی کوتاه به همکارانمان، لطفا دوام بیاورید!.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، در یادداشت زهرا شایان‌فر (سخنگوی کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر) آمده است: 
۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵جهت ثبت در تاریخروابط عمومی تئاتر پنج ماه است که مرده و زیر خروارها خاک قطع ارتباط، اقتصاد ویران، بی توجهی مسئولان و بدعهدی کارفرمایان تئاتر دفن شده است.

۲۷ اردیبهشت روز روابط عمومی، روز یادبود حرفه ی حرفه ای ترین متخصصان روابط عمومی که بودیم و پنج ماه دست و پا بسته بر مزار حرفه تئاتری خود گریستیم.

بدون اینترنت، بدون ارتباط، توقف بیسابقه تئاتر، بدون بیمه بیکاری، بدون تامین خسارت مالی و عدم پرداخت دستمزد کارهای گذشته و… جان روابط عمومی تئاتر را گرفته است.

در این روز ، این تاریخ، جملات قشنگ و تشریفاتی و تکراری برای همکارانمان که اسنپ و منشی دفتر و کارگر ساختمانی و… شده اند تا از ویرانی جنگ و مرگ و آوارگی گذر کنند بی معناست.
۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ و پیامی کوتاه به همکارانمان، لطفا دوام بیاورید! هر چند بمباران حرفه تان همچنان ادامه دارد! دوام بیاورید عزیزان!

یادداشت پیا احمدی کاشانی؛ روابط عمومی هنری از جنس شنیدن

بازرس کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر در یادداشتی از روابط عمومی به عنوان هنری از جنس شنیدن یاد کرد. 

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، پیام احمدی کاشانی بازرس کانون روابط عمومی و تبلیغات خانه تئاتر در یادداشتی به مناسبت روز جهانی روابط عمومی نوشت: 
در هیاهوی واژه‌ها و میان رفت‌وآمد خبرها،
روابط عمومی هنری است از جنس شنیدن، فهمیدن و پیوند زدن دل‌ها.
اینجا جایی‌ست که گفت‌وگو جان می‌گیرد و اعتماد ساخته می‌شود.
روز روابط عمومی، روز پاسداشت کسانی است که بی‌هیاهو پل می‌سازند؛
میان سازمان و مردم، میان اندیشه و عمل، میان خبر و حقیقت.
این روز را به همه همکاران صبور و خلاق عرصه روابط عمومی تبریک می‌گویم؛
آن‌هایی که با قلم، تدبیر و لبخند، تصویر روشن‌تری از ارتباط و همدلی می‌آفرینند.
روز روابط عمومی گرامی باد.

مراسم وداع با پیکر بهناز نازی دوشنبه برگزار می‌شود

مراسم وداع با پیکر زنده‌یاد بهناز نازی بازیگر تئاتر، سینما و طراح صحنه و لباس روز دوشنبه (٢٨ اردیبهشت‌ماه) مقابل تالار وحدت، پهنه رودکی برگزار می‌شود.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، جزئیات مراسم وداع با پیکر زنده‌یاد بهناز نازی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و طراح صحنه و لباس مشخص شد.
️مراسم وداع با پیکر زنده‌یاد نازی، روز دوشنبه (٢٨ اردیبهشت‌ماه) ساعت ١٠ صبح مقابل تالار وحدت، پهنه رودکی برگزار می‌شود.
پس از مراسم، پیکر این هنرمند به سمت قطعه هنرمندان همراهی می‌شود تا در آنجا آرام گیرد.
️بهناز نازی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و طراح صحنه و لباس، ۲۶ اردیبهشت ماه پس از طی یک دوره مبارزه با بیماری سرطان دار فانی را وداع گفت. 

اکبر زنجانپور برای بهناز نازی نوشت: رفتی و رفتن تو آتش نهاد بر دل

اکبر زنجانپور در یادداشتی کوتاه به درگذشت زنده‌یاد بهناز نازی واکنش نشان داد.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از مهر، اکبر زنجانپور بازیگر و کارگردان مطرح تئاتر ایران در پی درگذشت زنده‌یاد بهناز نازی بازیگر تئاتر که روز ۲۶ اردیبهشت پس از سال‌ها مبارزه با بیماری سرطان چشم از جهان فروبست، یادداشت کوتاهی را منتشر کرد در یادداشتی نوشت:
«به مناسبت درگذشت هنرمند شریف تئاتر ایران خانم بهناز نازی
رفتی و رفتن تو آتش نهاد بر دل
تو بهترین و شریف‌ترین دانشجوی من بودی.»
بهناز نازی بازیگر تئاتر پس از طی یک دوره بیماری شامگاه شنبه ۲۶ اردیبهشت درگذشت.

به نویسندگی کهبد تاراج؛ «چند سال پیش» در تماشاخانه ایرانشهر

نمایش چند سال پیش به کارگردانی کهبد تاراج در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از کانون کارگردانان، نمایش «چند سال پیش» به نویسندگی کهبد تاراج عضو هیئت مدیره کانون کارگردانان خانه تئاترو طراحی و کارگردانی مهرداد ‌ضیایی از ۱۰ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۰:۱۵ در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه است.

در این نمایش فرنوش ‌نیک ‌اندیش، مجید ‌رحمتی، شادی ‌ضیایی، سیدصدرا ‌سبحانیان، کیمیا ‌رفیق، شهاب ‌عباسیان، جواد پورزند، آتیه ‌جاوید، نوشین ‌مینایی ‌فرد، رابعه ‌نیک‌طلب، ساینا ‌عطایی و مهرداد ‌ضیایی به عنوان بازیگر ایفای نقش می کنند.

در خلاصه داستان نمایش آمده است: «ما به چند سال پیش بر می‌گردیم. مجبوریم؛ چند سال بعد همه‌ی ما به خودمون میگیم چند سال پیش چه شکلی بود؟!.»علاقمندان برای تهیه بلیت نمایش «چند سال پیش» به سایت تیوال مراجعه نمایند.https://www.tiwall.com/p/chandsalpish3

اصابت یکی از موشکها به آسیاب نیمه ویرانِ «مرگ یزدگرد»/دخل و خرج تئاتر جور نیست

کارگردان تئاتر مرگ یزدگرد در یادداشتی نوشت: چنانچه نمایشی حتی بدون یک صندلی خالی دوره اجرای عموم را سپری کند، باز هم زور گیشه به تنهایی از پس هزینه‌ها و دستمزدها بر نخواهد آمد. هیچ کس منتفع نیست‌. به تعبیری دخل و خرج در تئاتر جور نیست.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، علیرضا چاووش کارگردان مرگ یزدگرد در یادداشتی درباره آنچه در زمان اجرای این تئاتر گذرانده و شرایط کنونی این تئاتر نوشت:

در جامعه‌ی امروز که با هر پدیده‌ی سیاسی و اجتماعی، هنر نیز دست خوش تغییر و پوست اندازی می‌شود، انگیزه‌ی تولید آثار نمایشی بر اساس انتظار تماشاگر نوعی هنر کیچ و سفارشی محسوب و سبب عقب ماندگی و درجا زدن می‌گردد. در شکل ایده‌آل و پویا، جامعه باید برای تغییرِ بهتر، از هنر تاثیر پذیر باشد اما در این زمانه شاهد روند معکوس آن هستیم. منظورم دوران پسا کرونای پیش از جنگ است با کلی خرده پدیده‌های جورواجور که هر کدام می‌تواند سر آغاز یک جنبش نو ظهور باشد.
در والاترین مرتبه‌ی هنر نمایش، انسان با خودش مواجه می‌شود. با آن خودِ مرموز، هنگامی که مقابل آینه قرار می‌گیرد به جای خودش، جیوه‌ی روی شیشه را می‌بیند. یک غریبه. یک خودِ نقاب زده، آشنازدایی شده و رمزآلود، انگار با دی کد کردن این کدهای قراردادی در جستجوی خویشتن است.
در این دوره نمایش با روشنایی صحنه و تاریکی سمت تماشاگر شروع نمی‌شود، گویی برای تماشاگر از کوچه پس کوچه‌های رسیدن به لابی سالن آغاز می‌گردد. شاید هم از قبلتر، خوانش نقدها و نظر به مزدها، از دیدن صندلی‌های سیاه شده‌ی مشکوک سه اجرای اول، از مشاهده‌ی پوستر و تیزر نمایش (که اغلب هم نا مرتبط) برای ایجاد ارتباط و انتخاب. خلاصه تحت تاثیر نظرات، تحقیرات، تعریفات، تشریفات، تحریفات و غیره سرانجام روی صندلی می‌نشیند و گوشی موبایل را سایلنت می‌کند.
تاریک_روشن
حال گروه نمایش باید از گروه تماشاگر ممنون باشد یا گروه تماشاگر از گروه نمایش!؟ در انتها برای اینکه سوتفاهمی پیش نیاد هر دو گروه در مقابل، هم زمان همدیگر را با صدای محکم برخورد دستها تشویق می‌کنند.
با پایانی همچون مسیر آغاز سالن را ترک و گوشی موبایل به حالت عادی باز می‌گردد.
اما نمایش مرگ یزدگرد… به استناد ایران تئاتر سه هفته متوالی پر فروشترین نمایش بودیم. به همراه گروه با هزار موانع جنگیدیم تا نمایشمون به ثمر برسد در اوج سرخوشی، ناگهان با اصابت یکی از موشکها به آسیاب نیمه ویرانِ «مرگ یزدگرد» ناگزیر در آخرین رورانس در برابر همین غولِ مقوله‌ی جنگ سر تعظیم و تسلیم فرود آوردیم. یادآور شدیم سرب گلوله بر سرب کلمات می‌چربد.
در ادامه با یک انحراف مسیر محتوایی در فرم این مطلب باید عرض کنم:
چنانچه نمایشی حتی بدون یک صندلی خالی دوره اجرای عموم را سپری کند، باز هم زور گیشه به تنهایی از پس هزینه‌ها و دستمزدها بر نخواهد آمد. هیچ کس منتفع نیست‌. به تعبیری دخل و خرج در تئاتر جور نیست.
راهکار برای برون رفت چیست؟ افزایش نرخ بلیط؟ کمک هزینه‌ی معقول؟ کاهش درصد سالن؟ اختصاص بخشی از عوارض تنگه‌ی هرمز؟…
تلاش کردم این مطلب را بی سر و ته با وسطی پوچ بنویسم و در نهایت از قول نیما فریاد بزنم: آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن، آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید که گرفتستید دست ناتوانی را تا توانایی بهتر را پدید آرید. آن زمان که تنگ می‌بندید بر کمرهاتان کمربند، در چه هنگامی بگویم من؟ یک نفر در آب دارد می‌کند بیهوده جان قربان. آی آدمها…
ارادتمند، علیرضا چاوش

مرگ یزدگرد نمایشنامه مهم بهرام بیضایی به کارگردانی علیرضا چاوش از ۱۶ بهمن تا ۹ اسفند در تماشاخانه سنگلج اجرا شد.

 

بهناز نازی درگذشت

بهناز نازی بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، طراح صحنه و لباس، امروز شنبه ۲۶ اردیبهشت درگذشت.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، بهناز نازی مبتلا به بیماری سرطان و در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بود.

نازی متولد ۱۳۴۶ بود، او فعالیت خود را از سال ۱۳۷۴ در حوزه تئاتر آغاز کرد، ایفای نقش در نمایش‌های «گمسار» به کارگردانی شهرام کرمی، «روزگاری برای بودن»، «دختری با شنل ارغوانی»، «مکبث»، «سقراط»، «فردریک» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی، «آژاکس»، «کالون و قیام کاتسیلون» به کارگردانی آرش دادگر، «محبوبه‌ها» به کارگردانی ژاله صامتی، ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی «سفر به چزابه» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور، «پزشکان» به کارگردانی مسعود کرامتی، «سیاه، سفید، خاکستری» به کارگردانی سیامک شایقی، «ازازیل» و «جیران» (نمایش خانگی) به کارگردانی حسن فتحی و فیلم‌های سینمایی «مادرم گیسو»، «شراره» به کارگردانی سیامک شایقی و «دلم می‌خواد» به کارگردانی بهمن فرمان آرا از سوابق بهناز نازی است.

او طراحی صحنه و لباس نمایش‌های «روزنه» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی، «روزگار طولانی تنهایی» به کارگردانی شهرام کرمی و «انتظار با بوی نرگس» به کارگردانی عباس غفاری و کارگردانی نمایش «گابریل»(سال ۱۳۹۸) را برعهده داشت.

همچنین دریافت جایزه دوم بازیگری از جشنواره دانشگاه آزاد بوشهر برای بازی در نمایش «گمه‌سار»، جایزه دوم طراحی صحنه و لباس از جشنواره استانی تهران برای طراحی صحنه نمایش «روزنه» و «روزگار طولانی تنهایی»، سیمرغ بلورین بهترین طراحی صحنه و لباس از جشنواره فیلم فجر برای طراحی صحنه فیلم «هیوا» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور و کسب رتبه سوم بازیگری از جشنواره سراسری دانشجویی برای بازی در نمایش «روزگاری برای بودن» از افتخارات این هنرمند بود.

خانه تئاتر درگذشت این بازیگر را تسلیت می‌گوید.

یادداشت کارگردان آرزوهای بزرگ به بهانه تمدید اجرا تا اول خرداد/ حکایت یکی از فرزندان ایران خانم

میثم یوسفی کارگردان تئاتر آرزوهای بزرگ در یادداشتی درباره فرزندان ایران خانم نوشت.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، در یادداشت میثم یوسفی آمده است:

«به نام خداوند رنگین‌کمان

موضوع انشاء: وقتی بزرگ شدید دوست دارید چه‌کاره شوید؟

من آرزو مینابی، ۱۰ ساله، فرزند ایران‌خانوم هستم.

من تا روز نهم اسفند ۱۴۰۴ آرزو داشتم فضانورد بشم و از کنار سواحل نیلگون خلیج فارس برم توی کهکشان راه شیری و بر فراز رنگین‌کمان آسمان‌ها پرواز کنم و پیام صلح و دوستی رو، به نمایندگی از همه دختران و زنان سرزمین مادری‌ام ایران‌خانوم، با صدای دمام و نی‌انبان، شادی‌کنان به همه کودکان دنیا برسونم.

من و ۱۶۷ نفر از همکلاسی‌هام که آرزوهای بزرگی داشتیم، الان دیگه به آرزوی خانوم دکتر، خانوم مهندس، خانوم معلم، خانوم ورزشکار و… رسیدیم و الان از پیش خالق رنگین‌کمان و از فراز آسمان‌ها برای همه کودکان سرزمین مادری‌ام، دعا می‌کنیم که به همه آرزوهای بزرگشون برسن.

“و اکنون « نسیم » قهرمان قصه آرزوی بزرگ که می‌تواند بازمانده ای از کودکان میناب باشد با یادی از کودکان و نوجوانان ایران زمین تاریخ سرزمین معاصرش آرزوهای بزرگش را سوار بر سفینه اش در آسمان خیال و رویا بر فراز آسمان تالار هنر با جادو و فانتزی تاتر عروسکی روایتگر قصه زنان و دختران و کودکانیست که دوشادوش مردان و پدران ایران زمین از رویارویی مردمان تنگستان و ساحل نشینان خلیج همیشگی فارس با بیگانیگان؛ به حفاظت از آب و خاک و آسمان ایران زمین پرداخته اند می‌پردازد.
و صد البته که صدای خنده و انرژی حضور تماشاگران و مخاطبین خانوادگی تالار هنر نیز چند روزیست از شانزدهم اردیبهشت ۱۴۰۵ پس از وقفه دو ماهه پس از آسیب‌دیدگی جنگ رمضان ؛زینت بخش و باعث امیدواری و حیات دوباره گروه تئاتر آرزوی بزرگ شده است و امیدواریم که در روزهای پیش رو و در صلح و امنیت میزبان مخاطبین که سرمایه های اصلی گروه های تئاتری هستند باشیم.

«آرزومند آرزوهای بزرگ کودکان سرزمین مادری ام. آرزو مینابی»

 

میزبانی آرزوهای بزرگ تا اول خرداد

نمایش«آرزوی بزرگ» به نویسندگی مهدی سیم ریز و یاسمین واحدی،‌ طراحی و کارگردانی میثم یوسفی و تهیه‌کنندگی متین محجوب، از چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت ماه در تالار هنر روی صحنه رفته و تا اول خرداد اجرای این تئاتر ادامه دارد. 
این اثر نمایشی داستان دختری ۱۰ ساله به نام نسیم که آرزوی فضا نورد شدن دارد را روایت می‌کند که در شب تولدش، همزمان با اعزام پدر ملوانش به مأموریتی دریایی، در لب اسکله با «عمو نخل» آشنا می‌شود و سفری تاریخی و رویایی و ماجراجویانه به دل خلیج فارس را آغاز می‌کند. او در این سفر با چالش‌ها، مواجهه های عاطفی و شخصیت‌های تاریخی و معاصر روبرو می‌شود.
ناصر احمدی فر، شراره یوسفی، عاطفه بحرالعلوم طباطبایی، مسعود پورجمشید، یگانه رضاییان، سحر کشاورز.عطرین عظیمی و مبینا ایمان زاده دراین نمایش به صداپیشگی،‌ عروسک‌گردانی و بازی می‌پردازند.
همچنین ضحا رجایی فر نیز بازیگر کودک این نمایش است .

 علاقه‌مندان جهت تهیه بلیط و اطلاعات بیشتر می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.
tiwall.com/p/arezouhayebozorg3

بررسی تدوین «تفاهم‌نامه همکاری مشترک» میان انجمن مدرسان خانه تئاتر و انجمن صنفی مدرسان تهران

اعضای انجمن مدرسان خانه تئاتر و انجمن صنفی مدرسان تهران در دیداری مشترک، بر همکاری‌های دوجانبه تاکید کردند. 

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر از انجمن مدرسان، نشست تخصصی انجمن مدرسان خانه تئاتر و انجمن صنفی مدرسان تهران، روز جمعه، ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵، در محل “تماشاخانه‌ی سیمرغ” بنیاد بیدل دهلوی، برگزار شد.
در این نشست، طرفین بر ضرورت تدوین «تفاهم‌نامه همکاری مشترک» در آینده نزدیک؛ به بحث و تبادل نظر پرداختند و مقرر شد در جلسات آتی، جزییات اجرایی شدن آن، بررسی شود.
همچنین؛ در ادامه ایده‌های نوآورانه‌ مشترک جهت برقراری کلاس‌های آموزشیِ تخصصی و مستمر؛ به منظور ایجاد بستری علمی و حرفه‌ای برای انتقال دانش و تجربه به هنرمندان و پیوند زدنِ تخصصِ آکادمیک، به نیازهای اجرای صحنه ای، مورد بررسی قرار گرفت و تصمیم بر آن شد تا پس از انجام هماهنگی های اولیه؛ این امور اجرایی شود.
حمید ابراهیمی رئیس هیات مدیره انجمن مدرسان خانه تئاتر، در پایان؛ با اشاره به ظرفیت های اجرایی دو انجمن برای ایجاد تعاملی مشترک؛ این نشست را گامی بلند در مسیرِ ساماندهی به حیاتِ آموزشی تئاتر دانست و افزود: امیدواریم این هم‌افزایی، شعله‌ای از آگاهی و تخصص را در تار و پودِ آموزشِ هنری کشور، روشن‌ سازد.
در این نشست تخصصی؛ حمید ابراهیمی، عرفان پهلوانی، زکیه سیف، آیدا فرهمند و پریشاد مستوفی فرد، حامد شفیع خواه و بهروز مهرعلیان از سوی انجمن مدرسان خانه تئاتر و علی گودینی، عسل عصری ملکی، حمیدرضا صفار، حسین تهرانی، حسن پورگل محمدی، ندا قربانیان، امیر زریوند و لاله سیر از انجمن مدرسان تئاتر تهران در این جلسه حضور داشتند.