نکوداشت فرهاد آئیش، بازیگر و کارگردان تئاتر همزمان با آیین افتتاحیه نمایش «به یک قاتل ساده نیازمندیم» و روز بازیگر برگزار می‌شود.

گلاب آدینه در شب نکوداشت خود بابت حادثه غم‌انگیز بندرعباس به مردم کشورمان تسلیت گفت و بر ضرورت کار کردن در شرایط سخت تاکید کرد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از ایسنا، نکوداشت گلاب آدینه، بازیگر و کارگردان باسابقه تئاتر همزمان با بیستمین شب کارگردان برپا شد.

در این مراسم که شامگاه جمعه، ۱۲ اردیبهشت ماه به کوشش انجمن کارگردانان تئاتر در تالار استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران برپا شد، تعدادی دیگر از کارگردانان نسل‌های گوناگون نیز تقدیر شدند .

در آغاز این برنامه ، شهرام گیل‌آبادی رییس هیات مدیره انجمن کارگردانان خانه تئاتر با خوشامدگویی به حاضران، نکاتی را درباره شرایط تئاتر و مشکلات هنرمندان آن مطرح و تاکید کرد که تئاتر باید نقاد و پرسشگر باشد و اگر این ویژگی از آن گرفته شود، روح تئاتر از آن گرفته شده است .

همچنین در این برنامه نشان عباس جوانمرد به حسین کیانی، نشان حمید سمندریان به محمد برهمنی و نشان رکن الدین خسروی به سید محمد مساوات اهدا شد. مساوات به دلیل اجرای نمایش حضور نداشت و یادداشت او توسط یکی از دوستانش ارایه شد. حسین کیانی هم به دلیل بیماری حضور نداشت و پسرش کارن، یادداشت او را خواند .

مهران رنج‌بر و آرش دادگر دو کارگردان دیگری بودند که در این برنامه تقدیر شدند .

رنج‌بر به هنگام مراسم تقدیرش درخواست کرد کارگردانانی چون حمید پورآذری و علی اصغر دشتی را که از صحنه تئاتر دوری گزیده‌اند، به صحنه بازگردانیم. او همچنین خواستار از سرگیری کارگاه‌های آموزشی دکتر علی رفیعی شد .

اتابک نادری که از جمله حاضران در برنامه تقدیر از کارگردانان بود، گفت : هر جا چراغی به نام تئاتر روشن بوده، تلاش کرده ام که سهم کوچکی در آن داشته باشم. امروز هنرمندان زیادی کنار ما نیستند و این یعنی فرصتها زود از دست می روند .

صدرالدین زاهد، به عنوان دیگر کارگردانی که در مراسم تقدیر از کارگردانان حضور داشت، از وضعیت اخیر تئاتر گله و تاکید کرد که وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی باید هنرپرور باشد ولی سانسورهای فعلی، به اثار نمایشی ضربه می‌زند .

همچنین آرش دادگر از وضعیت تئاتر تجربی ابراز تاسف کرد .

پس از پخش کلیپی از کارگردانان درگذشته همچون آتیلا پسیانی، رضا حداد و … و اجرای قطعاتی موسیقی و نیز پخش تصاویری از سلسله نشست‌های سانسور در تئاتر که به کوشش انجمن کارگردانان برگزار شده است، نکوداشت گلاب آدینه برگزار شد .

در این بخش هادی مرزبان که در نمایش«خانمچه و مهتابی» با آدینه همکاری کرده است، درباره او سخنرانی کرد .

این کارگردان پیشکسوت با یادآوری اجرای نمایش‌های آدینه و هنرجویانی که او پرورده است، گفت: گلاب در این سال‌ها شاگردان زیادی پرورش داده و طی چند برخوردی که با تعدادی از شاگردان او داشتم، متوجه شدم که عطر گلاب همه جای ایران را گرفته است .

مرزبان با یادآوری شرایط دشوار بازی گلاب آدینه در نمایش «خانمچه و مهتابی» که در آن با یک مار بازی داشت، افزود: خانم آدینه در این نمایش با یک مار کار می‌کرد و کم‌کم با آن رفیق شد و به این ترتیب یکی از بزرگ‌ترین مسایل ما را که همان حضور مار بود، حل کرد.

او ابراز امیدواری کرد که سایه گلاب آدینه سالیان سال بر سر تئاتر کشور باقی بماند و تاکید کرد: تئاتر اصلا نمی‌تواند مسالمت جو باشد و بیشتر دوستانی که کنار گود هستند، به این دلیل است که نمی‌توانند مسالمت‌جو باشند.

مرزبان با ابراز تاسف از حضور برخی از مدیران غیرفرهنگی که هنر و تئاتر را نمی‌شناسند، افزود: متاسفانه میزهای مدیریتی بزرگ شده اما کمتر مدیری است مانند اتابک نادری که تئاتر را بشناسد. ضمن اینکه متاسفانه در فضای فعلی تئاتر، بشکن و بالابندازها زیاد شده‌اند و اگر به همین روش پیش برویم، روزی از هنرمندان بزرگ ما فقط یک نام باقی می‌ماند.

او ادامه داد: عده‌ای پول می‌دهند که ما کار کنیم و در مقابل به عده‌ای هم پول داده می‌شود که ما کار نکنیم، به همین دلیل باید هزار و یک جور حرف و ممیزی را بپذیریم تا نمایش‌مان به صحنه برسد. حیف است که در حضور گلاب اینها را می‌گویم چون گلاب خود تئاتر است.

سپس پیام تصویری نورا هاشمی، دختر گلاب آدینه که به دلیل حضورش در یک پروژه هنری نتوانسته بود در برنامه حضور داشته باشد، پخش شد.

او در این پیام تصویری از تلاش و مهربانی مادرش و صبوری او سخن گفت و افزود: عده‌ای می‌گویند با گلاب آدینه کار نکنید چون او سختگیر است ولی امیدوارم هر بازیگری یک بار با او همکاری کند که لذت سخت‌گیریِ خوب را متوجه بشود.

هاشمی در پایان خطاب به مادرش گفت : امیدوارم زودتر یک نمایش دیگر کار کنی و نقش اول آن را حتما من باید بازی کنم.

در ادامه، پیام تصویری دیگری از محمد رحمانیان، نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و عضو هیات مدیره کانون کارگردانان پخش شد .

رحمانیان در این پیام به دلیل حادثه غم‌انگیز بندرعباس به مردم کشورمان تسلیت و سپس به برگزیدگان این برنامه تبریک گفت .

او از گلاب به عنوان یک بازیگر و کارگردان درخشان یاد کرد و گفت : اوایل او را دوست نداشتم ولی هر چه بیشتر کارهایش را دیدم، متوجه ارزش‌های هنری او شدم. افتخار می‌کنم بیشتر کارهایش را دیده‌ام و آثارش در تئاتر و سینما برایم بسیار آموزنده بوده است .

سپس گلاب آدینه در میان تشویق پی در پی حاضران روی صحنه رفت و گفت: هر چه می‌خواستم بگویم، با دیدن این تصاویر و شنیدن این صحبت‌ها فراموشم شد .

او خطاب به دخترش که در برنامه حضور نداشت، ادامه داد : نورا جان تو که در سالن حضور نداری ولی اگر بازیگر خوبی نبودی، عمرا به تو نقش می‌دادم !

آدینه با تسلیت‌گویی به دلیل حادثه غم انگیز بندرعباس افزود: عرض تسلیت دارم برای فاجعه بندرعباس و دیگر فجایعی که بر ما رفته است .

او با اشاره به سخنان بعضی از کارگردانان درباره گوشه‌نشینی تعدادی از هنرمندان تئاتر اضافه کرد: اگر شما کار نکنید، هیچ کس ناراحت نمی‌شود. هر هنرمندی که کار نکند، هر سازی که نواخته نشود ، هر فیلمی که ساخته نشود و هر تئاتری که اجرا نشود ، عده‌ای را خوشحال می‌کند و در چنین شرایطی حتی اگر ما را در گونی بگذارند، باید کار کنیم و من باور دارم هرچه شرایط سخت‌تر شود، ما باید بیشتر کار کنیم. اگر کنار بکشیم و زمانی شرایط کار فراهم شود، دیگر توانایی کار نخواهیم داشت .

این هنرمند پیشکسوت افزود : من بیمار و عاشق تئاترم و بین یک پیشنهاد سینمایی خوب و یک تئاتر خوب، شک نکنید که تئاتر را انتخاب می‌کنم .

او با گرامیداشت استادانش اضافه کرد: ما از گذشتگان‌مان یاد می‌گیریم و آیندگان از ما. امیدوارم آنان کارهای خوب ما را یاد بگیرند و کارهای بدمان را هم تکرار نکنند. باید یاد کنم از استادان بزرگم؛ مهدی هاشمی و سوسن تسلیمی، داریوش فرهنگ، جناب دکتر رفیعی و دکتر پرویز ممنون که سال‌ها در سکوت نشستم و از آنان آموختم.

سپس نشان خانه تئاتر با حضور حدیث فولادوند که در ۹ سالگی شاگرد گلاب بوده، با همراهی جلیل فرجاد، اکبر زنجان‌پور ، صدرالدین زاهد، هادی مرزبان، اصغر همت، شهرام گیل‌آبادی به این هنرمند اهدا شد.

زنجان‌پور هم در سخنان کوتاهی ضمن ابراز شادی از برگزاری نکوداشت گلاب آدینه و ارزش گذاشتن به هنر او، از اتفاق غم‌انگیز بندرعباس ابراز تاسف کرد.

در پایان قطعه‌ کوتاهی از نمایش «پرده‌خانه» نوشته بهرام بیضایی که گلاب آدینه آن را پاییز سال 1401 روی صحنه برده بود، با بازی هنرجویانش اجرا شد.

پنجمین کارگاه آموزشی تئاتر به زبان ساده ویژه کم بینایان ، نابینایان و توانخواهان چهارشنبه 10 اردیبهشت با حضور استاد اکبر زنجانپور در سالن اسکوئی خانه تئاتر برگزار شد .

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر ، در این‌کارگاه آموزشی که با حضور پرشور علاقه مندان برگزار شد ، استاد اکبر زنجانپور به بحث و‌ گفتگو‌ پیرامون ‌چگونگی درک موقعیت توسط بازیگر برای خلق شخصیت و تحلیل لایه های ناشناخته بازیگری پرداخت .
گروه تئاتر باران برای ارتقا سطح علمی و آشنائی بیشتر توانخواهان و اعضای این مجموعه برگزاری این دوره کارگاه ها را با حضور اساتید تئاتر ادامه خواهد داد .

کتاب من یادم میاد … ، جدیدترین اثر بابک محمدی توسط انتشارات خاتم منتشر و همچنین این اثر توسط نشر سنجاق به صورت الکترونیکی تنظیم و در سایت طاقچه قابل دریافت برای علاقمندان به حوزه ادبیات داستانی است .

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر ، کتاب من یادم میاد…  نوشته بابک محمدی است . نشر سنجاق این کتاب را به‌صورت الکترونیک منتشر کرده است. اثر حاضر که در دسته ادبیات داستانی معاصر ایران قرار گرفته، یک مجموعه داستان کوتاه است. این داستان‌ها شما را با شخصیت‌های گوناگون ایرانی در قالب داستان‌های کوتاه آشنا و همراه می‌کند.  نسخه الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب من یادم میاد… اثر بابک محمدی

کتاب «من یادم میاد…» که در ایران در سال ۱۴۰۳ منتشر شده، چند داستان کوتاه، معاصر و ایرانی را ارائه کرده است. نخستین داستان «نامه‌های مادری برای پسرش که پسرش نبود» نام دارد و سپس «عروس جنگل» در دو بخش، «قصه‌های مدرسه» (حاوی ۱۸ داستان کوتاه) و نهایتاً «هفت داستان کوتاه» در این مجموعه گنجانده شده است. عنوان برخی از این داستان‌ها عبارت است از «مردی که تمام شد»، «خانم دی‌مَجو»، «مادربزرگ و خروسش»، «روز نهال‌کاری» و «خوردن مشق توسط الاغ». داستان‌های مجموعه «قصه‌های مدرسه» مربوط می‌شود به حدود ۴۰ سال پیش و محل وقوع آن‌ها شهرستان تنکابن در کنار دریای خزر است.

خلاصه داستان من یادم میاد…

خلاصه دو عدد از داستان‌های یکی از مجموعه‌های این کتاب را که «عروس جنگل» نام دارد، بخوانید.

یک: آرزوی راوی در کودکی این بود که شبی در یک قنادی زندانی شود. او در دهی فقیر با خانواده‌ای زحمتکش زندگی می‌کرد. پدرش پینه‌دوز و مادرش کارگر شالی‌زار بود. در دهشان مثل هر ده دیگری اربابی، دیوانه‌ای، رودخانه‌ای و مشکلات فراوانی وجود داشت. «سیروس خان»، نوه ارباب و هم‌سن راوی بود اما با مردم عادی رابطه‌ای نداشت. زندگی سختی داشتند؛ برادرش «حبیب» در مسگری کار می‌کرد. در یکی از روزهای شنبه‌بازار، راوی متوجه شد پدرش زیر درخت انجیر بی‌صدا نشسته و مرده است. این حادثه باعث اندوهی بزرگ برای خانواده می‌شود. پس از مرگ پدر، مادر پیر و فرسوده با چهار فرزند تنها می‌ماند. در شب اول بی‌پدری، خانه غمگین و ساکت بوده است؛ تا اینکه پیرزنی همسایه با کاسه‌ای آش می‌آید و به راوی می‌گوید که حالا دیگر بزرگ شده و وقتش است به خانه بخت برود.

دو: دختر نوجوانی در یک آبادی زندگی می‌کند. رودخانه محل زندگیشان مرکز فعالیت‌های روزمرهٔ مردم است. او به‌تازگی وارد نوجوانی شده و پیرزنی در روستا درباره ازدواج او با مادرش صحبت می‌کند. مادر دختر با سختی پول جمع می‌کند تا جهیزیه مختصری برای دخترش تهیه کند. برادرش «حبیب» که نقش مرد خانه را بر عهده گرفته، به فکر کار در شهرهای دورتر است. دختر به‌زودی متوجه می‌شود که قرار است به همسری «کریم»، پسری که او نمی‌شناسد درآید. جهیزیه‌اش شامل پارچه، سماور، گالش و مقداری وسایل ساده دیگر است. روزی پیرمردی چاروادار هدیه‌هایی برای خانواده می‌آورد و می‌گوید سه روز دیگر برای بردن دختر می‌آید. دختر کم‌کم با واقعیت ازدواجش روبه‌رو می‌شود. در روز مقرر، دختر با قاطر و همراه چاروادارها به خانه شوهرش در دل جنگل منتقل می‌شود. در طول راه احساس ترس، سردرگمی، خستگی و دلتنگی می‌کند. هنگام جداشدن از خانواده‌اش ناراحت است، اما اطاعت‌پذیر. در پایان به قهوه‌خانه‌ای در دل جنگل می‌رسد که محل زندگی همسر آینده‌اش است. دخترک آنجا تنها رها می‌شود تا همسرش برسد؛ درحالی‌که هنوز بین کودک‌بودن و زن‌شدن سرگردان است.

چرا باید کتاب من یادم میاد… را بخوانیم؟

مطالعه این اثر شما را با شخصیت‌های گوناگون ایرانی در قالب داستان‌های کوتاه آشنا و همراه می‌کند.

کتاب من یادم میاد… را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر ایران و قالب داستان کوتاه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره بابک محمدی

بابک محمدی نویسنده و کارگردان سینما و تئاتر بوده است. او جزو نویسندگان معاصر آلمانی است. آخرین رمانش به نام «داستان من» («عروس جنگل») در انتشارات BELITZ (1993) در آلمان منتشر و به قلم خود نویسنده به پارسی ترجمه شده است. مجموعه داستان «من یادم میاد…» اثر او است.

بخشی از کتاب من یادم میاد…

« 4. سگ عمو

من شش ساله بودم و عمو من سی و پنج ساله، ما یار شکاری هم بودیم. مخصوصا شکار مرغابی. چون برای شکار قرقاول من خیلی کوچک بودم و بین تیغ‌های جنگل گیر می‌کردم، ولی کنار دریا همیشه عمو را همراهی می‌کردم. همراه ما سگ شکاری او اِستی هم بود. پیش از شلیک من و استی کاملاً ساکت کنار هم می‌ایستادیم، ولی بعد از شلیک کار ما شروع می‌شد. مرغابی‌ها را جمع می‌کردیم. البته مرغابی‌هایی را که در دریا می‌افتادند را اِستی می‌آورد و آن‌هایی را که کنار دریا جان می‌دادند، من جمع‌آوری می‌کردم. عمو سر آنها را با کارد جدا می‌کرد و من آنها را در کنار یکدیگر می‌چیدم. پای بعضی از آنها یا سرشان را برای تشویق با اِستی می‌دادیم. اِستی توانایی آن را داشت که از بین موجهای دریا عبور کند و از اعماق دریا مرغابی‌ها را جمع‌آوری کند. بعضی از وقتها اِستی در امواج دریا برای چند دقیقه‌ای کاملاً ناپدید می‌شد و در من این دلهره را می‌انداخت که غرق شده است، ولی دوباره از یک نقطه دیگر سر به بالا می‌آورد. اِستی تا مرغابی‌ها را جمع نمی‌کرد، هیچوقت برنمی‌گشت. عمو خیلی اِستی را دوست داشت، ولی بعداً فهمیدیم اِستی به هر دوی ما عشق می‌ورزید و عشق خود را هم ثابت کرد.

یکی از روزها من، عمو و اِستی، بدون تفنگ، در کنار دریا قدم می‌زدیم. دریا بسیار طوفانی بود. عمو تکه چوبی را به داخل دریا انداخت. اِستی بلافاصله در آب پرید و چوب را برای عمو آورد. چند خانواده که در آنجا قدم می‌زدند، شروع کردند برای اِستی دست زدن و هورا کشیدن. عمو خیلی خوشحال شد. برای نشان دادن توانایی اِستی، چوب را دوباره به دریا انداخت. اِستی بلافاصله و بدون هیچ ترسی سوار موج‌ها شد و پس از مدتی چوب را دوباره به ساحل آورد و زیر پای عمو گذاشت. تماشاچیان از دیدن این صحنه به وجد آمده بودند. عمو برای آن‌ها توضیح داد که این سگ فقط از روی عشق به او به دریا می‌زند و از هیچ چیزی نمی‌ترسد.

برای اثبات حرفش با تمام قدرت چوب را به داخل دریا پرتاب کرد. اِستی با چنان شیرجه‌ای به داخل امواج خروشان دریا رفت که مدت‌ها از چشم‌ها پنهان شد، ولی ناگهان از یک نقطه دریا سر به بالا آورد و همه شروع کردند به دست زدن، ولی دوباره باز از دیده پنهان شد. چندین بار این اتفاق تکرار شد. ولی دیگر هیچوقت کسی اِستی را ندید. عمو پس از چند ساعت انتظار نگاهی به من کرد و گفت: من فکر می‌کنم اینبار چوب را کمی دور انداختم.

سالها از این ماجرا گذشت. عمو پیر شده بود و من هم دیگر حال و حوصله شکار را نداشتم. پس از سال‌ها روزی عموی خود را دیدم. از من سراغ نامزدم را گرفت. بدون آنکه منتظر جواب من باشد شروع کرد به تعریف از او که که چقدر دختر خوبی بود، چقدر باسواد و زیبا بود، چقدر تو را دوست داشت و به خاطر تو حاضر بود خود را به آب و آتش بزند. حالا کجاست؟

گفتم درست است عمو، حق با شماست، ولی من هم چوب را خیلی دور انداختم. عمو به فکر فرو رفت، لبخندی زد و سری تکان داد و گفت: متأسفم. بیچاره اِستی.

( تقدیم به اِستی و سوزانه ) »