نمایش « ح.م یک پرتره » به نویسندگی و کارگردانی داود زاهدی ، از ۱۶ اردیبهشت تا ۱۲ خرداد ماه ۱۴۰۴ ساعت ۲۰:۳۰ در سالن استاد انتظامی خانه هنرمندان ایران به روی صحنه رفت .

احمد افشاری ، رامتین رزوبهان ، آوینا زاهدی ، شقایق صحرایی ، سارا فردوسی و فرید کشکولی بازیگران این نمایش هستند .

دیگر عوامل نمایش عبارتند از :
دستیار کارگردان و برنامه‌ریز: مبینا آقائی / طراح گریم : آزاده  مالمیر / طراح صحنه : دانیال محسنی / دستیاران صحنه : آیناز خوران ، زهرا زارعی / مدیر اجرایی : محمود حق‌شناس / طراح لباس : شقایق صحرایی / دستیار لباس : آیناز خوران / اجرای نور: مبینا آقائی / طراح گرافیک ، تیزر و تبلیغات : پیام تیموری / طراح ویدیو آرت : علیرضا اکرادی / مدیر روابط عمومی ، رسانه و تبلیغات : امیر محنتی .

در خلاصه داستان آمده است : « ح.م یک پرتره » مکاشفه ای است در باب زندگی و اندیشه های حسن مقدم ، خالق نمایشنامه جعفرخان از فرنگ آمده که در قالب تئاتر مستند به روی صحنه می آید .

علاقمندان برای تهیه بلیط نمایش می توانند به سایت فروش بلیط تیوال به نشانی : https://www.tiwall.com/p/he.mim همچنین برای خرید حضوری بلیط به گیشه خانه هنرمندان واقع در خیابان آیت اله طالقانی ، خیابان شهید موسوی شمالی ( فرصت سابق ) ، بوستان هنرمندان ، خانه‌ هنرمندان ایران مراجعه کنند

نمایشگاه عکس گروهی اعضای انجمن عکاسان خانه تئاتر با عنوان « لحظه های بی صدا » عصر روز پنجشنبه 18 اردیبهشت با حضور هنرمندان ، شرکت کنندگان در نمایشگاه و با استقبال علاقمندان به عکاسی تئاتر افتتاح شد .

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر ، نمایشگاه عکس « لحظه های بی صدا » که حاصل عکاسی اعضای انجمن عکاسان خانه تئاتر از نمایش های به روی صحنه رفته در تالارهای نمایشی است با 49 عکس از آثار اعضای این انجمن ، با حضور فرهاد آییش ( بازیگر تئاتر ، سینما و تلویزیون ) ، سیف الله صمدیان ( عکاس ، فیلمساز و دبیر جشن تصویر سال ) ، علی رویین تن ( کارگردان ، فیلمساز و نویسنده ) ، ایرج رامین فر ( طراح صحنه و لباس تئاتر و سینما ) ، اعضای انجمن عکاسان خانه تئاتر ، شرکت کنندگان حاضر در نمایشگاه و علاقمندان به هنر عکاسی تئاتر در گالری نامی خانه هنرمندان ایران افتتاح شد .

هنرمندان حاضر در نمایشگاه عکس « لحظه های بی صدا » عبارتند از : محبوبه فرج اللهی ، سمانه جویا ، پگاه قدیری ، درنا معتمدی ، کامران چیذری ، بهار نیک پور ، ساناز دریایی ، فاطمه مجیدی ، فهیمه علی بیگی ، امیر خدامی ، رضا جاویدی ، زهره صفی نور ، حمید یعقوبی ، منصوره قره داغی ، منصوره قلیچی ، معصومه ( سمیرا ) سلیمانی نژاد ، شراره سامعی ، حسین گلستان ، کاوه کرمی ، صنم توکلی ، پیام احمدی کاشانی ، امیر نعیمیان ، حمید رضایی ، نادر بهرامی ، کوروش برزی ، تینا دلنوازی ، محسن بیده ، حدیث شاهنگی ، آزاده شهریاری فر ، ساناز جهان آرایی ، رز ارغوان ، امیر کوروش اعرابی ، حسین مسلمی نائینی ، پریسا کامیاب قمصری ، مونا تهرانی موید ، شهریار اکبریه ، روزبه فولادی ، امیر ناصری ، رامتین جهانبانی ، پرتو جغتایی ، مجید خمسه ، ماندانا رنجبر چشمه سرخی ، شیوا سراج ، مریم ملک مختار ، مصطفی قاهری ، مریم منتظر ، امیر احمد معینی ، حسین اسماعیلی ، مسعود میرمیری .

نمایشگاه عکس « لحظه های بی صدا » از 18 تا 26 اردیبهشت 1404 از ساعت 16 تا 21 در گالری نامی خانه هنرمندان ایران واقع در خیابان طالقانی ، خیابان موسوی شمالی ، بوستان هنرمندان پذیرای علاقمندان به هنر و عکاسی تئاتر است .

عکس : سمانه جویا

جعفر ذهنی هنرمند پیشکسوت تئاتر گیلان که صبح امروز ( یکشنبه 14 اردیبهشت ) درگذشت چند سال قبل گفتگویی با سایت نگاه ایران انجام داده که در سایت خانه تئاتر بازنشر کرده ایم .

جعفر ذهنی متولد 1318 در رشت است. تعزیه خوان و شاعری که در تئاتر و سینما تحصیلات آکادمیک دارد. وی بانی تئاتر در فومن و از مدیران سابق وزرات فرهنگ و هنر قبل از انقلاب و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بعد از انقلاب است. محمد جواد ذهنی بازیگر، سعید ذهنی آهنگساز، و سپیده ذهنی  ترانه سرا، فرزندان او، همگی در عرصه هنر خوش درخشیده اند. هنرمند 76 ساله گیلانی، سالهای بازنشستگی را در بندر انزلی سپری می کند. در ادامه گفتگوی با این هنرمند پیشکسوت را می خوانید :

از چه زمانی به عرصه تئاتر قدم گذاشتید؟ من در زمان نوجوانی به خوانندگی علاقه زیادی داشتم. به گونه ای که در خانه زیر آواز می زدم. بعدها پایم به مسجد باز شد. در خیابان لاهیجان در مسجد ثارالهی در خدمت یک روحانی به نام ناصرالواعظین پای منبری می خواندم. بعدها بخصوص در ماه محرم پیش از آنکه مداحان و روحانیان به مسجد بیایند نوحه خوانی می کردم تا کم کم همه از راه برسند. این باعث شد یک تعزیه گردان به نام صفری صدای مرا بشنود و مرا به تعزیه خوانی دعوت کند. من گفتم باید با خانواده ام مشورت کنم. دوست دارم تعزیه بخوانم ولی هدفم پول نیست. به هر حال شروع به بچه خوانی در تعزیه کردم تا جایی که به شهادت خوانی رسیدم و تعزیه حضرت علی اکبر (ع)، حضرت قاسم (ع)، و حضرت قمر بنی هاشم (ع) و سرانجام در نرگستان صومعه سرا حُر را خواندم. سال سوم متوسطه بودم که به بخاطر انتقال شغل برادرم به فومن من هم به فومن رفتم. مدیر مدرسه ما در فومن، تراب کمایی از چهره های خوب فرهنگ آن زمان بود، از من خواست در فومن تئاتر بر پا کنم. من گفتم اینجا کسی نیست. گفتند تا الان در فومن تئاتر ندیده اند. من پیش از آن در دبیرستان اسلامی رشت، در نزدیکی خواهر امام (س) در یک تئاتر یک نقش داشته ام و روی صحنه رفته ام. این مربوط به سال 1334 است. بعد از یکی دو ماه با مشورت دوستانم قرار شد در راهروی مدرسه صحنه ای را آماده کنیم. اوایل بیشتر نمایشهای کمدی بستیم. چون مردم بیشتر دوست داشتند. و اگر برای شروع با نمایشهای کلاسیک و جدی شروع می کردیم ممکن بود باعث دفع مخاطب می شد.

این نمایشها را در چه زمان هایی اجرا می کردید؟ نمایشهای من همیشه در چند سانس بود. برای خانوم ها، برای آقایان، برای دختران مدرسه، و برای پسرهای مدرسه سانس های جداگانه داشتیم. حتی برای بازاریان شهر هم سانس جداگانه ای داشتیم. قیمت بلیط بازاریان ده تومان بود. در آن زمان بلیط سینما حتی در لژ یک و نیم تومان بود. و این پولها به نفع دانش آموزان بی بضاعت استفاده می شد.

خاطره انگیزترین نمایشهای شما در فومن کدام بود؟ نمایش خواستگاری میرزا بود که من لهجه دماوندی گرفتم که آن موقع مجید محسنی با همان لهجه در رادیو برنامه هایی داشت و من بر اساس آن، متن خواستگاری میرزا را نوشتم. فرماندار فومن، موسی سنگ، روی سن آمد و کتاب دو جلدی بینوایان ویکتور هوگو را به من هدیه کرد و گفت تو مجید محسنی آینده خواهی شد. (می خندد) و من آن را به آموزش و پرورش آن زمان تقدیم کردم.

چه شد از تهران سر در آوردید؟ بعد از اخذ دیپلم به تهران رفتم. آنجا با ابراهیم مکی، از نویسنده های بزرگ و با ارزش در تئاتر و نویسندگی، و محسن یلفانی آشنا شدم، که هر دو الان فرانسه هستند. در آن زمان من در وزارتخانه فرهنگ و هنر استخدام شده بودم که 38 سال هم در آن خدمت کردم، که آقای مکی هم در کنارم بود. حسین ترابی هم بود که الان در تهران دفتر فیلمسازی دارد که هر سه اینها بهترین دوستانم بودند.

اولین حرکت شما در تئاتر تهران چه بود؟ در راه کاردیف اثر یوجین اونیل که نقش کوکی را ایفا کردم، که اینها به پیشنهاد ابراهیم مکی بود. البته این نمایش در نهایت به دلیل سفر برخی از بازیگرها با آلمان به اجرا نرسید .

نقطه پیشرفت شما کجا بود؟ خب من با چیزهای ابتدایی که یاد گرفته بودم شوقم برای آموختن بیشتر شده بود. این مصاف بود با آمدن حمید سمندریان از آلمان. شنیده بودم که در هنرکده دراماتیک که نزدیک میدان بهارستان بود و هنوز دانشکده نشده بود. من در آنجا دو دوره هنرپیشگی را پشت سر گذاشتم. من بازیگر ممتاز آن کلاسها بودم. نمیخواهم پز بدهم. ایکاش حمید سمندریان زنده بود و از او می پرسیدید. وقتی کسی نقشی را اتود می زد حمید سمندریان از دیگران میخواست که نظر بدهند. و هرگز کسی نمی توانست از اجراهای من ایرادی بگیرد. حتی یکبار دکتر فروغ که رییس و استاد دانشکده هنرهای دراماتیک بود یکبار سر تمرین ما آمد. آنجا بازی من را دید و گفت به طور حتم شما از بازیگران هنرهای زیبای ما قوی تر هستید .

مورد خاصی از اجراهایتان هست که اشاره کنید؟ یک مونولوگ به اسم اشک هنرپیشه بود که من اجرا کردم. همه می آمدند مثل انشا میخواندند. اما هر متن لحن و صدای خاص خودش را می طلبد. این اشک هنرپیشه را که من اجرا کردم و روی صحنه افتادم و زارزار گریه کردم، وقتی بلند شدم دیدم همه دست می زنند. آنوقت حمید سمندریان آمد در گوشم گفت تو اهل مازندران هستی؟ گفتم نه، اهل رشتم. چطور؟ گفت در کلمه نشئه، کسره را فتحه خواندی. گفتم پس شما خطای مرا گرفتی. (می خندد) آن وقتها بخاطر نمایشنامه خوانی هایم لهجه ام درست شده بود. الان لهجه دارم. حمید سمندریان استاد و دوست خیلی عزیزی بود. جالب است که بعدها پسرم سعید هم در دانشگاه شاگردش شد.

چه کسانی هم دوره شما در آن کلاس ها بودند؟ شیراندامی و حفاظی را به یاد می آورم.

درباره تحصیلاتتان بگویید: من بعد از دو سال که در رشته زبان و ادبیات فرانسه درس خواندم حمید سمندریان گفت باید بیایی تئاتر، که به حرمت سمندریان دو سال تئاتر خواندم. سپس تحصیلاتم را در رشته سینما ادامه دادم و در سال 52 فارغ التحصیل شدم که تز پایان نامه ام مستندی از رشت بود. کارم مونتاژ فیلم بود و در لابراتور فیلم کار مشغول بودم.

گویا فیلمی هم درباره ترور شهید انصاری، استاندار گیلان ساخته بودید: بله. مدیر کل ارشاد از من خواست تا این فیلم را بسازم. فیلمی 45 دقیقه ای و رنگی بود به نام سرود خون، که آقای آگاه فیلمبردارمان بود .

اما هنر را ادامه ندادید. چرا؟ ترجیح دادم که کار اداری بکنم. بعد از فارغ التحصیلی دیگر به سراغ فیلمسازی نرفتم. بعدها رییس امور سینمایی استان و بعد از آن رییس امور ادبی – هنری استان شدم، و زمانی هم مسئول موزه رشت بودم .

و بعد از آن به بندرانزلی منتقل شدید: بله. وقتی رفتم دیدم یک مغازه هست که شش متر پایین و شش متر بالا داشت. گفتند کتابخانه بالاست. یک اطاق بود که کتابها را روی زمین چیده بودند. گفتم اینجا که نام خاندان سلنطنت را بر آن گذاشته اند، یک کتابخانه هم ندارد؟ من بلافاصله بزرگترین ساختمان شهر را که سه طبقه بود که مالکش دکتر زادگل بود و پشتش خانه سازمانی داشت. سپس گروههای تئاتر را با دوستانی نظیر کهن قنبریان به وجود آوردیم. و با رساندن پرسنل به 25 نفر آن مغازه را تبدیل به اداره فرهنگ و هنر بندرانزلی کردم. بعد از 34 سال خدمت بازنشسته شدم. که بعدها که برای دیدار دوستان قدیمی به وزارتخانه رفته بودم آقای ثابت صنعت گفت شما خودت را بازنشسته کرده ای؟ گفتم بله، من چهارسال هم اضافه ماندم. گفت غلط کردی! شما هم سابقه کار سینمایی داری و هم اینکه چندین سال رییس اداره بوده ای، به وجودت در اینجا نیاز داریم. که چهار سال دیگر هم خدمت کردم که دو بار مدیر نمونه شناخته شدم. که تا کرج و قزوین زیر پوشش معاونت هنری بود. ضمنا سرپرست نظارت و ارزشیابی بودم. در نهایت به خاطر بیماری دیابت همسرم استعفا کردم و به انزلی برگشتم، که همسرم هم در سال 85 درگذشت و مرا تنها گذاشت.

از بین هنرمندان گیلانی نزدیکترین دوستان شما چه کسانی بودند؟ مرحوم بدرطالعی، انوش نصر، و حاج علی عسگری که در دانشکده تئاتر هم دوره بودیم، که وقتی رییس ادبی – هنری استان گیلان بودم گروه تئاتر آتوسا را ایجاد کردیم.

شیرین ترین خاطره شما از تئاتر چیست؟ در فومن، آقای ورزل دوست در یک نمایش طنز همبازی من بود، که چسبی که سبیل مربوط به گریم را به صورتش چسبانده بود شل شده بود و سیبیل آویزان بود، که من با زدن یک سیلی آنرا به صورتش چسباندم که هم من هم خودش و هم تماشاگران زیر خنده زدند. (می خندد) گاهی هم در محوطه فرمانداری فومن اجرا می کردیم. ناظمی داشت به اسم ثابت رفتار که با آن بلندگوی شیپوری در حضور مهمان هایی مثل فرماندار و رییس بهداری می گفت: (امشب ذهنی غوغا می کند!) دوستانم می گفتند ذهنی چه غلطی می خواهی بکنی؟ من میگفتم اگر در حین تماشا توانستید جلوی خنده تان را بگیرید جایزه دارید. همیشه خنده بود. استقبال هم به گونه ای بود که گاهی پنج سانس اجرا می کردیم.

شما 50 سال پیش در نمایش های طنز را روی صحنه می بردید. چه تفاوتی بین اجراها و ذائقه خنده مردم وجود دارد؟ الان که برخی کارها را می بینم که خیلی بد است و تاسف می خورم. قرار نیست به هر قیمتی بخندانیم. باید قابلیت طنز در خود متن باشد. لودگی نباشد. ادا نباشد. اینها درست نیست. که ته اش میشود همین الواحی که در خیابانها می فروشند. این طنزهایی که امروز می بینیم سرگرمی هستند. میخواهند بخندانند. ذاتا بد نیست. ولی سعی کنند نمایششان پرمغزتر و بامحتوای زیباتر باشد. متون طنز خیلی خوب هست که می توانند که استفاده بکنند.

پسر شما جواد ذهنی که کمدین است در سیاه بازی هم مهارت دارد. نظرتان در این گونه نمایشی چیست؟ سیاه بازی را می پسندم. چون انتقادی است. در سیاه بازی از شاه هم به گونه ای در لفافه انتقاد می شود که برخورنده نیست که حتی خود شاه هم به خنده می افتد. سیاه آزاده است و آزادانه حرفهایش را می زنند. به هیج طرفی وابسته نیست.

درباره اجراهای درام چه نظری دارید؟ تئاتر امروز چه تفاوتی با زمانه شما دارد؟ خیلی تفاوت دارد. تفاوتش خیلی زیاد است. آنوقتها هنر تازه پا گرفته بود. کم کم رشد کرد. الان بین المللی شده است. دانش هنر بالا رفته. سطح سواد بالا رفته. کتابها چاپ شده .

آخرین باری که بازیگری کردید مربوط به چه زمانی می شود؟ در سال 1350 بود که در فیلمی برای حسین ترابی در کنار بهمن مفید و محمد مطیع بازی کردم. فیلمی به نام رضا هفت خط، به نویسندگی ابراهیم مکی بود.

دلتان برای صحنه و بازیگری تنگ نمیشود؟ نه .

اگر پیشنهادی باشد نمی پذیرید؟ دیالوگها یادم می رود.

اگر نقش بدون دیالوگ باشد چطور؟ بله، میمیک بازی میکنم. (می خندد)  .

صحبت پایانی؟ به هنرجویان می گویم که در ابتدا تحصیلات آکادمیک را کامل کنند. و نکته مهمتر اخلاق در هنر است، که امیدوارم هر دو را مد نظر داشته باشند.