درامی با محوریت یک مونودرام

نگاهی به  نمایش ترکیبی ” شبیه خون” به نویسندگی “سهراب حسینی”، با طراحی و کارگردانی ” محمد حاتمی”

حسن پارسائی

 

کاربرد و کارکرد “مونولوگ” عمدتا برای برون فکنی‌های فردی و شخصی است  و البته  مهم‌تر از خود  برون‌فکنی، توجه  به علت‌های آن  و  نشان دادن  جزئیات  چنین  حالتی است؛ یعنی روند آن همانند همه حوادث  نمایشنامه‌هاست که بر اساس  پیرنگ (طرح)  و عملأ  مبتنی  بر  روابط علت و معلولی‌اند؛ نهایتأ هم با همین ها ُکل نمایشنامه یا نمایش شکل می گیرد.

در نمایش ترکیبی ” شبیه خون” به قلم ” سهراب حسینی” و با طراحی و کارگردانی ” محمد حاتمی” که هم اکنون  در تالار  “سایه”، از مجموعه سالن های تئاتر شهر اجرا می شود، یک برون‌فکنی شاعرانه، اندیشمندانه و در مقاطعی هم دردناک و کنش‌زا بخش اعظم اجرا را تحت‌الشعاع خود قرارداده است .این برون فکنی که در نمایش محوریت دارد،قابلیت محتوائی آن را داشته که از چارچوب خود  و تک  پرسوناژی  نمایش زیاد فراتر نرود، اما دراجرا با  وارد شدن دو مرحله ای  دو آدم دیگر ( مرحله اول را می توان به  بازخوردی شدن  یک رویای عاشقانه درذهن پرسوناژمرد نسبت داد،اما برای دومی این امکان  وجود ندارد) نمایش از مونودرام  کامل، خارج  و عملأ به ” درامی با محوریت  یک مونودرام ” در می‌آید  که البته  ساختار بسیار متناقض  و پارادوکسیکالی دارد  و اساسأ  “دو جنسه” و “دو جوره” است؛ ضمن آن که یکپارچگی اجرا را هم از بین برده است؛ چنانچه از این ضعف ساختاری مهم بگذریم،آنچه که بر زبان  پرسوناژ مرد بیان می‌شود، بسیار شاعرانه ،اندیشمندانه، پر محتوا، استعاری و  زیباست: ” هر خوابی ببینم از این  زندگی  بهتر است” ، ” تمام  آینه ها  را شکسته اند”،”برگردم به آرامش آینه ها”، برگردم به صبوری ستاره ها” ، ” هوا پر از عطر معاشقه  بود” و ….ضمنأ  یاد  کردن  از شاعرانی  چون ” احمد شاملو” ، ” فروغ فرخزاد”  و ارزش گذاری به  شعرهایشان  با نوع  شخصیت  پرسوناژ مرد، که نسبتأ روشنفکر است، منافاتی ندارد و اساسأ این دو مقوله از سنخیتی همسان و متوازن  برخوردارند.

برخی از دیالوگ های پرسوناژ مرد  گرچه  یک سویه  اجرا می شود،اما خطاب به دیگران است:او ضمن حرف زدن حتا با دست به افرادی درمیان تماشاگران اشاره می کند . خود او هم توسط بلندگو به طور جنبی و تلویحی  مورد خطاب  قرار می گیرد. مونولوگ های  پرسوناژ اصلی حول  یک موضوع  واحد و یکسان نیست ، بلکه ذهنمایه ها و دلمایه هائی شامل دغدغه‌ها، شورآفرینی های فردی  و نیز انتقادات ضمنی و تلویحی انسانی  و اجتماعی است.

طراحی صحنه ، ساده اما قراردادی  و تا حدی  عامدانه  و همزمان ابهام‌آمیزاست: نشستن میان یک سینی پر از آرد ، کاربرد و کارکرد نمایشی خاصی ندارد. دراین نمایش ترکیبی، دو صحنه بسیارزیبا وجود دارد: اول صحنه‌ای که زن جوان قسمت بالائی و متحرک صندلی را درحالی که با یک مخاطب فرضی حرف می‌زند، می‌چرخاند ؛ صحنه  دوم ، رقصیدن  زن  در میان  پرده  توری  مدور، مخروطی شکل و سفیدرنگ است.

بازیگر اصلی  نمایش ” محمد حاتمی” ، طراح  و کارگردان نمایش هم است، بازی او خوب و پذیرفتنی است. زنی که  دو بار بدون مقدمه وارد  صحنه می‌شود  و دو صحنه  زیبا می‌آفریند، ( صدف محسنی )  حضوری  کوتاه ، اما  به  تناسب نقش‌اش بازی زیبائی دارد.

کاربرد نور موضعی ونور رنگی، مؤثر و دریک مورد ( نور قرمز) تأویل دار هم است. کارگردانی نمایش ، صرفنظر از دو گانگی ساختاری متن، به تناسب محوری شدن یک بازیگر عملأ ساده، مناسب و پذیرفتنی است.این نمایش در کُل ارزش یک بار دیدن را دارد.

اجرای مرثیه‌ای برای یک مرده در تالار حافظ

همزمان با اولین روز اجرا از پوستر جدید نمایش «مرثیه‌ای برای یک مرد مرده» با طراحی رسول حق‌جو رونمایی‌ شد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر،  نمایش «مرثیه‌ای برای یک مرد مرده» به نویسندگی رسول حق‌جو، طراحی و کارگردانی کیانوش ایازی و تهیه‌کنندگی امیرحسین شفیعی که از  شب گذشته هفتم آبان ۲۰:۳۰ در تالار حافظ روی صحنه رفته است، از پوستر جدیدش با طراحی رسول حق‌جو رونمایی کرد.

محمدرضا فرزام، سعید نبوی و آرزو کریمی زند بازیگران این اثر نمایش هستند و محمد کاظم‌تبار (مجری طرح) و توحید معصومی (مشاور کارگردان)، کیانوش ایازی را همراهی می‌کنند.

در خلاصه نمایش‌ آمده است: «تا حالا به این فکر کردین که وقتی فصل شکار خرگوش نیست، شکارچی‌ها چطوری شکار می‌کنند؟»

ساهره سادات خاموشی (مدیر تولید)، پروانه خسروی، فاطمه حسینی فرد (دستیاران کارگردان)، سپیده ناصحی، فرشته زیدی (منشی صحنه)، علیرضا فتاحی، محمد علی سهامی (دستیار تولید)، امیر اردلان (آهنگساز و نوازنده)، کیانوش ایازی (طراح صحنه)، طناز حقیقی (طراح لباس)، مصطفی خدابنده‌لو (طراح پوستر و بروشور)، مجید تیزرو (بازیگر ویدئو)، خدیجه بابادی، محمد رضا صفری، متین اسدی، حامد شکوری (گروه کارگردانی)، علی مسلمی (مدیر اجرا)، مونا سادات یمنی (دستیار صحنه)، امیرحسین نادعلی، سبحان دهقان منشادی (تصویر)، مجتبی رحامیان (عکس و موشن گرافی)، سارا زرگر (عکاس)، امین سلیمانی (روابط عمومی)، مبین آریا، علیرضا افیونی (مدیران صحنه)، کیانوش ایازی، صمد خانی (طراحان نور)، سید مصطفی طباطبایی (ساخت دکور) و ناصر ارباب (مشاور رسانه) دیگر عوامل این اثر نمایشی هستند.

نمایش «مرثیه‌ای برای یک مرد مرده» کاری از گروه نمایش وی (V) است و علاقه‌مندان برای کسب اطلاعات بیشتر و تهیه بلیت می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

اجرای نمایشی درباره زندگی شکسپیر در وست‌اند

نمایش «همنت» به کارگردانی اریکا وایمن در «وست اند»، شهر لندن روی صحنه رفته است.

به گزارش ایران تئاتر، نمایش «همنت» که به زندگی شخصی ویلیام شکسپیر می‌پردازد، در سالن گاریک تیه‌تر به طور محدود در یک فصل اجرا می‌شود و تا هفدهم فوریه ۲۰۲۴ (۲۸ بهمن) روی صحنه است.
این اثر نمایشی، اقتباسی از کتاب «همنت» نوشته مگی اوفارل است که لولیتا چاکرابارتی، نمایشنامه‌نویس و نویسنده مشهور انجام داده است. کتاب «همنت» اولین بار در سال ۲۰۲۰ به چاپ رسید و مورد توجه قرار گرفت.

«همنت» راوی سال‌هایی ویژه از زندگانی درام‌نویس بنام انگلیسی است؛ سال ۱۵۸۲ در واوریکشر، آگنس هتوی با ویلیام شکسپیر، معلم زبان لاتین آشنا می‌شود. آگنس توانایی‌های عجیبی نسبت به درمان بیماری‌ها و اطلاعات زیادی درباره گیاهان و شربت‌های دارویی دارد. آگنس و شکسپیر ازدواج می‌کنند. آگنس نقشی اساسی را در زندگی همسر جوانش ایفا می‌کند؛ مردی که حرفه‌اش در تئاتر لندن، درست زمانی به شکوفایی می‌رسد که پسرشان، «همنت» جانش را به خاطر ابتلا به تبی ناگهانی در یازده سالگی از دست می‌دهد.

در حقیقت داستان «همنت» به زندگی یکی از مشهورترین نویسندگان جهان و حضور مداوم زنی تاثیرگزار در زندگی او می‌پردازد. و «همنت» نامه‌ عاشقانه به تولد، اندوه و جادوی طبیعت و عشق است. در «همنت» نقش ویلیام شکسپیر را تام واری و مدلین منتاک در نقش آگنس هاتاوی ظاهر شده‌اند.

وقتی کارگردان برای اجرا وزن کم می‌کند

الیکا عبدالرزاقی از تجربه روی صحنه بردن نمایش «هملت» و ویژگی‌های این اثر نمایشی به عنوان اولین تجربه کارگردانی اش در تئاتر گفت.

الیکا عبدالرزاقی که این روزها اولین تجربه کارگردانی‌اش را در تئاتر با اجرای نمایش «هملت» سپری می کند درباره بازخورد مخاطبان عنوان کرد: خوشبختانه تا امروز استقبال بی نظیری از نمایش شده است و من را به این نتیجه رسانده که استقبال از تئاتر نیاز به بازیگر چهره ندارد. البته ممکن است نام من و امین زندگانی به عنوان کارگردان و تهیه کننده نمایش تا اندازه ای در فروش کار تاثیرگذار بوده اما به قول یکی از دوستان سوپراستار؛ من ِمعروف شاید در روزهای اول اجرا مخاطب داشته باشم و تماشاگر به خاطر من به تئاتر بیاید اما ویژگی تئاتر این است که دهان به دهان می‌چرخد و به این شکل مخاطبش را پیدا می کند. حتی همین مخاطبی که برای دیدن یک بازیگر شناخته شده به دیدن نمایشی می آید اگر با کاری بی کیفیت و حوصله سر بر روبرو شود تاثیرش را بر مخاطبان آینده آن کار می گذارد. مخاطب بی رحم است و اینطور نیست که اگر شما اثر بدی را به او ارائه دهید شما را ببخشد و دوباره به دیدن کارتان بنشیند.

وی ادامه داد: البته استقبال از یک نمایش به محبوبیت یک کارگردان حرفه‌ای و صاحب نام هم بستگی دارد اما من اولین تجربه کارگردانی‌ام را پشت سر می‌گذارم و قاعدتا در جامعه تئاتری ما اینکه من به عنوان یک بازیگر سینما و تلویزیون و تئاتر در مقام کارگردان نیز پذیرفته شوم خیلی سخت است.من ِمعروف شاید در روزهای اول اجرا مخاطب داشته باشم و تماشاگر به خاطر من به تئاتر بیاید اما ویژگی تئاتر این است که دهان به دهان می‌چرخد و به این شکل مخاطبش را پیدا می کند.

عبدالرزاقی درباره چگونگی شکل گیری این اثر نمایشی و تجربه کارگردانی در تئاتر به خبرنگار مهر توضیح داد: من و امین زندگانی چندین سال است که آکادمی بازیگری سینمایش را راه اندازی کرده ایم و همیشه به این مساله فکر کردیم که چرا ما در ایران اجراهای پراکنده داریم و مثلا هیچ نمایشی در طول سال ها در کشورمان روی صحنه نیست مانند «اپرای پکن» که شما هر وقت به چین سفر کنید می‌توانید به دیدن این نمایش بنشینید. نکته دیگر این است که جوان‌ها و نوجوان های این دوره زمانه برعکس نوجوانی ما که اگر آثار شکسپیر را نخوانده بودیم حداقل فیلم هایش را دیده بودیم، اصلا با آثار کلاسیک آشنا نیستند و برخی حتی نمی‌دانند که شکسپیر چه کسی است. از این رو تلاش ما این است که بازیگرانی را تربیت کنیم که آرام آرام و به صورت تخصصی آموزش ببینند و تبدیل به یک شکسپرین شوند تا همیشه امکان روی صحنه رفتن یک متن شکسپیری وجود داشته باشد. شاید این یک افق دوردست باشد اما علاقه شخصی من و امین است که امیدوارم بتوانیم به آن برسیم.

تجربه اولین کارگردانی الیکا عبدالرزاقی/ شب اول ۲ کیلو وزن کم کردم

بازیگر سریال «سرباز» درباره رویکردی که به نمایشنامه «هملت» داشته است، بیان کرد: در قدم دوم باید تمهیدی برای جذب مخاطب بیندیشیم. به قول برادرم ما در این نمایش یک «هملت» جیبی را اجرا برده ایم به این مفهموم که فرازهای مهم نمایشنامه را در اجرا نگه داشتیم و قصه را هم کامل تعریف می کنیم که مخاطب جوان و جدید ما با اصل اثر مواجه بشود اما در کنارش اتفاق هایی که شاید در روند داستان موثر نباشند، حذف می شوند. یکی دیگر از ویژگی های نمایش نیز این است که مخاطب در بخش هایی با یک پارودی از «هملت» روبرو می شود اما بار طنز داستان روی دوش هیچ کدام از کاراکترهای مثبت نمایش نیفتاده است و فانتزی و کمدی را تنها در شخصیت های منفی شاهد هستیم. از این رو این گروتسکی که در نمایش شکل می‌گیرد هم باعث می شود مخاطبی که حوصله دیدن کارهای سنگین و جدی را ندارد با یک زنگ تفریح روبرو شود و هم اینکه بعد از پایان نمایش کاملا متوجه داستان «هملت» شود و با دیدی باز سالن را ترک کند. بخش های کمدی داستان هم برای تماشاگری است که دوست دارد فقط بخندد و حالش خوب شود.

بازیگر نمایش «باغ آلبالو» یادآور شد: این نمایش به شیوه کلاسیک و با همان دیالوگ های نمایشنامه شکسپیر اجرا می‌شود اما همیشه مساله ای در پس ذهن من وجود داشت مبنی بر اینکه چقدر خوب است که ما بتوانیم از یک متن کلاسیک و جدی، اجرایی پارودی و طنز داشته باشیم. سال ها قبل نمایش «هملت» توسط آقای مجید جعفری در سالن چهارسوی تئاترشهر به صحنه می‌رفت و همزمان پارودی همان نمایش نیز در کافه تریای تئاترشهر اجرا می شد. همیشه این نکته در ذهن من بود که آن نمایش چقدر فانتزی جذابی داشت بدون اینکه از سطحی از کیفیت پایین تر بیاید از این رو همیشه به سختی چنین نمایش هایی فکر می کردم و می خواستم بدانم اصلا کار من هست یا نه که در صحنه‌ای کاملا حسی و جدی اتفاق دیگری رقم بزنم که در آن تماشاگر لحظه ای بخندد و بعد دوباره به روند اصلی داستان برگردد.بسیار علاقه مندم که کارم توسط منتقدان هم دیده شود و نظرشان را درباره کار بگویند، اصلا دعوایم کنند و غلط هایم را بگیرند چون همین نظرات باعث می شود من که تازه کارم را شروع کردم و می خواهم کارگردانی تئاتر را ادامه دهم، بتوان پیشرفت کنم نه اینکه متوقف شوم

وی ادامه داد: این کار هم سخت بود و هم ترسناک چون ما پیش از اجرا مخاطب دیگری غیر از خودمان و بچه های گروه نداشتیم برای همین فکر می کنم در شب اول اجرا من ۲ کیلو وزن کم کردم چون واقعا نمی دانستم برخورد مخاطب چگونه است اما وقتی که دیدم تماشاگر همان جاهایی را که من می خواهم می خندد و همان جاهایی را که می خواهم سکوت می کند به این نتیجه رسیدم که در تجربه اول کارگردانی تا اندازه ای موفق بودم و حداقل می‌توانم نمره خوبی به خودم بدهم.

عبدالرزاقی با اشاره به اینکه از نقد منتقدان استقبال می کند، بیان کرد: البته من بسیار علاقه مندم که کارم توسط منتقدان هم دیده شود و نظرشان را درباره کار بگویند، اصلا دعوایم کنند و غلط هایم را بگیرند چون همین نظرات باعث می شود من که تازه کارم را شروع کردم و می خواهم کارگردانی تئاتر را ادامه دهم، بتوان پیشرفت کنم نه اینکه متوقف شوم.

تجربه اولین کارگردانی الیکا عبدالرزاقی/ شب اول ۲ کیلو وزن کم کردم

وی درباره اجرا در تماشاخانه ایرانشهر یادآور شد: در واقع نمایش «هملت» بین ۲ اجرا و یک کنسلی این امکان را پیدا کرد که در سالن ناظرزاده کرمانی روی صحنه برود چون نمایش ما آماده بود طی صحبتی که با مدیر مجموعه ایرانشهر داشتیم، توانستیم مدت محدودی اجرا بگیریم. این نمایش تنها ۲۰ اجرا داشت و تا ۱۰ آبان روی صحنه است و حالا که کار دیده شده از تمام شدنش کمی دلگیرم. البته بازیگران این نمایش از فارغ التحصیلان آکادمی ما هستند و مدت هاست با ما کار می کنند و قبلا هم با همین گروه نمایش «رویای شب نیمه تابستان» را کار کرده بودیم و برای اجرای جدید هم چند نفر از بچه های ترم جدید به گروه اضافه شدند و تبدیل به بچه های گروه «هملت» شدند از این رو این تیم همچنان به کار خودش ادامه خواهد داد.

نمایش «هملت» به کارگردانی الیکا عبدالرزاقی، تهیه کنندگی امین زندگانی و بازی صدف ‌اسداللهی، آرین آقاقلی زاده، شیما ‌پروندی، مهدی ‌پورجمال، محمد ‌تاجیک، مهدی ‌حکمتی، حامد ‌خرم ‌آبادی، علی ‌خیام، رادمهر ‌رجبی، بیتا ‌رحمانی، مهدی ‌صمیمی، هیوا ‌قصیوند، امیرحسین کنجکاو، شهریار ‌کنعانی، علیرضا ‌محمدیان، سایناز ‌نگاهی ‌مقدم تا ۱۰ آبان ماه در سالن ناظرزاده تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه است.

دو نمایش تازه به ایرانشهر می‌آیند

دو نمایش «معجون السلاطین» به کارگردانی سعید زارعی و «سیزده بدر» به کارگردانی حسین میرزامحمدی به ترتیب از روزهای ۱۲ و ۱۴ آبان ماه در تماشاخانه‌ ایرانشهر اجراهای خود را آغاز خواهند کرد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی تماشاخانه‌ ایرانشهر، نمایش «معجون السلاطین» به نویسندگی پیام سعیدی و محمود خسروپرست و به کارگردانی سعید زارعی از ۱۲ آبان روی صحنه می رود.این اثر نمایشی با تهیه کنندگی میثم احمدی و بازی (به ترتیب ورود به صحنه) صادق برقعی، علی محمودی، نیما سیاری، رشاد معینی، عرفان محمدی، میثم نوروزی، علیرضا حق‌پرست، محمد برهمنی از روز جمعه ۱۲ آبان ماه ساعت ۱۸:۳۰ در سالن ناظرزاده کرمانی اجرای خود را آغاز می‌کند.

نمایش «سیزده بدر» به نویسندگی محمود احدی‌نیا و کارگردانی حسین میرزامحمدی و تهیه کنندگی سعید خانی نیز با بازی (به ترتیب حروف الفبا) خسرو ‌احمدی، صادق ‌برقعی، بنفشه ‌ریاضی، سعید ‌زارعی، بی‌تا ‌عزیز، محمد ‌موحدنیا از روز یکشنبه ۱۴ آبان ماه ساعت ۲۰:۱۵ در سالن ناظرزاده‌ کرمانی به صحنه می‌رود.

اجرایی درباره یک آهنگساز در تئاتر لندن

نمایش «بن و ایمو» نوشته مایک ریون‌هیل و کارگردانی اریکا وایمن زمستان سال جاری توسط کمپانی رویال شکسپیر انگلستان روی صحنه می‌رود.

«تاجگذاری ملکه الیزابت دوم نزدیک است. بنجامین برایتن تنها ۹ ماه فرصت دارد تا اپرایی جدید درباره الیزابت اول بنویسد. در دنیای کنونی آهنگسازی ناامید قصد دارد حرکتی تأثیرگذار انجام دهد و … .»

این ماجرا در جدیدترین نمایشنامه مایک ریون‌هیل نمایشنامه‌نویس انگلستانی با عنوان «بن و ایمو» روایت می‌شود.

«بن و ایمو» قرار است با کارگردانی اریکا وایمن در زمستان سال جاری در کمپانی رویال شکسپیر روی صحنه برود.

 ملاقات با بانوئی جوان و زیبا         

نگاهی به نمایش ” ملاقات با بانوی سالخورده” اثر ” فردریش دورنمات” به کارگردانی “میترا علوی نسب”

حسن پارسائی

آیا نگاه قیاسی(کُلی) به نمایشنامه وصرفأ تأکید بر خط روائی اثرو پیش برد آن در روی صحنه  بر نگره  استقرائی، یعنی  توجه  به  جزئیات و ساختار نمایشنامه برتری دارد؟ یا باید به نسبت های برابر از هردو بینش بهره گرفت؟

اجرای نمایش “ملاقات با بانوی سالخورده” اثر ” فردریش دورنمات ” به کارگردانی ” میترا علوی طلب ” مدل  گویائی برای اثبات موارد فوق است.

در این اجرا نشانه ای از نگره استقرائی نیست و فقط ” کُلی نگری” شده است: توجهی به ساختار نشده وبه تبع آن همه پرسوناژهای نمایش ازهویت سنی و نشانه های شخصیت  درونیشان، تهی شده‌اند؛ درعوض، چند جوان وعده ای نوجوان وحتا یک کودک محوریت داستانی اثر را به خود اختصاص داده و نتیجه آن شده که هیچ گونه تأویل درحرکات وهیچ جلوه نشانه‌مندی در میزانسن ها امکان نمایشی نیافته است.

نمایش “ملاقات با بانوی سالخورده” اثر ” فردریش دورنمات” از آن دست آثاری است که توجه و تأکید استقرائی  بر یکایک پرسوناژها و مخصوصأ انتخاب هوشمندانه بازیگران مناسب و نیز توجه عمیق به چهره‌پردازی و طراحی لباس آن ها از اصول اولیه اجرای نمایشنامه است و هرگز نمی توان با چند جوان و نوجوان کم تجربه چنین نمایشنامه ای را اجرا کرد؛

بی‌توجهی به این نکته اساسی در اجرای نمایش فوق منجر به فاجعه شده؛ یعنی کارگردانی و شیوه اجرای متن از همان آغاز با کژاندیشی و کژراهگی همراه بوده است.

میزانسن ها فقط در راستای پیش برد خط  ُکلی داستان نمایش هستند و البته در آن ها صرفأ سلیقه شخصی و” اجرا به هر شکل ممکن” مد نظر بوده است؛ ضمنأ چون بازیگران مناسبی انتخاب نشده‌اند،خود نقش‌ها و”پرسوناژ بودنشان” زیرسؤال رفته و به باور در نیامده‌اند.

استفاده از موسیقی فیلم “عصر جدید” اثر “چارلی چاپلین” هم مزید بر علت شده است: موسیقی متن مورد نظر فقط برای خود فیلم “چارلی چابلین” مناسب است؛ این موسیقی به دلیل آن که تماشاگر با آن آشناست ، هنگام شنیده شدن تماشاگران را یاد آن فیلم معروف می‌اندازد و در نتیجه ، نوعی ” فاصله گذاری حسی و ذهنی” عملأ  ُرخ می دهد : تماشاگر از اجرای نمایش “ملاقات با بانوی سالخورده” فاصله می گیرد و ذهن و احساسش به یاد “چارلی چاپلین” و فیلم مورد نظر می‌افتد.

همه بازیگران بجز “بانوی جوان” لباسی شبیه هم به تن دارند. آن‌ها بجای آن که  افراد گوناگون  و متمایزی به حساب آیند، اساسأ همانند گارسون‌ها و خدمه هتل به نظر می‌رسند.

“میترا علوی طلب” حتا ازعهده درک و اجرای عنوان نمایشنامه (ملاقات با بانوی سالخورده )  برنیامده و در عوض، “ملاقات با بانوئی جوان و زیبا” را به صحنه آورده است: بازیگر نقش “بانوی سالخورده” یک دختر جوان است که چهره‌پردازی هم نشده و با همان چهره جوانش روی صحنه آمده است.

در این اجرا دکور تعیین کننده‌ای که به مکان مورد نظر هویت مکانی بدهد ، وجود ندارد و به رغم آن که تاکنون چند اجرای خوب از این نمایشنامه به روی صحنه رفته است، کارگردان فرصت تأمل و تعمقی درخور را به خود نداده تا حداقل از داشته‌های آن اجراها به طور حداقلی و در حد معقول و منطقی بهره بگیرد.

استفاده از صدای کوبیدن دست برسینه و ران ها برای ایجاد صدای قطار ترفندی بسیار کودکانه  و حتا مزاحم است. در  صحنه‌ها نشانه‌ها و شاخصه‌های دراماتیکی وجود ندارد. تنها عنصر مناسب در این اجرا کاربری نور ثابت و بدون تغییر است که  گرچه ویژگی خاصی ندارد، اما به اجرا آسیبب  وارد نکرده است.

در مقوله ” نقد هنر” قانونی است که توجه به آن چراغ راهی برای هرهنرمند است: اگر اثری قبلأ اجرا شده  و نمونه‌های مشخص وهنرمندانه‌ای از آن وجود داشته باشد، اجرای ورسیون بعدی به شرطی اصولی و رواست که از اجراهای قبلی به مراتب بهتر و زیباتر باشد، وگرنه انتخاب و اجرای آن کاری عبث و نکوهش آمیز است.

بازی بازیگران به دلیل آن که به پرسوناژهای نمایشنامه شباهت نسبی و فیزیکی هم نداشتند، در خور تأمل و تعمق نیست. کارگردانی نمایش” ملاقات با بانوی سالخورده” هم بسیار ضعیف و حتا در حد اجرای نمایش‌های مدرسه‌ای است.

 

 

 

 

 

 

 

نمایش عروسکی که بچه‌ها مخاطب آن نیستند

نمایش عروسکی «مامان» به کارگردانی الهام سلج محمودی از ۸ آبان‌ ماه در تئاترشهر به صحنه می‌رود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاترشهر، نمایش عروسکی«مامان» به کارگردانی الهام سلج محمودی ویژه بزرگسالان، از ۸ آبان‌ ماه ساعت ۲۰:۳۰ در تالار سایه تئاترشهر به صحنه می‌رود.

مرجان نامورآزاد، رویا ناصری،‌ علی باروتی، صبا قدیمی و معصومه آرواز در این نمایش به عنوان بازی‌دهنده عروسک حضور دارند، همچنین ملیحه شبانیان، علی باروتی و رویا ناصری به عنوان صداپیشه با گروه نمایشی «چهل و سه» همکاری می‌کنند.

نمایش «مامان»‌ جزو آثار برگزیده نوزدهمین جشنواره نمایش عروسکی تهران مبارک محسوب می‌شود و روایت ناگزیر انتخاب انسان ها است، انتخابی میان مسئولیت‌ها و رویاهای شخصی.

الهام محمودی که به زودی نمایش عروسکی «مامان» را روی صحنه می‌برد، تاکید دارد که این نمایش ویژه تماشاگران بزرگسال اجرا می‌شود و مخاطبان آن گروه سنی بالای ۱۴ سال هستند.

این کارگردان که پیش از این نمایش خود را در نوزدهمین جشنواره بین‌المللی نمایش عروسکی تهران مبارک اجرا کرده بود، در گفتگو با ایسنا توضیحاتی درباره این اثر نمایشی ارایه کرد و خبر داد که این نمایش از ۸ آبان در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر اجرای عمومی خود را آغاز می‌کند.

او درباره محتوای نمایش خود توضیح داد: نمایش «مامان» درباره رابطه یک مادر و پسر است و به مسئولیت ما به عنوان فرزند در قبال پدر و مادرمان می‌پردازد، اینکه ما به عنوان فرزند، تا چه حد می‌توانیم در کنار پدر و مادر خود باشیم و تا چه حد می‌توانیم به زندگی خود بپردازیم. اینها همه انتخاب‌های ماست.

محمودی با اشاره به اینکه این نمایش ویژه مخاطبان بزرگسال روی صحنه می‌رود، افزود: دوست داشتم نمایشی برای تماشاگران بزرگسال اجرا کنم تا به نوعی بدنه عمومی جامعه را با تئاتر عروسکی بزرگسال آشنا کند.

نمایش «مامان» پیش از این در جشنواره نمایش عروسکی تهران مبارک روی صحنه رفت و جوایز بهترین متن و بهترین موسیقی را گرفت و در بخش‌های کارگردانی، ساخت عروسک، بازی‌دهندگی تقدیر شد و جایزه ویژه را هم دریافت کرد.

گوشتخوار به پردیس شهرزاد می‌آید

نمایش «گوشتخوار» به کارگردانی عادل عزیزنژاد در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از مشاور رسانه‌ای پروژه، نمایش «گوشتخوار» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی عادل عزیزنژاد و تهیه‌کنندگی محمد بسطامی از هفت آبان لغایت هفتم آذر ساعت ۲٠:۱۵ دقیقه در سالن سه پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه می‌رود.

در خلاصه نمایش آمده است: «پوست‌کندن آدم‌ها کار آسونیه، باید با دقت پوست و آروم و با حوصله بکنی، باید با لذت پوست بکنی، پوست نباید گوشت و جدا کنه، باید استخون و با خودش بکشه بیرون … .»

عادل عزیزنژاد، شیرین عطاالهی، مینا هادی‌زاده، محدثه بالازاده، یلدا تحویلدار، پریا مددی، نهال مطیعی، نسترن باقرزاده، هدیه بختیاری و مینا ولی بازیگران نمایش «گوشتخوار» هستند.

از دیگر عوامل نمایش «گوشتخوار» می‌توان از الهام حسینی دستیار تهیه‌کننده، رعنا مربوطه دستیار یک کارگردان و برنامه‌ریز، پرهام برازنده دستیار کارگردان، مهرداد فراهانی آهنگساز، مهتا علیزاده طراح و مجری گریم، رضا نورانی مدیر صحنه، مزون مشکی فشن طراح و مجری لباس، سیاوش قربانی نورپرداز، مهرداد حسین‌زاده ساخت تیزر و عکاس، طلا مولودی منشی صحنه و ناصر ارباب مشاور رسانه نام‌ برد.

علاقمندان می‌توانند جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند.

اجرای دو نمایش کودک در مرکز تئاتر کانون

نمایش «هدیه کوچولو» و «یک روز و دو فصل»روی صحنه مرکز تولید تئاتر و تئاتر عروسکی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان می‌رود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از اداره کل روابط عمومی و امور بین الملل کانون، نمایش «هدیه کوچولو» و «یک روز و دو فصل» از روز سه‌شنبه ۹ آبان ۱۴۰۲ به روی صحنه مرکز تئاتر کانون می‌رود.

در خلاصه داستان نمایش «یک روز و دو فصل» آمده است: وقتی من بچه بودم مادربزرگ برای من قصه می‌گفت. قصه ننه سرما و خونه بالای ابرها. مادربزرگم می‌گفت آدم برفی‌ها نوه‌های قد و نیم قد ننه سرما هستند…

عوامل این نمایش عبارتند از: نویسنده: نوشین سیفی براساس روایت داستان قدیمی ننه سرما و عمونوروز، کارگردان: رامین ‌کهن، مدیر تولید: امین ‌میرزاباقری، دستیار کارگردان: علی ‌باروتی، طراحی و دوخت لباس عروسک‌های ننه سرما و عمو نوروز: نسرین خرمی، رنگ‌آمیزی صورت عروسک‌های ننه سرما و عمو نوروز: مهلا صفری، ترمیم و بازسازی عروسک‌های نمایش: منیر مولوی‌زاده، طراحی و اجرای صحنه و فضاسازی لابی: هانیه زحمتکش، الهه میرزایی، طراحی و ساخت آکسسوار: پرستو آریاکیا، مهلا صفری، رامین ‌کهن و نوشین سیفی، بازی‌دهندگان عروسک: معصومه ‌آرواز، امیر ‌عباسیان، طراحی و ساخت عروسک: پرستو آریاکیا، رامین ‌کهن.

همچنین در خلاصه داستان نمایش «هدیه کوچولو» آمده است: هدیه کوچولو تصمیم دارد با هدیه‌ای مادرش را خوشحال کند. اما سردرگم مانده و چون می‌خواهد او را از صمیم قلب خوشحال کند باید بهترین هدیه‌ای که می‌تواند تهیه کند. شاید یک کتاب، شاید هم یک بسته هیجان‌انگیز. اما مطمئن نیست. او برای پیدا کردن این هدیه سفری را آغاز می‌کند و در این سفر اتفاق‌های بسیاری برایش می‌افتد…

عوامل این نمایش عبارتند از: نویسنده: رامین ‌کهن بر اساس داستان “zurest Wollte Blumen scchenken”  نوشته Jens Dobbers، طراحی و ساخت آکسسوار: هانیه زحمتکش، الهه میرزایی، طراح نور: رامین کحال‌زاده، آهنگ‌سازی، نوازندگی و اجرای موسیقی: امین ‌پروین، صدابردار: فرشاد پاسدار، ضبط موسیقی: فرشاد پاسدار و کیان حجازی (استودیو ترنج)، طراحی و ساخت عروسک: منیر مولوی‌زاده، طراح پوستر، بروشور و تراکت: پرناز ‌کریمی، عکاسی، ساخت تیزر و نماهنگ‌های تبلیغاتی: محمدسالار گلی، سیدمحمد شه‌روش (تیم تبلیغاتی بلوبری)، روابط عمومی: ریحانه ‌مطهری.

نمایش «هدیه کوچولو» و «یک روز و دو فصل» هر روز به جز روزهای شنبه ساعت ۱۷ در مرکز تولید تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان واقع در بوستان لاله تهران اجرا می‌شود.

علاقه‌مندان به دیدن این دو نمایش می‌توانند برای تهیه بلیت به سایت تیوال مراجعه کنند و برای هماهنگی با شماره‌های ۸۸۹۶۶۱۱۹، ۰۹۰۳۴۹۹۰۲۸۵ و ۰۹۲۲۳۹۳۲۸۹۲تماس بگیرند.