رحیم نوروزی با تنهایی مانا به صحنه بازگشت

نمایش «تنهایی مانا» به کارگردانی رحیم نوروزی و نویسندگی مشترک گروه بازیگران اثر از امروز در سالن جمیله شیخی مجموعه نمایشی محراب روی صحنه خواهد رفت.

 به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، امیرحسین ادیم، سارا جمال‌پور، آیدا ‌دولت ‌آبادی، رویا شریفی، میلاد ‌صفوی، سجاد ‌قربانی و زهره ‌یحیایی بازیگران این اثر نمایشی هستند.

نمایش «تنهایی مانا» در دومین روز از اجرای خود با حضور منتقدان، اصحاب رسانه، عکاسان و خبرنگاران روی صحنه خواهد رفت.

این اثر نمایشی دوشنبه ۱۷ مهر ساعت ۱۷ در دومین روز از اجرای نمایش با حضور منتقدان، اصحاب رسانه، عکاسان و خبرنگاران روی صحنه خواهد رفت.

نمایش «تنهایی مانا» هرشب ساعت ۱۹ در مجموعه نمایشی محراب روی صحنه می‌رود و علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت این نمایش به سایت تیوال مراجعه کنند.

 

  کُنش های بی مهار در لابیرنت درون         

نگاهی به نمایش “پنهان” به نویسندگی مشترک”ریحانه  رضی”، “کوروش شاهونه” و کارگردانی “کوروش شاهونه”

حسن پارسائی

چگونه می توان به لایه های درون روح و روان انسان هائی راه یافت که در موقعیتی متناقض قرار گرفته و رنج و اندوه، برنامه روزانه  و  شبانه  زندگیشان شده است؟ حال  اگر این انسان ها از نظر جسمی با کمی و کاستی یا اختلالاتی رو به رو باشند، در آن صورت  آیا می شود رنج  درون سوز آنان را که خود قادر به بیان کامل آن نیستند، به تصور آورد؟

نمایش “پنهان” یا ” هیدن” به نویسندگی  مشترک  ” کوروش شاهونه “، “ریحانه رضی” و کارگردانی ” کوروش شاهونه”   که هم اکنون در تالار قشقائی تئاتر شهر اجرا می شود،به این مقوله می پردازد. اولین نکته ای که در رابطه  با این  نمایش  جلب توجه  می‌کند، عنوان مختصر و  حداقلی آن است که با موضوع  محوری  و  درونمایه  تلخ، اندوهبار  و فاجعه آمیز موقعیت  روحی  و  روانی آدم های  نمایش  بسیار کم معنا و ناچیز جلوه می کند.

در عوض، طراحی صحنه  به طور نامتعارفی  وضعیت  آدم های نمایش را در حیطه نسبتأ روائی اثر در پشت  صحنه پی می گیرد؛ به دلیل این  ویژگی نو و بدیع، اجرای صحنه های  مربوط  به  رویدادهای نمایش درروی صحنه و پشت صحنه که  به طور همزمان یا غیرهمزمان رُخ می دهند،اجرا را در همان آغاز به عنوان نمایشی خاص و نامتعارف  معرفی می نماید ؛ این ویژگی برآیند رویکرد خلاقانه به نمایش و اجرای آن است.

در نمایش فوق  جنبه های “موقعیت پژوهی”  و ” ایستگاهی” بر وجوه روائی  و داستانی  برتری  پیدا  کرده  است: زندگی یک زوج نسبتأ معلول (زن نابیناست و مرد از تعادل  روحی و روانی کامل  برخوردار نیست  و  نارسائی  دارد) در قالب موقعیت های کوتاه  زندگیشان با بیان نمایش نشان داده  شده : مرد سخت گیراست ومسائل خصوصی خاصی هم دارد و زن همچون محبوسی در خانه  دچار تلاطمات  روحی  و  روانی زندگی مشترکشان است؛ او به  فرصتی می اندیشد  تا  حقوق انسانی زن بودن و همسر بودنش را از شوهر نامتعادل  و بد رفتارش بگیرد و البته در آخر هم تنها می ماند، در حالی  که هنوز اسیر کابوس های زندگیش است.

نمایش از طراحی صحنه ساده وخوبی برخوردار است:امکان  دیدن پشت صحنه، یعنی بخش داخلی  و  پشتی محل مسکونی زوج مورد نظر را که در اجراهای معمولی به طور همزمان قابل رؤیت نیست،از طریق  تصاویر تلویزیونی  مدار بسته و نیز به کمک دوربین هائی که  پرسوناژ شوهر کار گذاشته  تا تمام حرکات و وضعیت زنش را درهمه اوقات و در خفا زیر  نظر داشته باشد،به طورهمزمان و و نیز به شیوه نوبتی نشان می دهد: این ترفند هنرمندانه عملأ  ثابت کرده  که  تا چه حد طراحی صحنه  به اجرای  نمایش  و  شکل دهی میزانسن ها کمک می کند: طراحی مورد نظر حاصل توانمندی هنرمندانه ذهن خود کارگردان است. طراحی صحنه تمامأ به رنگ سفید و لباس زنان  در بخش  قابل توجهی از اجرا سیاه است : این کُنتراست تاحدی”سیاه بختی” زنان را آشکارتر کرده است.

نمایش “پنهان” به کارگردانی”کوروش شاهونه” به دلیل وضع  جسمی پرسوناژها، به طور همزمان و گاهی هم  به تناوب به  دو شیوه “با کلام” و “بدون کلام” اجرا می گردد؛ بخش بدون کلام آن همان اجرابه شیوه”پانتومیم” است که بازیگران خیلی

خوب از عهده اجرای آن برآمده‌اند.

کاربری  نور به علت استفاده از نوع یکنواخت و ثابت آن با محتوای نمایش همخوانی دارد.

نشان دادن همزمان تصاویر هردو بخش داخلی و جانبی محل سکونت  زوج مورد نظر و حوادثی  که  در آن ها می گذرد، دقیقأ نمایش را از کمپوزیسیون  و  مخصوصا از “پرسپکتیو مضاعفی” برخوردار  نموده  و اجرا را  به طرز بسیار زیبا و خلاقانه ای “حجمی تر”  و “دامنه دارتر”  کرده است: این خصوصیت عملأ سبب شده که اجرا از خلاقیتی نو  و یگانه برخوردار باشد.

باید یادآورشد خود وضعیت زن و شوهر تأویل آمیزو تفکرزا  است؛ مضافأ این که شیوه حرکات  و حالات بازیگران گاهی به صورت  مکانیکی انجام  می شود و همین  نشانگر برون ریزی درون از طریق حرکات عصبی و خاص است.

تصویری بردیوار انتهای صحنه زده شده که سر یک زن را   در داخل یک قفس نشان می دهد؛این تصویر کاریکاتوریک و بسیار شعاری به طراحی صحنه آسیب زده است: خود نمایش  به اندازه  کافی گویا  و نشانگر است، دیگر نیازی به  الصاق این تصویر اضافی نیست.

موسیقی اجرا که  برآیند ذوق  و توانمندی “نوید دیوان” است،  به دلیل ریتم وآهنگ هشداردهنده اش،با محتوا و شیوه اجرای  نمایش بسیارهمخوان است،اما در جاهائی صدای این موسیقی بسیار بلند است  و مانع  شنیدن دیالوگ های محدود می شود: باید یادآور شد که در رابطه با کاربری صدا الزامأ لازم است بزرگ یا کوچک بودن سالن را هم در نظر گرفت؛ در سالن کوچک قشقائی بلند بودن بیش از حد صدای موسیقی تا اندازه ای به محتوای نمایش آسیب رسانده است؛ اما خود موسیقی به خاطر ریتم اخطار دهنده اش زیبا و هنرمندانه است.

پخش ترانه به زبان انگلیسی در آغاز نمایش  و استفاده  از  و وانمود کردن به این که(hidden) عنوان انگلیسی”هیدن” نمایش خارجی و انگلیسی است،عملا نوعی ” خود سانسوری و خود ممیزی کردن” محسوب می شود؛حتا نوعی دهن کجی به زبان، فرهنگ و ملیت ایرانی خود است ؛ مضافأ این که با “خارجی کردن” مسائل  داخلی  جامعه ایران، درست مثل آن است که نویسنده عملأ درشهری مثل “سانفرانسیسکو” زندگی بکند و آنجا را به وطن و مردم خود ترجیح  بدهد؛ در نتیجه، “ایرانی بودن” او و نهایتا شخصیت اش زیر سؤال می رود. نویسنده  نباید  در هیچ  شرائطی اثر خود را  ضایع و مطابق  میل دیگران بنویسد.او فقط باید براساس عشق و خلاقیت خود  وهمزمان با توجه به نیاز جامعه ای که در آن زندگی می کند ، بنویسد.

نمایش ” پنهان” یا ” هیدن” به کارگردانی ” کوروش شاهونه” در آغاز تا اندازه‌ای غیر قابل فهم است و به تدریج  مشخص می شود که نویسنده به موقعیت یک زوج و چگونگی زندگی آنان نظر دارد. لازم به ذکر است که اساسا موقعیت  زوج مورد نظر تاویل دار و نهایتا نماد و تمثیلی از زندگی بخشی از زنان جامعه است.

بازی همه بازیگران زیبا و پذیرفتنی است و در این میان بازی”حمید رحیمی” و”ریحانه رضی” به دلیل زمان  بیشتری که برای ایفای نقش داشته اند، به مراتب بهتر و زیباتر است. بازی ” ریحانه رضی” جزو بازی های بسیار زیبا و ماندگار دنیای نمایش محسوب می‌شود و در خاطره‌ها می‌ماند: این زن هنرمند به رغم نقش مشکلی که دارد لحظه ای از نقش خارج نمی شود و از همه حالات و اعضاء بدن( دست، پا، چهره و…) خود به خوبی و خلاقانه “بازی می گیرد”. ” کوروش شاهونه” در جایگاه کارگردان نمایش، طراحی هوشمندانه ای برای میزانسن ها و هدایت بازیگران داشته است. نمایش او، نشانگر ” نو ساختاری” ، ” نو اندیشی” و “خلاقیت قابل تحسین”ی است که اگر از “ایرانی بودنش” هویت زدائی نمی شد، جزو اجراهای طراز اول می بود؛ به رغم این ضعف، در اجرای کنونی هم الزاما باید خلاقیت و زیبائی  اجرا را الگویی شاخص و حتا آموزشی برای برخی از نمایش های ” ایرانی” به حساب آورد. او خواسته یا ناخواسته از نظر ساختاری “پرسپکتیو حجمی تازه  و زیبائی ” برای  صحنه نمایش خلق کرده است.

نمایشی درباره تنهایی آدم‌ها

مرتضی فروزان‌فر که این روزها نمایش «کانال» را اجرا می‌کند، گفت: در این نمایش دنبال قهرمان نبودیم بلکه می‌خواستیم تنهایی آدم‌ها را نشان بدهیم.

این کارگردان تئاتر توضیحاتی درباره ویژگی‌های نمایش خود ارایه کرد و به انتقاد از عملکرد برخی سالن‌های تئاتر پرداخت.

فروزان‌فر که خود نگارش متن این نمایش را بر عهده داشته، درباره محتوای آن گفت: نمایش ما درباره تنهایی آدم‌هاست؛ کسانی که گویی سخنان‌شان شنیده نمی‌شود و همه تلاش خود را به کار می‌گیرند تا دیگران صدای آنها را بشنوند. آدم‌های نمایش ما در ساختمانی گیر افتاده‌اند و از راه کانال کولر با مردمان جهانی دیگر در ارتباط هستند و تماشاگر به مرور متوجه می‌شود که آنها مردگان هستند و …

او ادامه داد: کانسپت نمایش ما تنهایی و ترس است و در داستان ما قهرمانی وجود ندارد بلکه برچسب ترسو بودن بر پیشانی همه شخصیت‌ها خورده است. در این نمایش ۹ تک‌گویی (مونولوگ) داریم و بازیگر رو به بازیگر دیگری سخن می‌گوید که ما تصویرش را نمی‌بینیم و فقط صدایش را می‌شنویم.

فروزان‌فر با بیان اینکه بیشتر گرایشش به کارهای فرم بوده است، با ابراز تاسف از بی‌توجهی به این هنر در ایران افزود: متاسفانه تئاتر فیزیکال در کشور ما بد جا افتاده است و حالا افراد بسیاری مدعی کریو گراف بودن (طراح حرکت و فرم) هستند. در حالیکه چند متخصص انگشت شمار در این زمینه داریم.

او ادامه داد: از سوی دیگر متاسفانه تئاتر ما همچنان به فرم‌های قبلی خود پایبند است و ما از تئاتر روز جهان بی‌اطلاعیم و هنوز به فرم‌های کلیشه‌ای سابق چسبیده‌ایم و همچنان این پرسش برایم مطرح است که ما کی به دنبال کارهای تازه می‌رویم و صرفا به آوردن چند چهره شناخته شده اکتفا نمی‌کنیم. در جهان، تئاتر، بیشتر هنری است برای دیدن ولی در کشور ما گویی بیشتر هنری است برای شنیدن.

فروزان‌فر با تاکید بر اینکه دنبال بازیگر چهره نبوده است، ادامه داد: ترجیح دادم نمایشم گیشه‌پسند نباشد ولی در عوض به تئاتر روز جهان نزدیک باشد. به همین دلیل بازیگر چهره نداریم. بازیگران ما کسانی هستند که شاید چندان به حرکات فرم تسلط نداشته باشند ولی پذیرای فرم‌های سخت هستند.

او در گفت‌و‌گو با ایسنا با انتقاد از شیوه ارایه سالن‌های دولتی به گروه‌های نمایشی افزود:  کسانی که سالن دولتی دارند، بیشتر از کسانی حمایت می‌کنند که فروش نمایش‌هایشان تضمین شده است. اما از کجا می‌دانند که نمایشی مانند نمایش ما فروش خوبی نخواهد داشت، شاید اگر ما اجاره سالن نداشتیم، می‌توانستیم برای خود نمایش بیشتر هزینه کنیم تا کارمان کیفیت بالاتر و به تبع آن فروشی بیشتر داشته باشد. در این شرایط اقتصادی، حتی اجرای یک نمایش ساده با بیشترین صرفه‌جویی هم برای یک گروه جوان، کاری است پر هزینه. تا کی دانشجویان تئاتر باید پشت در سالن‌های دولتی منتظر بماند تا این سالن‌ها پول دربیاورند؟! جوانان امروزی باید از کجا شروع کنند، کسی از شکم مادر خود با سابقه کار زاییده نمی‌شود و باید جایی شروع به کار کند ولی در سالن‌های دولتی، این فرصت، به اغلب گروه‌های جوان داده نمی‌شود. ضمن اینکه برخی از افراد با رانت در این سالنها نوبت اجرا می‌گیرند و همه اینها غم‌انگیز است.

او در عین حال خاطرنشان کرد: با وجود همه این سختی‌ها، من کار کردن را ترجیح می‌دهم چون حالم تنها با کار کردن خوب است و تنها در این صورت است که احساس زنده بودن دارم.

نمایش «کانال» از روز چهارشنبه پنجم مهرماه در سالن شماره یک تماشاخانه ارغوان هر شب ساعت ۱۹ اجرای خود را آغاز کرده و شهرزاد ‌بیانی، لیلا ‌شاهی، محمدجواد ‌عارف ‌اصیل، سجاد ‌حیدریه، علیرضا ‌اتابکی، امیرحسین ‌شیشه ‌گران، حامد ‌لطفی، امید ‌محمدی، حمید ‌صالحی و مرتضی ‌فروزان ‌فر بازیگرانی هستند که در این نمایش ایفای نقش می کنند.

پرسوناژ غایبی که بیش از هر حاضری روی صحنه حضور دارد

حسن پارسائی

آیا می توان نمایشنامه ای نوشت  و  اجرا  کرد که  شخصیت محوری آن اساسأ روی صحنه حضور مستقیم و عینی نداشته باشد؟  پاسخ به  این  پرسش را  باید  در نمایشنامه  و  نمایش “سه شب با مادوکس”به نویسندگی “ماتئی ویسنی یک”جستجو  کرد.

یک بیلیاردباز به نام ” مادوکس” قبلأ به مدت سه شب با یکی از پرسوناژهای نمایش بوده  و با او بیلیارد، بازی کرده است و در زمان  کنونی نمایش  با  توجه  به  شواهد  و قرائنی که  متناوبأ و با  ورود پرسوناژهای دیگربه صحنه، تدریجأ بیشتر می شود، گویا ” مادوکس” می خواهد آنجا را ترک کند  و به جنوب برود؛ آنچه این  خط  روایی مختصر و حتی ناقص از پرسوناژ مورد نظر بیان می کند، نکته چندان جالب و مهمی نیست ، اما تلاش پرسوناژهای دیگر که هر کدام به نحوی به او نزدیک و یا از او خبرهائی دارند  و  می خواهند هر طور شده از رفتن او جلوگیری کنند، نمایش ” سه شب با مادوکس” به کارگردانی ” شیوا دیناروند” را به اجرائی ” معما محور و پازل گونه”  تبدیل  نموده است : پازل اصلی  همانا  تأکید بر ” کیستی مادوکس” و عملأ ” شخصیت پردازی” او است.

” مادوکس” یک “غایب حاضر” است. او هرگز وارد صحنه نمی شود وهیچ تماشاگری او را نمی بیند، اما از طریق ُخرده روایت ها و نوع واکنش های عاطفی پرسوناژهای حاضر در صحنه نسبت به او،که به کمک دیالوگ ها و حالات پرسوناژ های دیگرنمایش میسر و ممکن شده، عملأ شخصیت پردازی “مادوکس غایب” بهتر و کامل تر از شخصیت پردازی سایر  پرسوناژهای حاضر در صحنه محقق شده است: این نکته را باید برجسته ترین ویژگی متن و اجرای”سه شب با مادوکس” به حساب آورد: عملأ به گونه ای زیبا و دراماتیک کنجکاوی ، احساسات  و حتا  ذهنیت  تماشاگران  نسبت به ” مادوکس” برانگیخته  می شود؛ این که پرسوناژهای  حاضر در صحنه بتوانند مانع رفتن “مادوکس” بشوند یا اساسأ دراین  کار موفق  نشوند مهم نیست، مهم آن است که تماشاگران پرسوناژ غایب، یعنی”مادوکس” را که حتا یک لحظه هم  ندیده اند، عملأ  می شناسند و چه بسا این آرزوی زیبا راهم بکنند که:”ای کاش ما هم او را می دیدیم.”

درطراحی صحنه، طرح واقع گرایانه با یک ذهنیت انتزاعی   نمایشی  ترکیب شده  و  پارتیشنی دوسویه  در انتهای  صحنه تدارک دیده شده که کلیت آن شبیه یک عینک خاص و بزرگ است؛ این عینک که چشمی هایش به شکل یک چندضلعی در نظرگرفته شده،می تواند نشانگرنگاه و حتا بصیرت نامتعارف   آدم ها باشد.جلو این عینک بزرگ، چهار چوب مستطیل شکل و سبز رنگ میز بیلیارد  که محل  ضربه زدن  به گوی های رنگارنگ است،به شکل یک مربع بزرگ تغییر یافته و تمامأ با کف صحنه، هم سطح  شده است، طوری  که  می توان  به فضای داخل  آن  پا گذاشت و میان گوی ها  قدم زد : در این طراحی صحنه موضوع آمیختگی بازی بیلیارد  با زندگی آدم های  نمایش  مورد  تأکید  قرار گرفته  و  در نتیجه، کارکرد  نمایشی آن مناسب  و کاربردی است. ” علی ساسانی نژاد” با این طراحی صحنه به قرینه عملکرد نویسنده سادگی مضمون    و محتوای نمایش را تا حدی معمائی کرده و همزمان اجرا را در رابطه  با  موضوع  محوری  نمایش  دراماتیک تر کرده است.

ازویژگی های قابل  تأمل نمایش، همراهی و همخوانی  بسیار تأثیرگذار  و کاربرد هوشمندانه ” موسیقی” در تعمق بخشیدن به بن مایه های  حسی دیالوگ ها  و حالات بازیگران است: این موسیقی که به طور زنده توسط نوازنده و درگوشه سالن اجرا می شود، حاصل همکاری ” یکتا اعتمادی”  و ” یونس اسکندری”است:موسیقی مورد نظر، فراز و فرودهای عاطفی  را از آغاز تا پایان  اجرا  به ریتم  و  ضربآهنگ خود نمایش تبدیل کرده است.

بازی های  بازیگران ، خصوصأ  بازی ” بهاره رهنما”  و ” مسعود کرامتی  ” قابل تأمل  و زیباست. کارگردانی ” شیوا دیناروند” خوب و نسبتأ هوشمندانه  و  جایگاه مند است، فقظ ایرادی وجود دارد: شیوه بیان مرد جوان نمایش تند  و صرفأ برای خود است؛ ضمنأ با توجه به  بزرگی سالن  و نارسائی صدای دو نفراز بازیگران بهتر بود کارگردان میزانسن اولیه حضور دو پرسوناژ مربوطه را کمی جلوتر و نزدیک تر به تماشاگران درنظرمی گرفت وچارچوب بزرگ و سبز بیلیارد هم کمی به جلو کشیده می شد یا آن که بازیگران بلندتر حرف می زدند، زیرا در تئاتر، دیالوگ در وهله نخست  برای فهم   تماشاگران است ودر وهله دوم به خود بازیگران  تعلق دارد.

بقیه امور فنی صحنه، از جمله طراحی و کاربرد نور یکسان و طراحی لباس ها نیز مناسب اند.

اجرای  نمایش ” سه شب با مادوکس” به  نویسندگی ” ماتئی ویسنی یک ” و  کارگردانی ” شیوا دیناروند”  که  هم اکنون در تالار حافظ اجرا می شود در کل، نمایشی تأمل برانگیز و دیدنی است.

تئاتر شهر میزبان شش نمایش است

برنامه اجراهای تالارهای نمایشی مجموعه تئاترشهر در هفته دوم مهر ماه با میزبانی از ۶ نمایش اعلام شد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاترشهر، در دور جدید اجراهای مجموعه تئاترشهر در هفته دوم مهر ماه ۶ نمایش در تالارهای چهارسو، قشقایی، سایه و کارگاه نمایش روی صحنه است.

در تالار اصلی با پایان نمایش «بک تو بلک» به نویسندگی و کارگردانی سجاد افشاریان، قرار است نمایش «پدر» نوشته فلوریان زلر و کارگردانی آروند دشت‌آرای از ۱۷ مهر ماه (هفته سوم مهرماه)، در سالن اصلی به صحنه برود.

نمایش «پدر» «تجربه‌ای دردناک اما انسانی از زوال عقل (آلزایمر) یک پدر و مشکلات ارتباطی او با دخترش پس از این بیماری است. نمایشنامه «پدر» از نمایشنامه‌های سه گانه «مادر»، «پدر» و «پسر» فلوریان زلر نویسنده فرانسوی است که اغلب نمایشنامه‌های او بر موضوع انسان امروز و مسائل او متمرکز است.

تالار چهارسو نیز میزبان نمایش «سوسمار» به نویسندگی حمید جبلی و کارگردانی رحمت امینی است. این نمایش از ۶ شهریور ماه میزبان علاقه‌مندان است. بهار مشیری، ابوذر ساعدی، فرزاد برهمن، عرفان معصومی و نوید جهانزاده به عنوان بازیگر در نمایش «سوسمار» ایفای نقش می‌کنند.

همچنین این تالار از ۴ مهر ماه، پذیرای اجرای نمایش «در انتظار گودو» ‌نوشته ساموئل بکت و بازخوانی و کارگردانی مازیار لرستانی شده است. افسر اسدی، امیرعباس توفیقی، آبتین جاوید، محمد آقامحمدی، مصطفی فرهاد مهر و مهرزاد عسکری بازیگرانی هستند که در این نمایش ایفای نقش می‌کنند.

تالار قشقایی نیز از روز دوشنبه ۲۷ شهریور ماه در سری دوم، میزبان نمایش «هیدن» به نویسندگی مشترک ریحانه رضی و کوروش شاهونه و کارگردانی کوروش شاهونه شده است. حمید رحیمی، ریحانه رضی، ‌عطا عمرانی، آیت بی‌غم، فرناز حسین‌مردی و مبینا هداوندخانی در این نمایش به ایفای نقش می‌پردازند و اجرای این نمایش تا ۱۴ مهر ماه ادامه دارد.

در تالار سایه از روز جمعه ۳ شهریور ماه ۲ نمایش «کسی برای یک گوریل غمگین کاری نمی‌کند» به نویسندگی وکارگردانی مجید شکری و «آوینیون» به نویسندگی و کارگردانی حسن معینی به صحنه رفته‌اند.

نمایش «کسی برای یک گوریل غمگین کاری نمی‌کند» با بازی مجید شکری، ‌ مرتضی دلداده، زهرا حسینی، سارا رضایی، مریم معصومی‌نژاد و بنیامین صیادی‌نیا نیز از ۳ شهریور ماه روی صحنه است.

نمایش دیگر تالار سایه با عنوان «آوینیون» از ۳ شهریور ماه شروع به اجرا کرده و در آن عبدالحمید گودرزی، ‌ امیر جوشقانی، ملیحه بقایی و سعید عساکره به عنوان بازیگر حضور دارند.

اجرای ۲ نمایش «آوینیون» و «کسی برای یک گوریل غمگین کاری نمی‌کند» در تالار سایه نیز تا ۱۴ مهر ماه ادامه خواهد داشت.

کارگاه نمایش از روز ۲۶ شهریور ماه میزبان نمایش «تفنگ‌های کارار» به کارگردانی بهروز سروعلیشاهی شده است. سایه کبیری، مهدی بازدار، بهروز سروعلیشاهی، مجید تیزرو، فریبا بکلو، عبدالرضا صفری دریایی و آرزو خلیلی به عنوان بازیگر در این نمایش حضور دارند که تا روز جمعه ۱۴ مهر ماه روی صحنه خواهد بود.

کانال در ارغوان روی صحنه است

اجرای نمایش «کانال» به نویسندگی و کارگردان مرتضی فروزان‌فر در عمارت ارغوان آغاز شد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، نمایش «کانال» به نویسندگی و کارگردانی مرتضی فروزان‌فر از روز چهارشنبه پنجم مهر ساعت ۱۹ در سالن شماره یک تماشاخانه ارغوان آغاز شد.

شهرزاد ‌بیانی، لیلا ‌شاهی، محمدجواد ‌عارف‌اصیل، سجاد ‌حیدریه، علیرضا ‌اتابکی، امیرحسین ‌شیشه‌گران، حامد ‌لطفی، امید ‌محمدی، حمید ‌صالحی و مرتضی ‌فروزان‌‌فر بازیگرانی هستند که در این نمایش ایفای نقش می‌کنند.

در خلاصه نمایش آمده: «جهان تک صدایی است در رفت و آمد، که..»

دیگر عوامل این نمایش عبارت‌اند از سجاد ‌حیدریه (دستیار کارگردان)، نگار ‌موحدی (منشی  صحنه)، مانا ‌سمیعی‌‌راد (طراح لباس)، فاطمه نوروزی ورزانی (طراح گریم)، لیلا ‌شاهی (دستیار گریم)، امیرحسین ‌خاوری (آهنگساز)، مونا ‌بهزادی (پوستر و تیزر)، محمدرضا ‌ایمانیان (مدیریت تبلیغات و مشاور رسانه)، رضا ‌جاویدی و مونا ‌بهزادی (عکاسان)، دانیال ‌حسن‌نیا و پارسا زارع (مدیران صحنه)، محمد حسین‌زاده، حسین مهرگان و سیدمحمد موسوی (دستیاران صحنه).

فروش بلیت نمایش «کانال» در سامانه تیوال با تخفیف ویژه برای دانشجویان و هنرجویان آموزشگاه‌های هنری ادامه دارد.

چه دوباره به ایرانشهر آمد

نمایش «چه» به نویسندگی و کارگردانی مهران رنج‌بر و تهیه‌کنندگی رها جهانشاهی مجددا در تماشاخانه‌ ایرانشهر به صحنه می‌رود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی تماشاخانه ایرانشهر، نمایش «چه» به کارگردانی مهران رنج‌بر که پیش از این در تابستان سال جاری به صحنه رفته بود از ۹ مهر تا ۱۰ آبان ساعت ۱۸:۳۰ برای دومین‌بار در سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر اجرا خواهد شد.

در نمایش «چه» که به جدال میان ارنستو چه‌گوارا و لری کینگ مجری شبکه سی‌ان‌ان می‌پردازد، مهران رنجبر و مهدی یگانه به ایفای نقش می‌پردازند.

سایر عوامل نمایش «چه» عبارتند از رها جهانشاهی تهیه‌کننده، علیرضا عبدالکریمی آهنگساز، پرفورمر و خواننده اپرا، وحید یگانه مجری طرح، رضا کرمی‌زاده طراح صحنه، حمید جلالی طراح نور، سپاس رضایی طراح حرکت، صادق کندری تیزر، کاظم بابایی دستیار کارگردان، آرمینا ضیانور منشی صحنه.