دیدار نوروزی با بازیگر پیشکسوت تئاتر

کاظم نظری، مدیرکل هنرهای نمایشی، به همراه جمعی از هنرمندان و مدیران هنری، با حسین راضی،‌ بازیگر پیشکسوت تئاتر و سینما دیدار کرد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی اداره‌کل هنرهای نمایشی،‌ کاظم نظری، به همراه جمعی از هنرمندان و مدیران تئاتری کشور، از حسین راضی، بازیگر پیشکسوت کشورمان دیدار کرد.

حسین راضی، متولد سال ۱۳۲۳، دانش‌آموخته رشته بازیگری و کارگردانی، بازیگر پیشکسوت تئاتر، اولین بار با فیلم «تمام وسوسه‌های زمین»‌ به کارگردانی حمید سمندریان پا به عالم سینما گذاشت. سریال «مدار صفر درجه»‌ به کارگردانی حسن فتحی و فیلم‌های «متولد ماه مهر»‌ به کارگردانی احمدرضا درویش و «شیدا» به کارگردانی رسول ملاقی‌پور و نمایش «غزل کفر» به کارگردانی حسین مسافرآستانه و… برخی از آثاری هستند که او در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است.

آرزوی رضا بابک در سالروز تولدش : امیدوارم عشق و خرد بر جهان حکمفرما شود

رضا بابک همزمان با زادروزش آرزو می‌کند زمین و آسمان نفسی بکشند و در کارها هم گشایشی رخ بدهد.

این هنرمند هم مانند بسیاری از ما در گذر پرشتاب زمان، تاریخ از دستش رفته و وقتی با تماس ما برای تبریک سالروز تولدش مواجه می‌شود، می‌گوید: مگر امروز چندم است؟

او البته تاریخ تولد یار دیرینش سعید پورصمیمی را به یاد دارد و ادامه می‌دهد: تازگی تولد سعید بود ولی تاریخ از دستم رفته و روز تولد خودم یادم رفته بود. یادم بود تولدم ۲۰ اسفند است ولی نمی‌دانستم امروز، چندم برج است.

بابک در گفتگو با ایسنا برای مردم سرزمین‌مان آرزوی شادی دارد و گشایش.

از او درباره تازه‌ترین کارهایش می‌پرسیم که می‌گوید: تازگی یک فیلم سینمایی کار کردم که فیلمبرداری آن تمام شد. کاری از عادل تبریزی بود و یک جور کمدی کلام و موقعیت. تلاش کردیم فیلم مفرحی بشود چون مردم واقعا به خنده نیاز دارند.

اما درباره احتمال حضورش در تئاتر می‌گوید: این روزها کار تئاتر خیلی سخت‌تر شده. پیدا کردن یک گروه خوب دشوار است. از طرف دیگر رفت و آمد در این شهر پرهیاهو هم سختی دیگری است. خود من بیشتر ترجیح می‌دهم در خانه بمانم و خیلی حال و حوصله رانندگی ندارم. برای تئاتر فکرهایی دارم و صحبت‌هایی هم شده که جدی نیست. فعلا این عید را بگذرانیم تا ببینیم برنامه‌ها چطور می‌شود.

و مثل همیشه از امید می‌گوید: همین امید است که به آدمی انرژی می‌دهد و او را سرپا نگه می‌دارد. بخصوص در این روزگار.

از او می‌خواهیم که به انگیزه سالروز تولدش، آرزویی برای مردم داشته باشد که می‌گوید: آرزوی روزهای روشن و پر از مهربانی و عشق دارم. امیدوارم امسال، سال نور باشد. خوشبختانه این روزها هوا خوب است و  با خوب شدن هوا، حال ما هم خوب می‌شود. اکسیژن تنها چیزی است که باید به صورت رایگان در اختیار همه مردم جهان قرار بگیرد؛ ثروتی که در اختیار هیچ نهادی نیست و با عملکرد نادرست‌ هوای پاک آلوده می‌شود.

بابک که همواره دغدغه محیط زیست را دارد، ادامه می‌دهد: امیدوارم زمین و آسمان نفسی بکشند و امسال، سال هنر و خرد و دانش و کار باشد. همیشه همه هنرها به مردم کمک کرده‌اند، هم آنان را شاد کرده‌اند و هم آگاهی‌بخش بوده‌اند. هنر، نیاز روحی انسان است و همیشه برای او نجات‌بخش بوده. بخصوص اگر از کودکی آن را در اختیار بچه‌ها قرار بدهیم.

و در پایان می‌گوید: دوباره آرزو می‌کنم که عشق و خرد بر جهان حکمفرما شود چون اگر چنین شود، همه امور دیگر حل می‌شود.

سالن‌های دولتی بیش از یک میلیارد فروش کردند

آمار فروش و تماشاگران نمایش‌ تالارهای اصلی، چهارسو، قشقایی، سایه، کارگاه نمایش و کافه‌تریای چارسو و قشقایی تئاتر شهر همچنین تالار هنر و تماشاخانه سنگلج تا پایان روز جمعه ۱۸ اسفند ۱۴۰۲ اعلام شد و در این میان «سیاه خال» توانست به فروش نیم‌میلیاردی دست پیدا کند.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی اداره‌کل هنرهای نمایشی، آمار فروش و تعداد تماشاگران نمایش‌های مجموعه تئاتر شهر، تالار هنر و همچنین تماشاخانه سنگلج تا پایان روز جمعه ۱۸ اسفند ۱۴۰۲ اعلام شد.

نمایش «سیاه خال» به کارگردانی محسن اردشیر که از ۲۵ بهمن در تالار اصلی با ظرفیت ۵۷۹ مخاطب و قیمت بلیت ۲۰۰ هزار تومان اجرای خود را آغاز کرده است، با مجموع ۲۰ اجرا و میزبانی از ۳ هزار و ۸۹۶ مخاطب (با احتساب بلیت تمام‌بها، نیم‌بها، تخفیف‌دار و مهمان) توانست به فروشی معادل ۵۸۴ میلیون و ۴۷۶ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «روزی روزگاری سمنگان» به کارگردانی محمودرضا رحیمی که اجرای خود را از ۲۵ بهمن در تالار چهارسو، با ظرفیت ۱۳۲ نفر و قیمت بلیت ۱۶۰ هزار تومان آغاز کرده است، با مجموع ۲۱ اجرا و میزبانی از ۹۸۲ مخاطب توانست به فروشی معادل ۱۰۲ میلیون و ۲۸۸ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «نوزده، نود و نه» به کارگردانی ایوب آقاخانی که اجرای خود را از ۱۹ بهمن در تالار چهارسو با ظرفیت ۱۳۲ نفر و قیمت بلیت ۱۶۰ هزار تومان آغاز کرده است، با مجموع ۲۶ اجرا و میزبانی از ۲ هزار و ۱۹۲ مخاطب توانست به فروشی معادل ۲۴۷ میلیون و ۳۱۲ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «عددهای نشده» به کارگردانی حسین کشفی‌اصل نیز که اجرای خود را از ۱۷ بهمن در تالار قشقایی با ظرفیت ۹۶ نفر و قیمت بلیت ۱۵۰ هزار تومان آغاز کرده است، توانسته با ۲۸ اجرا و میزبانی از یک‌هزار و ۱۳۹ مخاطب به فروشی معادل ۱۱۰ میلیون ۲۲۰ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «مَثلث» به کارگردانی قیس یساقی نیز که اجرای خود را از ۲۲ بهمن در تالار قشقایی، با ظرفیت۹۶ نفر و قیمت بلیت۱۳۰ هزار تومان آغاز کرده است، با ۲۶ اجرا و میزبانی از ۲ هزار و ۲۱۳ مخاطب به فروشی معادل ۲۳۱ میلیون و ۳۶ هزار تومان دست پیدا کرده است.

نمایش «دویست و هشتادمین شب سال» به کارگردانی مرجان پورغلامحسین که از ۱۹ بهمن در تالار سایه با ظرفیت ۷۲ نفر و قیمت بلیت ۱۲۰ هزار تومان اجرای خود را آغاز کرده است،‌ توانسته با مجموع ۲۶ اجرا و میزبانی از ۸۳۳ مخاطب به فروشی معادل ۵۸ میلیون و ۲۰ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «شکافتن کام ماهی» به کارگردانی سمن قناد که از ۱۸ بهمن در کارگاه نمایش با ظرفیت صندلی ۲۶ نفر و قیمت بلیت ۱۰۰ هزارتومان روی صحنه رفته است، تا روز جمعه ۱۸ اسفند با ۲۷ اجرا، ۶۷۳ مخاطب جذب کرده و به فروشی معادل ۵۰ میلیون ۵۳۰ هزار تومان دست یافته است.

نمایش محیطی «خبرنگار بی‌خبر» به کارگردانی محمدهادی عطایی نیز که از ۱۹ بهمن با قیمت ۶۰ هزار تومان در کافه تریای تالار چهارسو اجرای خود را آغاز کرده بود، با ۲۳۴ مخاطب و فروشی معادل ۱۳ میلیون و۸۶۰ هزار تومان، روز جمعه ۱۸ اسفند به اجرای خود پایان داد.

همچنین نمایش محیطی «من نوید نیستم» به کارگردانی سیدعلی خوشرو در دور جدید اجراهای خود که از ۱۹ بهمن و با قیمت ۵۰ هزار تومان در کافه تریای سالن قشقایی، به صحنه رفته است؛ با ۲۶ اجرا، میزبان ۲۴۷ مخاطب و فروش ۱۲ میلیون و ۳۵۰ هزار تومانی به اجرای خود ادامه می‌دهد.

در تماشاخانه سنگلج، نمایش «مجلس بلبشو جور کردن» به کارگردانی فرشید قلی‌پور که از ۱۷ اسفند به صحنه رفته است؛ روز جمعه ۱۸ اسفند، دومین اجرای خود را پشت سر گذاشت و در مجموع میزبان ۳۰۸ تماشاگر بوده است. این نمایش با احتساب بلیت‌های تمام‌بها، نیم‌بها، میهمان و تخفیف‌دار با بلیت ۸۰ هزار تومانی و ظرفیت سالن۲۳۶ نفری، مبلغ ۴ میلیون و  ۴۸۰ هزار تومان فروخته است.

در تالار هنر، نمایش «کتابخورها» به کارگردانی اسماعیل رحیمی‌سروش که از روز ۲۵ بهمن، اجرای خود را آغاز کرده است، با ۲۲ اجرا در تالار ۲۴۴ نفری و قیمت بلیت ۹۰ هزار تومانی، توانسته میزبان یک‌هزار و ۶۵۰ تماشاگر و دارای رقم فروش ۱۰۰ میلیون و ۱۹۲ هزار تومانی باشد.

همچنین نمایش«هوش پشه‌ای» به کارگردانی سامان کرمی که از ۳ اسفند در تالار هنر با ظرفیت ۲۴۴ نفری به صحنه رفته است؛ با ۱۴ اجرا و قیمت بلیت ۱۰۰ هزار تومان، توانسته یک‌هزار و ۷۰ تماشاگر را جلب کند و به فروش ۸۷ میلیون و ۴۲۳ هزار تومان دست یابد.

کارگردان شاعر شهر: برخورد برخی از همکاران با نمایش برایم ترسناک است

نشاط میرمهدی کارگردان نمایش «شاعر شهر» با اشاره به ایده شکل گیری این اثر نمایشی از افرادی که تحت تاثیر فضای مجازی دست به تحقیر و در نهایت قربانی کردن یک اجرای نمایشی می‌زنند، انتقاد کرد.

نشاط میرمهدی نویسنده و کارگردان نمایش «شاعر شهر» که روزهای پایانی اجرای خود را در تالار حافظ سپری می‌کند درباره ایده شکل گیری این اثر نمایشی گفت: ایده شکل گیری این نمایش از شعر منظوم «هاله گمشده» شارل بودلر گرفته شده است. از آنجا که علاقه زیادی به بودلر و مخصوصاً اشعار منظومش دارم همیشه دوست داشتم یکی از آثارش را به صحنه ببرم. شعر «هاله گمشده» داستان مردی است (خود بودلر) که در خیابان‌های کثیف پاریس در حال قدم زدن است و ناگهان هاله شاعری اش از سرش می‌افتد و دزدیده می‌شود. اما او حاضر نیست برای پیدا کردن هاله شاعری اش تلاش کند و یا آگهی برای یافتنش بدهد و می‌گوید بگذار یکی از همین شاعران بی مایه شهر این هاله را بر سرش بگذارد و با آن مضحکه مردم شود…

وی ادامه داد: از نظر من این داستان قابلیت دراماتیک زیادی داشت از این رو با ترکیبی از روایت انجیل متی از به صلیب کشیدن مسیح و همچنین برداشت از نمایشنامه «بیرون پشت در» ولفگانگ بورشرت نمایشنامه «شاعر شهر» را نوشتم. شخصیت بکمن در «بیرون پشت در» شبیه به شخصیت اصلی نمایشنامه من، یعنی لومن است و در واقع می‌توان این ۲ را یک نفر دانست. لومن می‌تواند انعکاسی از خود ما باشد که در مواقعی مورد تحقیر و توهین مردم شهرمان قرار می‌گیریم و زیر نگاه‌های طعنه آمیز و رفتارهای غیرانسانی آنها له می‌شویم. برخلاف تصور اولیه ام که فکر می‌کردم ممکن است مخاطبان از بخش‌های شاعرانه نمایش خوششان نیاید اما با توجه به بازخوردهایی که در این مدت گرفتم، متوجه شدم اتفاقاً تماشاگران با قسمت‌های شاعرانه کار ارتباط خیلی خوبی برقرار کردند که جای خوشحالی دارد.

هر کدام از ما می‌توانیم «شاعر شهر» باشیم/ گلایه از مردم هشتگ‌پذیر

میرمهدی درباره شیوه اجرایی و استفاده از دوربین سیار در نمایش به خبرنگار مهر توضیح داد: حضور دوربین متحرک در نمایش هم نقد تکنولوژی و نقش مزاحم آن در زندگی مردم را به تصویر می‌کشد و هم بحث دوربین‌های نظارتی و از طرف دیگر زیرنظر بودن مردم توسط خود افراد جامعه را که معمولاً چشمشان همیشه زندگی و فعالیت‌های بقیه را دنبال می‌کند، مورد توجه قرار می‌دهد.

این کارگردان تئاتر با اشاره به طولانی بودن پروسه تولید این اثر نمایشی بیان کرد: ابتدا قرار بود بازیگران دیگری در نمایش حضور داشته باشند که به دلیل مشغله و تعهد کاری‌شان به پروژه‌های دیگر این امکان فراهم نشد تا در نهایت به بازیگران فعلی رسیدم و نمایش با سه ماه تمرین مستمر برای اجرا آماده شد.

هر کدام از ما می‌توانیم «شاعر شهر» باشیم/ گلایه از مردم هشتگ‌پذیر

وی در پایان با گلایه از واکنش‌های منفی که همچنان از طرف برخی از اهالی تئاتر نسبت به روی صحنه بردن نمایش توسط دیگر همکارانشان وجود دارد، گفت: متاسفانه برخورد چنین افرادی با همکاران شان برایم ترسناک است و یاد قدرت‌های فاشیستی می‌افتم. این نوع سوگیری‌ها من را به وحشت می‌اندازد. اگر کسی معتقد به آزادی است حق ندارد آزادی فرد دیگری را بگیرد. اولین اصل دموکراسی این است که با آزادی ات به فرد دیگری ضرر نزنی اما متاسفانه ما تعریف درستی از این واژه نداریم. نمایش ما قربانی نگاه‌های دُگم و هشتگ‌های اینستاگرام شد. این نمایش که چند روز دیگر تمام می‌شود و من به دنبال کارم می‌روم اما برای مردم شهرم می‌ترسم چون دارند تبدیل به مردم هشتگ‌پذیری می‌شوند که تحت تاثیر فضای مجازی و از پشت موبایل‌هایشان بقیه را نابود می‌کنند.

نمایش «شاعر شهر» به نویسندگی و کارگردانی نشاط میرمهدی و تهیه کنندگی نورالدین حیدری‌ماهر از ۱۸ بهمن ماه اجراهای خود را در تالار حافظ آغاز کرده است و تا ۲۵ اسفند ساعت ۱۸:۱۵ روی صحنه است. به تازگی جدیدترین تیزر این اثر نمایشی نیز منتشر شده است.

حمیدرضا محمدی، امیرحسین طاهری، حامد مهدی‌نژاد، ندا ‌قهرمانپور، آتنا ‌نیکنام، سورن ‌بیات بازیگران این اثر نمایشی هستند که تا ۲۵ اسفند ساعت ۱۸:۱۵ در تالار حافظ روی صحنه است.

در خلاصه داستان نمایش «شاعر شهر» آمده است: استوار لومن بعد از شش سال جنگیدن و اسارت به خانه اش برمی‌گردد. به شهری که حالا دیگر پذیرای او نیست. او که قبل از دوران جنگ شاعر مشهور شهر بوده، به دنبال خانواده و دخترش می‌رود و سعی می‌کند برای اثبات خودش هاله شاعری‌اش را پیدا کند، اما مردم شهر وجودش را منکر می‌شوند تا جایی که او را به جرم دزدی به دادگاه می‌کشانند و محاکمه می‌کنند…

قطب‌الدین صادقی: هرج‌ومرج ویژگی جامعه مدنی نیست

«هر اتفاق هنری، گامی برای تثبیت جایگاه و شأن فرهنگیِ درخشان ما در جهان است. وظیفۀ ما فقط حفظ آثار گذشتگان نیست بلکه افزودن به آن‌هاست. شما در این دوران مسئول هستید که حرفی را بزنید و اثری را به وجود آورید که برآمده از بلوغ و نبوغ فرهنگِ ما است. باید جامعه را یک گام به جلو ببرید.»

 به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، این بخشی از صحبت‌های قطب‌الدین صادقی، پیشکسوت هنر نمایش، سینما و تلویزیون بود که شامگاه شنبه (۱۹ اسفندماه) در آئین اختتامیه نخستین رپرتوار استانی تئاتر کاربردی شاهین‌شهر در تالار شیخ‌بهایی این شهر بیان کرد.

صادقی که از حلقه‌های پررنگ و اثرگذار فرهنگ تئاتر ایران است، گفت: «ویل دورانت» یکی از نظریه‌پردازان بزرگ جهان و نویسنده «تاریخ تمدن»، نظریه‌ای دربارۀ فرهنگ و تمدن دارد که شاید دلیل اصلی آمدن من به شاهین‌شهر و شرکت در این جشنواره باشد. او اعتقاد دارد که مدنیت و تمدن بر اساس ۴ اصل استوار است و هر کشوری که این ۴ اصل را نداشته باشد تمدن ندارد.

او با بیان اینکه ویل دورانت، شرط اول تمدن را وجود سازمان‌هایی برای مدیریت جمع می‌داند، ادامه داد: اگر در یک جامعه، نهادهای حکومتی، احزاب، انجمن‌ها، شوراها وجود نداشته باشد آن جامعه متمدن نیست. حتی یکی از فیلسوفان یونانی اعتقاد دارد که دیکتاتوری هم بهتر از هرج‌ومرج است چراکه هرج‌ومرج ویژگی جامعۀ مدنی نیست؛ بنابراین اداره امور جمع، یکی از مهم‌ترین اصول مهم جامعه مدنی است. بسیار لازم است که یک جامعه دارای تشکیلات و نهادهایی باشد که امور جمع را سرپرستی و اداره کنند. حتی جهان، روزبه‌روز در حال یافتن تعاریف مردمی‌تر و دقیق‌تر و درست‌تر از امور جامعه هستند چراکه امور قبلی جوابگو نیست.

این نویسنده و نمایشنامه‌نویس در بیان دومین اصل مدنیت، بیان کرد: دومین اصل از نگاه ویل دورانت، ارتزاق است؛ یعنی آنچه برای رفع نیازهای اولیه لازم است. خوردن، آب، نان، گوشت، وجود ذخایر و غیره؛ به این منظور، جامعه باید به فکر کارِ ساماندهی‌شده باشد. یک جامعه مدنی، دارای ضمانت‌های ارتزاقی و کاری است.

قطب‌الدین صادقی با بیان اینکه ویل دورانت سومین اصل تمدن و مدنیت را وجود اخلاق و سنن دانسته است، در توضیح این مورد نیز افزود: جامعه‌ای که اخلاق و سنت‌های اخلاقی نداشته باشد وحشی است.

این کارگردان تئاتر گفت: چهارمین اصل که حتی سایر اصول مدنیت مقدمه‌ای برای رسیدن به این اصل هستند، فرهنگ و هنر است که بزرگ‌ترین نشان مدنیت به شمار می‌رود. جامعه‌ای که فرهنگ و هنر نداشته باشد وحشی و جامعه‌ای غریزی است. من حدود ۱۰ سال برای ادامۀ تحصیل در اروپا بودم؛ آنجا به‌جز نام‌آوران فرهنگ و هنر ایران، کسی را از سرزمینمان نمی‌شناسند. معماری درخشان ایران و کاشی‌کاری‌های غبطه‌انگیز اصفهان را می‌شناسند. این‌ها نماد فرهنگ و هنر ایرانی هستند.

او تصریح کرد: اگر شاعران را استثنا بگیریم؛ کاشی‌کاری، فرش، موسیقی و نمایش، ۴ پرچم ایران هستند. عزت و فخر شما در جهان بر اساس این ۴ پرچم است. از این نظر، وجود چنین جشنواره‌هایی فقط برای کشتن وقت و تفنن و ارائه گزارش نیست، بلکه تجلی مدنیتِ این دوران است. بنابراین هر اتفاق هنری، گامی برای تثبیت جایگاه و شأن فرهنگی درخشان ما در جهان است.

او ادامه داد: گذشته، محترم است و من به همه دستاوردهای تاریخی‌مان عمیقاً احترام می‌گذارم؛ اما اگرچه لازم است ولی کافی نیست. این نسل چه‌کار می‌کند؟ وظیفه ما فقط حفظ آثار گذشتگان نیست بلکه افزودن چیزی به آن‌هاست. شما در این دوران، مسئول هستید که حرفی را بزنید و اثری را به وجود آورید که برآمده از بلوغ و نبوغ فرهنگ ما است. باید جامعه را یک گام باید به جلو ببرید.

این مترجم اضافه کرد: یکی از جامعه‌شناسان فرانسوی می‌گوید فرق جامعه سنتی با مدرن در این است که در جامعه سنتی همه‌چیز تکرار است، ولی شما در شهر به دلیل تنوع و طبقات و اقشار گوناگون و رویدادهای بی‌شمار، باید برای گشایشِ مشکلات و پیشنهاددادنِ راه‌حل‌ها، هرلحظه یک تأثیر و یک تحلیل داشته باشید؛ و هیچ راهی نیست مگر اینکه آن‌ها را از طریق فرهنگ و هنر با مردم درمیان بگذارید.

قطب‌الدین صادقی با بیان اینکه کار شهر، خلق فرهنگ و هنر است، بزرگ‌ترین ویژگی شهر را در فرهنگ و هنر آن برشمرد.

او سپس چنین بیان کرد: کَن، شهر کوچکی است اما به دلیل برپایی جشنواره کَن، پرآوازه‌ترین شهر هنر جهان است. آنچه شهر کَن را مطرح کرده همتی است که برای برپایی این جشنوارۀ بزرگ انجام داده است که برکت آن از همه‌نظر به شهر سرازیر شده است.

این پیشکسوت تئاتر، سینما و تلویزیون، خطاب به هنرمندان و مسئولان شاهین‌شهر گفت: این جشنواره را به یک رویداد ملی تبدیل کنید و حتی جشنواره تئاتر استانی را در شاهین‌شهر برگزار کنید و مدیریت فرهنگیِ خودتان را نشان دهید. این سرزمین، سرزمین فرهنگ است. اصفهان، ۴۰۰ سال پایتخت ایران بوده است؛ بنابراین بازتاب این فرهنگ و غلظت معنوی و سیاسی و مرکز توجه بودن، هنوزهم وجود دارد. از این شرایط و از زبان تئاتر، هم برای بیان مکنوناتی که در دل‌وجان دارید استفاده کنید و هم بانی پیوندی باشید با سایر هنرمندان و به‌این‌ترتیب، هم شهر خود را پرآوازه می‌کنید و هم گام هنریِ بامعنا برمی‌دارید.

صادقی در پایان گفت: امیدوارم هرگز چراغ فرهنگ و هنر و تئاتر در این شهر خاموش نباشد.

ما در کنار هنرمندان خوب این شهر هستیم

به گزارش ایسنا در این آئین همچنین کاظم نظری، مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: خیلی خوشحالم که سالن تئاتری را در شاهین‌شهر دیدم که حتی در تهران هم مانند آن نیست. یکی از عوامل شناسایی فرانسه، جشنواره کن است و من امیدوارم با سالن‌هایی که شاهین‌شهر دارد اتفاقات خیلی خوب و رویدادهای بین‌المللی در این شهر نیز برگزار شود.

او سپس ادامه داد: این شهر هنرمندان بسیار زیاد و نجیبی دارد و پر از فرهیختگان است. امیدوارم با کمک همه عزیزان، در سالن‌هایی که در این شاهین‌شهر فعال‌شده و امکانات خیلی خوبی هم دارد اجراهای بی‌نظیری دیده شود؛ ضمن اینکه شهری زیبا و خوش آب‌وهوا هم هست و آدمی جز این چه می‌خواهد! راحتی فکر و آرامش می‌خواهد تا کار خلاقانۀ خود را به وجود آوَرَد. ما در کنار هنرمندان خوب این شهر هستیم تا بتوانیم اتفاقات خوبی را رقم بزنیم.

در هنر، واژۀ خلاقیت مصداق عینی پیدا می‌کند

سعید ابریشمی راد، شهردار شاهین‌شهر نیز اظهار کرد: ما امروز در شهری زندگی می‌کنیم و توفیق خدمتگزاری به مردمان سرزمینی را داریم که به نام شهر دانش و خلاقیت شهرت دارد. کلمه خلاقیت، بسیار پرمعناست و از سال ۲۰۰۴ بروزترین روش برنامه‌ریزی و مدیریت شهری در جهان که یونسکو نیز آن را به رسمیت شناخته است الگوی شهرهای خلاق است و شاهین‌شهر چنین نامی دارد؛ لذا رسالتی است بر دوش مسئولانی که عهده‌دار ادارۀ امور این شهر هستند.

او ادامه داد: نقطه عطف و کانونیِ واژه خلاقیت که در نظام برنامه‌ریزیِ شهرهای خلاق به‌عنوان یک عامل استراتژیک در توسعه به شمار می‌رود، هرگز بر زیرساخت‌های کالبدی تمرکز ندارد و مردم در مرکز فرایندهای برنامه‌ریزی و تحولات شهری قرار دارند؛ لذا روی ۲ اصلِ مشارکت آحاد مردم و هنر تأکید دارد. درواقع شهر خلاق یا استراتژی خلاقیت در برنامه‌ریزی شهری دارای دو رکن مشارکت مردم و توسعه روح هنر در جامعه است.

ابریشمی راد بیان کرد: مدیریت شهری در این شرایط فقط باید بستری را فراهم کند تا مردم بتوانند فکر کرده، برنامه‌ریزی کنند و با کمک قوه تخیل، از فرصت‌های پیش روی خود برای حل بحران‌ها و مسائل شهری استفاده کنند. اینجا نیز به حضور مردم و تشویق و مشروعیت بخشیدن به تخیل تأکیدشده است.

شهردار شاهین‌شهر با بیان اینکه اگر هنر در بستر جامعه، ساری و جاری نباشد صحبت از ایدۀ شهر خلاق یک گزافه بیشتر نیست، ادامه داد: خوشبختانه شاهین‌شهر در حوزه های مختلف سرآمد است، اما آنچه مهم است توجه و تأکید به هنر و ارج نهادن به هنرمندان است، و اینکه هنرمند درجهت تعالی ارزش‌های فرهنگی و اجتماعی، نقش آفرین و مسئولیت‌پذیر باشد.

او افزود: همه هنرها از جایگاه معتبر و محترمی برخوردارند، اما هنر نمایش به دلیل زنده‌بودن و غنای خود به لحاظ ادبیاتی و فرهنگی، به‌زعم اهل هنر، از سایر هنرها تأثیرگذارتر است و لذا جایگاه ویژه‌ای دارد. ایران و البته شهر متمدن و نوپای شاهین‌شهر نیز هنرمندان فرهیخته زیادی دارد که مایه مباهات همه ما هستند. لذا وقتی چنین ظرفیتی در شهر وجود دارد وظیفه ما است که این ظرفیت را بالنده کنیم و امکان نقش‌آفرینی بیشتری را فراهم کنیم. ازاین‌رو در سیاست‌های کاریِ سازمان فرهنگی، اجتماعی و ورزشی شاهین‌شهر قرار است حال و هوای هنر در این شهر متفاوت‌تر از گذشته باشد. شاهین‌شهر به لحاظ زیرساختی اوضاع خوبی دارد و تنها چیزی که لازم داریم تا به قله و اوج برسیم انگیزه و عشق و علاقه هنرمندان است.

ابریشمی راد با اشاره به اینکه در آینده نیز چندین رویداد ملی در شاهین‌شهر برگزار خواهد شد، گفت: جشنواره سراسری تئاتر اقتباسی مبتنی بر ادبیات کهن و آثار کلاسیک جهان، برگزاری یک رویداد سراسری در حوزه موسیقی خلاق برای اولین بار در ایران و در راستای موسیقی اصیل ایرانی؛ و همچنین تعداد دیگری از رویدادهای ملی ازجمله در حوزه خطاطی، از رویدادهایی است که به‌زودی در شاهین‌شهر برگزار خواهندشد.

او با بیان اینکه در هنر، واژۀ خلاقیت مصداق عینی پیدا می‌کند، تأکید کرد: اگر خیال‌پردازی، رؤیاپردازی برای شهر خلاق، از دل نباشد و با جوهرۀ عشق همراه نباشد هرگز اثری ماندگار از آن به‌جای نخواهد ماند.

ما نتوانستیم حق هنر و هنرمند را ادا کنیم

در ادامه نیز حجت‌الاسلام‌والمسلمین قاسم باقریان، امام‌جمعه شاهین‌شهر با اشاره به اینکه فرهنگ، حوزه بسیار مهم و اثرگذاری است، اظهار کرد: در این عالم هر جا ظلمی شود این ظلم به آن نقطه اکتفا نکرده و باقی نمی‌ماند. هر ظلمی به هر قشری بشود این ظلم فقط به آن قشر نشده است و در جامعه انعکاس پیدا می‌کند و هرچه جایگاه فرد مهم‌تر باشد ظلمی که به او می‌شود انعکاسش به جامعه بیشتر خواهد بود.

او با بیان اینکه ما نتوانستیم حق هنر و هنرمند را ادا کنیم، ادامه داد: به اهل هنر توجه آن‌چنانی نمی‌شود و آن‌ها نمی‌توانند زندگی خود را از مسیر هنر تأمین کنند. ابزار و امکاناتی که هنر برای درخشیدن لازم دارد تنها یک کتاب و دفتر نیست بلکه به امکانات و تیم و دوستان و بستر اجتماعی و پذیرش بالا نیاز دارد تا هنرمند بتواند اثرگذار باشد. ظلمی که از این ناحیه به جامعه می‌شود این است که دیگران نداشته‌ها و ضعف‌های خود را از همین طریق به ما اعلام می‌کنند.

باقریان تأکید کرد: ایران کشوری چند هزارساله با تمدنی بسیار غنی و با مکتب تشیع است که در دنیا سرآمد است؛ اما جایگاه ایران این نیست که اکنون هست. هنر باید حرف اول را بزند تا بتواند واقعیت‌ها را به زندگی مردم منتقل کند و از آن لذت ببرند.

تئاتر، هنری زنده با طعم طراوت زندگی است

همچنین مریم معلایی، دبیر نخستین رپرتوار استانی تئاتر کاربردی شاهین‌شهر چنین بیان کرد: طراوت هنر در نسبتی است که با انسان برقرار می‌کند. آوینه‌ای از برآیند حیات، فکر و احساس. هنر قادر است گوهری وجودی و شعله‌های سرکش واقعه‌های درونی و روانی جامعۀ انسانی را بازنمایی کند و نباید پدیده‌ای با چنین ظرافت و طراوت را صرفاً در حد و اندازۀ لذت و سرگرمی تنزل داد. در جایی که حیات و زیست انسان در عروج آن ظهور می‌یابد هنر می‌تواند جهشی انسانی ایجاد کند و جامعه را به‌مراتب والای فرهنگی ارتقا دهد.

او سپس افزود: برآیند برگزاری این رپرتوار به ایده همایش تئاتر کوتاه خانواده در سال ۱۳۹۷ بازمی‌گردد؛ همایشی برای تعامل و ارتباط هرچه بیشتر اعضای خانواده با بهره‌مندی از زبان رسای هنر تئاتر. این همایش، ۴ دوره در شاهین‌شهر برگزار شد و در سال پنجم با عنوان همایش تئاتر آیینه به‌صورت فصلی در بخش‌های تئاتر و صحنه‌ای به کار خود ادامه داد. پس از بررسی نکات قوت و ضعف و بهره‌مندی از دستاوردهای ادوار پیشین و با تأکید مدیریت شهری به برگزاری رویدادهای هنری به‌صورت رویکردی خلاقانه، ضمن تشکیل دبیرخانۀ نخستین رپرتوار استانی تئاتر کاربردی شاهین‌شهر، سعی بر آن شد ضمن تأکید بر اشکال نوین اجرایی، با نگاهی علمی و هنری، ابزاری از گونه‌های تئاتر را به شکلی امن و در زمان و مکانی حتی خارج از دیدار چهارم برای بحث درباره مسائل حیاتی انسان به‌کارگیریم و گذر از تجربه‌های زندگی را با طرح قصه‌هایی نو در محیط‌هایی ناآشنا هم‌ساز کنیم.

معلایی توضیح داد: در تاریخ هشتم آذرماه ۱۴۰۲ از پوستر این رویداد رونمایی و سپس با ارسال فراخوان، از گروهای نمایشی استان جهت شرکت دعوت به عمل آمد. تعداد ۲۵ طرح و ایدۀ نمایشی از شهرستان‌های اصفهان، اردستان، خمینی‌شهر، فلاورجان و شاهین‌شهر به دبیرخانه ارسال که پس از بررسی توسط مدیریت محترم بازخوان، تعداد ۱۵ طرح جهت بازبینی به دبیرخانه معرفی شد. در تاریخ هفتم و هشتم اسفندماه در فرهنگسرای ادب و هنر گلدیس، همگی آثار مورد بازبینی قرار گرفت و درنهایت تعداد ۸ اثر نمایشی توسط هیئت محترم داوران به مرحلۀ نهایی معرفی و درنهایت این رویداد فرهنگی و هنری از تاریخ سیزدهم تا شانزدهم اسفندماه برگزار شد.

دبیر نخستین رپرتوار استانی تئاتر کاربردی شاهین‌شهر خاطرنشان کرد: تئاتر، هنری زنده با طعم طراوت زندگی است. چنین هنری به بستر و شرایطی مناسب نیاز دارد تا جهشی انسانی ایجاد کند. به‌عنوان عضو کوچکی از خانواده فرهنگ و هنر، از همه همراهانی که بستر این رویداد را در شاهین‌شهر فراهم کردند سپاسگزارم.

در این آئین نوید توکلی، رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان شاهین‌شهر و میمه به بیان جمله‌ای از شهید مرتضی آوینی بسنده کرد و گفت: شهید آوینی فرموده‌اند که «هنر، یاد بهشت است و نوحه انسان در فراق.»

به گزارش ایسنا، در آئین اختتامیه نخستین رپرتوار استانی تئاتر کاربردی شاهین‌شهر که با حضور قطب‌الدین صادقی پیشکسوت هنر نمایش، سینما و تلویزیون، کاظم نظری مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، اسرافیل فرج‌اللهی مدیرعامل انجمن هنرهای نمایشی، و همچنین فرماندار و رئیس اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان شاهین‌شهر و میمه، امام‌جمعه، شهردار، رئیس سازمان فرهنگی اجتماعی و ورزشی و اعضای شورای اسلامی شاهین‌شهر و جمع بسیاری از هنرمندان نمایش این شهر برگزار شد، از نویسندگان، کارگردانان و بازیگران نمایش‌های اجراشده در نخستین رپرتوار استانی تئاتر کاربردی شاهین‌شهر و همچنین اعضای ستاد اجرایی دبیرخانۀ این جشنواره تقدیر شد.

اتللو با بازی دنزل واشینگتن و جیلنهال روی صحنه می‌رود

اجرای جدیدی از «اتللو» این بار با بازی دنزل واشینگتن و جیک جیلنهال در برادوی روی صحنه می‌رود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، دنزل واشینگتن و جیک جیلنهال به برادوی بازخواهند گشت تا در نمایشی جدید از تراژدی شکسپیر «اتللو» بازی کنند. این نمایش در بهار ۲۰۲۵ روی صحنه می‌رود که به یقین از شلوغ‌ترین فصل‌های نمایش خواهد بود.

کنی لئون که برای کارگردانی نمایش «یک کشمش در آفتاب» با بازی واشینگتن در سال ۲۰۱۴ برنده جایزه تونی شد، کارگردانی «اتللو» را بر عهده خواهد داشت. واشینگتن نقش شخصیت اصلی را بازی می‌کند، در حالی که جیلنهال نقش آنتاگونیست یعنی یاگو را ایفا می‌کند که سعی دارد اتللو را متقاعد کند که همسرش خیانت کرده است. بازیگر نقش دزدمونا، همسر اتللو هنوز انتخاب نشده است.

به گزارش مهر «اتللو» آخرین بار سال ۱۹۸۲ با جیمز ارل جونز در نقش اتللو و کریستوفر پلامر در نقش یاگو در برادوی روی صحنه رفت. اولیور پارکر در سال ۱۹۹۵ از این نمایشنامه در قالب فیلمی با بازی لارنس فیشبرن و کنت برانا اقتباس کرد. این برداشت سینمایی با فیلمی به همین نام محصول ۱۹۵۱ اورسن ولز که با سردردهای تولیدی همراه بود اما بعدها به عنوان یک فیلم کلاسیک مورد استقبال قرار گرفت، مقایسه شد.

واشینگتن، بازیگر برنده جایزه اسکار برای «روز تعلیم» و «افتخار»، آخرین بار در برادوی در سال ۲۰۱۸ در «مرد یخی می‌آید» حضور داشت. او اولین بازی خود را در سال ۱۹۹۸ در «کیش‌مات» انجام داد و همچنین در نمایشنامه «حصارها» اثر آگوست ویلسون بازی کرد. او سپس در اقتباس سینمایی «حصارها» به کارگردانی لئون در سال ۲۰۱۶ هم نقش اصلی را بازی کرد. واشینگتن همچنین در فیلم «تراژدی مکبث» ساخته جوئل کوئن در سال ۲۰۲۱ که توسط A24 و اپل به نمایش درآمد، بار دیگر بازی در نمایشی از شکسپیر را تجربه کرد.

جیلنهال که به زودی در اکشن مهیج «کافه کنار جاده» دیده می‌شود، نامزدی تونی را برای نمایش «دیوار دریا/ یک زندگی» در سال ۲۰۱۹ به دست آورد. او همچنین در «راه سفید بزرگ» در تولیدات کلاسیک و «یکشنبه در پارک با جورج» و «صورت فلکی» استفان ساندهیم نیز ظاهر شده است.

افتتاح نخستین پلاتونمایش در کهگیلویه و بویراحمد

با هدف استقلال افراد دارای معلولیت در داشتن فضای هنری مناسب‌سازی‌شده، نخستین پلاتونمایش خانه هنر معلولین کشور با ظرفیت ۱۲۰ نفر در اداره کل بهزیستی استان کهگیلویه و بویراحمد به بهره‌برداری رسید.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، نخستین پلاتونمایش خانه هنر معلولین کشور در اداره کل بهزیستی استان کهگیلویه و بویراحمد با حضور مسئولین استانی، عصر  روز پنج‌شنبه ۱۷ اسفند افتتاح شد.

اسماعیل دامیار، سرپرست اداره کل بهزیستی کهگیلویه و بویراحمد در این آیین افتتاحیه گفت: «هدف از راه‌اندازی این پروژه، علاوه بر داشتن استقلال معلولان در داشتن فضای هنری مناسب‌سازی‌شده، تقویت هنر نمایش بین معلولان و ایجاد انگیزه و تمرین‌های مستمر و هدایت گروه‌های هنری افراد دارای معلولیت به انجام کارهای حرفه‌ای‌تر و افزایش تولید آثار نمایشی است.»

او افزود: «خوشحالیم یکی از دغدغه‌های مهم افراد دارای معلولیت در استان مرتفع شد و امیدواریم همه موانع پیش روی پیشرفت و توانمندی افراد دارای معلولیت در جای‌جای میهن اسلامی‌مان برداشته شود.»

کریم رهیده، معاون توانبخشی بهزیستی استان کهگیلویه و بویراحمد نیز با بیان اینکه هنر به دلیل پویایی جسمی و اجتماعی که ایجاد می‌کند، مسیر را برای رسیدن به توان‌بخشی جسمی و روحی و حضور در اجتماع و توانبخشی اجتماعی هموار می‌سازد گفت: «در همین راستا هم‌زمان با دومین جشنواره استانی تئاتر معلولین در سال گذشته و با حضور خانم دکتر فخری (کارشناس هنری بهزیستی کشور)، ساخت اولین سالن نمایش بهزیستی کشور در استان کلید خورد.»

او توضیح داد: «برای ساخت این پروژه که ظرفیت ۱۲۰ نفر را دارد، در کنار ساختمان اصلی، که تقریبا آماده بود، بالغ بر یک میلیارد ریال اعتبار هزینه شده است. هزینه‌ها شامل تجهیزات به‌روز نور و صدا، گرمایش و سرمایش و تغییرات اصلی ساختمان، ساخت صندلی‌ها، اتاق فرمان، انواع اسکیمر و دیمر نور و صدا با استفاده از به‌روزترین باکیفیت‌ترین وسایل موجود و همچنین تجهیزات مهار آتش است و از دو هفته قبل این پلاتو آماده افتتاح بوده و حتی طی همین دو هفته نیز، بیش از بیست اجرا از گروه‌های مختلف هنری افراد دارای معلولیت در این سال نمایش به اجرا در آمده است.»

رهیده افزود: «طی سال گذشته، در استان کهگیلویه و بویراحمد در راستای توانبخشی مبتنی بر هنر، قریب ۲۸۰ میلیارد ریال اعتبار هزینه شده که این مبلغ به نسبت  سال‌های قبل رشد قابل توجه بیش از هزاردرصد داشته است.»

معاون توانبخشی بهزیستی استان کهگیلویه و بویراحمد گفت: «سایر برنامه‌های بهزیستی استان در زمینه توانبخشی مبتنی بر هنر شامل برگزاری دومین جشنواره استانی تئاتر معلولین بعد از ۱۰ سال، اعزام شش گروه نمایش افراد دارای معلولیت در قالب تورهای نمایشی به شهرستان‌های استان، راه‌اندازی اتاق هنر ۱۰ مرکز شبانه‌روزی و روزانه توانبخشی و تجهیز مجدد ۳۳ مرکز توان‌بخشی روزانه و شبانه‌روزی است.»

حسن دادشکر: وظیفه اصلی نمایش، انتقال متن است

حسن دادشکر، پیشکسوت تئاتر ایران خطاب به مدیر تالار هنر گفت خواهشی که از شما دارم این است که بیشتر کارهایی را حمایت کنید که بر اساس اصول تئاتر و درام باشد. بعضی از کارها متاسفانه بخش موسیقایی‌اش آن قدر بالاست که محتوا، کارگردانی و بازی و عناصر اصلی درام را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از ایران تئاتر، حسن دادشکر کارگردان و بازیگر پیشکسوت تئاتر کودک و نوجوان شب گذشته و در حاشیه بازدید از نمایش «کتابخورها»، در تالار هنر از تئاتر کودک و نوجوان سخن گفت.

حسن دادشکر در پایان اجرای نمایش «کتابخورها» گفت: «نمایش «کتابخورها» را چند سال پیش در جشنواره تئاتر شهر و در فرهنگسرای اندیشه دیده بودم. اجرای فعلی نسبت به آن اجرا خیلی فرق کرده بود. در کاری که دیدم مجموعه طراحی‌ها، کارگردانی و موسیقی روی اصول درستی جلو رفته است. این اجرا باعث شد که بیشتر جذب متن شویم.»

او درباره اهمیت نمایشنامه بر عناصر دیگر توضیح داد: «نمایش در اصل وظیفه‌اش انتقال متن است. بقیه عناصر سرگرم کننده جنبه‌هایی هستند که مانند کاتالیزور عمل می‌کنند. مثل فعل و انفعالات شیمیایی، تاثیر دو پدیده شیمیایی را یک عنصر شیمیایی سوم تسریع می‌کند و در حکم کاتالیزور است.»

این کارگردان تئاتر درباره نمایش «کتابخورها» گفت: «خیلی نمایش شسته رفته‌ای است و همه چیز سر جای خودش است. فکر می‌کنم متن را قدری دستکاری کرده‌اند. البته من متن اصلی را نخوانده‌ام. منتها گروه سه شخصیت اولیه, سه تا موریانه را باید جدی تر می‌گرفت. منطق پشت آن شاید این باشد که این ها چون به پرخوری و پرکردن شکم پرداخته‌اند، مقداری از نظر مغزی اشکال دارند و کمتر فکر می‌کنند. از آن زاویه کمی درست است ولی تماشاگر ما وقتی حالت کمدی از بازیگری می‌بیند توقع دارد که بیشتر تماشاگر را بخنداند. کارگردان‌های ما در به کارگیری لحظات کمیک و کمیک کردن یک شخصیت باید بیشتر دقت کنند. اینجا بیشتر باید نادانی موریانه‌ها که به پرکردن شکم پرداخته اند و عوارض این نادانی بیشتر دیده می شد تا اینکه سه تا آدم مثل پت و مت یا لورل و هاردی عمل کنند.»

دادشکر با ابراز خرسندی از اینکه نمایش «کتابخورها» جنبه های صرفا سرگرم کننده را نشان نداده است، افزود: «خوشحالی من بیشتر از این بابت است که در این کار، کارگردان و اعضای گروه برخلاف برخی کارهایی که در تئاتر کودک مد شده و بیشتر جنبه موزیکال و موسیقی برای گروه مهم است تا اجرای نمایش، در این کار مسیر درستی را پیش گرفته‌اند و همه چیز به اندازه است. کار خوبی بود و امیدوارم که در تالار هنر کارهایی در این سطح کارگردانی و طراحی بیبینیم.»

او توجه بیش از اندازه به جنبه های سرگرم کننده را یک آسیب جدی در تئاتر و تئاتر کودک ارزیابی کرده و ادامه داد: «کارهایی که به کار فرهنگسرایی معروف شده‌اند به تئاتر کودک لطمه می‌زنند. شاید آن‌ها هم مسئله‌شان درآمد است ولی هر چه ذائقه تماشاگر را پایین بیاوریم، آرام آرام به جایی می رسیم که دیگر چیزی نداریم که این‌ها را بخندانیم. ولی وقتی هر چیزی را در جای خودش ارائه کنیم، تماشاچی هم یاد می‌گیرد که تئاتر کودک نمایشی نیست که فقط بچه‌ها را شاد کند.»

حسن دادشکر در ادامه از مدیریت تالار هنر خواسته‌ای را مطرح کرد و گفت: «خواهشی که از شما دارم این است که بیشتر کارهایی را حمایت کنید که بر اساس اصول تئاتر و درام باشد. بعضی از کارها متاسفانه بخش موسیقیایی‌اش آن قدر بالاست که محتوا، کارگردانی و بازی و عناصر اصلی درام را تحت تاثیر قرار می‌دهد. هر کدام از این عناصر باید در خدمت پیشرفت درام باشند؛ در غیر این صورت مانند بدنسازی است که دست راستش خوب کارکرده و یک بازوی کلفت دارد و یک بازوی دیگرش نازک و بدردنخور است. باید مجموعه امکانات نور، طراحی، بازی، لباس وهمه این‌ها کمک کنند به بهتر فهمیده شدن خود متن نمایش.»

او ادامه داد: «متن نمایشنامه حتما باید جنبه‌های آموزشی برای بچه‌ها داشته باشد. منتها نه آموزش مستقیم، این کار را بکن و این کار را نکن. مسئله‌ای طرح می‌شود، دو قطب مثبت و منفی شکل می‌گیرد و این‌ها با هم درگیر می‌شوند، گره افکنی پیش می‌آید و آرام آرام گره‌ها را حل می‌کنیم و در آخر نمایش نتیجه می‌گیریم. این روند باید در تمام نمایش ها اتفاق بیفتد. اگر اتفاق نیفتد، فکر می‌کنم در کار نمایش کودک خیانت کرده‌ایم.»

این پیشکسوت تئاتر کودک و نوجوان تاکید کرد: «تئاتر یک پدیده سرگرم کننده صرف نیست. به آن به عنوان یک پدیده انسان ساز، یک پدیده اندیشه ورز و حامل اندیشه که مسائل اجتماعی، شخصیتی، روانی را مطرح می‌کند و در کل به بهتر شدن زندگی انسان‌ها کمک می‌کند باید نگاه کرد. اگر به اینجا برسیم، آن وقت می‌توانیم انواع تئاتر را در کشورمان داشته باشیم. تئاتر فاخر، تئاتر ملودرام، تراژدی و تئاتر تفننی داشته باشیم. در حال حاضر بیشتر تئاتر تفننی برای بزرگسالان داریم. تئاتر کودک هم متاسفانه دارد بیشتر به این سو می‌رود به خصوص در فرهنگسراها.»

حسن دادشکر توجه بیشتر به تئاتر شهرستان‌ها را به جهت الگو بودن تئاتر تهران مورد تاکید قرار داده و گفت: «اگر در تهران یک کار سخیف روی صحنه بیاید فکر می‌کنند یک الگو این است. در شهرستان‌ها استعدادهای خوبی داریم. جوان‌ها و نوجوان‌های بسیار اندیشمندی در جشنواره نمایش عروسکی و هم در جشنواره اخیر کودک و نوجوان با کارهای بسیار قابل توجهی دیدم. حتی در زمینه تئاتر فراگیر، تئاتری که با معلولین کار می‌شود دو سه کار واقعا بی‌نظیر دیدم.»

او با اشاره به تاثیر تئاتر بر درمان و یا افزایش توانایی‌های معلولان همچنین تاکید کرد: «نباید به تئاتر فراگیر به چشم ترحم نگاه کنیم، باید به آن‌ها انگیزه و فکر بدهیم که بازاری نشوند. جرقه‌هایی همیشه وجود دارد ولی نمی‌دانم چرا در کشور ما پیگیری نمی‌شود. این وظیفه اداره کل هنرهای نمایشی و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و وظیفه سازمان بهزیستی و شهرداری‌هاست. تئاتر در همه دنیا فقط حمایت دولتی ندارد بلکه ارگان‌هایی هستند که گروه های تئاتری را حمایت می‌کنند.»

او در بخش‌های دیگر این دیدار به اهمیت تربیت مربیان و معلمان برای شناخت تئاتر و اصول و آداب تئاتر دیدن، آموزش آداب تئاتر دیدن به بچه ها، اجرای نمایش جدی و نمایشنامه های معروف جهان برای کودکان و نوجوانان پرداخت و گفت: «تئاتر به عنوان یک پدیده انسان ساز باید مداوم در جامعه جریان داشته باشد. اگر این جریان قطع و وصل شود، هیچ فایده‌ای ندارد.»

محمودرضا رحیمی: با برخی از اقدامات غیرضروری نمی‌توان دوره مدیریت را طولانی‌تر کرد

محمودرضا رحیمی که این روزها نمایش «روزی روزگاری سمنگان» را اجرا می‌کند، نسبت به یک خطر جهانی هشدار داد.

این کارگردان تئاتر همزمان با اجرای تازه‌ترین نمایشش در گفتگو با ایسنا از تکرار تاریخ ابراز تاسف کرد و افزود: امروزه با خطر نابودی خودخواسته جهان از سوی برخی از قدرت‌ها طرفیم.

او هچنین با انتقاد از کم‌اعتنایی مدیران هنری به تئاتر تاکید کرد که عمر مدیریت هنری در کشور ما بیش از ۲، ۳ سال نیست و با برخی از اقدامات غیرضروری که اتفاقا به زیان تئاتر است، نمی‌توان دوره مدیریت را طولانی‌تر کرد.

رحیمی که بعد از حدود ۷ سال دوری از صحنه، بار دیگر نمایشی را کارگردانی کرده است، با ارائه توضیحاتی درباره شکل‌گیری این اثر نمایشی افزود: سه چهار سالی بود که حتی در دانشگاه هم تدریس نمی‌کردم اما در آموزشگاه استاد سمندریان و برخی موسسات دیگر درس می‌دادم که کار زمان‌گیری بود و فرصت چندانی برای اجرای نمایش نداشتم. اما از دو سال پیش که خاطرات همسرم را درباره روزهای جنگ خواندم، حس نزدیکی زیادی نسبت به آدم‌های خاطرات او پیدا کردم و تصمیم گرفتم نمایشی را بر اساس این خاطره‌ها به صحنه بیاورم.

او اضافه کرد: نگارش متن بیش از یک سال زمان برد و تمرین کار را با دوستانی آغاز کردیم که اغلب آنها ساکن پردیس بودند. همسایگی ما سبب شد تا تمرین‌ها در شرایط راحت‌تری انجام شود و گاهی حتی در خانه‌های یکدیگر نمایش را تمرین می‌کردیم. شیرینی این ماجرا، تلخی دوری مرا از تئاتر جبران کرد و در نهایت بعد از یک سال و نیم تمرین، نمایش به اجرا رسید.

این کارگردان با ابراز تاسف از تکرار تاریخ در مقاطع گوناگون افزود: این تکرار بسیار شگفت‌انگیز و از رخدادهایی است که زیبایی‌شناسی ما را به خطر می‌اندازد. فراموش کردن خاطرات گذشته، خوب نیست چراکه باعث تکرار آنها در آینده می‌شود. ما عموما از گذشته با عنوان نوستالژی یاد می‌کنیم در حالیکه خاطرات خوب به نوستالژی تبدیل می‌شود و خاطرات بد چنین حالتی ندارد.

رحیمی با ابراز تاسف از شرایط جهان در عصر فعلی افزود: امروزه با خطر نابودی خودخواسته جهانی طرفیم که توسط زورمندانی در کل دنیا و با مافیای پول و اسلحه اداره می‌شود و جهان را به ورطه نابودی کشانده که البته تحلیل این موضوع به عهده فلاسفه است، اما احساس کردم اصلی‌ترین زنگ خطر، تکراری است که نابودگرانه کل جهان را تهدید می‌کند و دوست داشتم آن را در قالب تئاتر به نمایش بگذارم. متاسفانه در دنیای امروز، جنگ و کشته شدن به پدیده ساده‌ای تبدیل شده است.

او، دهه ۶۰ را یکی از عجیب‌ترین مقاطع تاریخی ایران برشمرد و افزود: فکر کردم اتفاقات این دوره جای کار بسیاری دارد. به هرحال گذشته قابل حذف نیست و فقط یک اشاره کافی است برای بازگرداندن ما به آن. دهه ۶۰ برای کسانی که در آن مقطع کودک یا نوجوان بودند، همراه با خاطرات شیرینی است، چون به هرحال کودکی و نوجوانی دوره زیبای زندگی است به طوری که در آن مقطع خطر مرگ برای کودکان و نوجوانان به یک بازی تبدیل شده بود. برای ما مهم این است که چگونه در آن دوره، از عهده آن سختی‌ها و بی‌ثباتی‌هایی که به ما تحمیل می‌شد، بر آمدیم و با آن مقابله کردیم. همچنان که امروز هم جنگ‌های دیگری به ما تحمیل می‌شود و دیگر نمی‌توانیم بگوییم تکرار تاریخ جنبه زیبایی شناسانه دارد بلکه دارد به یک مخاطره جهانی تبدیل می‌شود.

رحیمی یادآوری کرد: دهه ۶۰ اگر مخاطره بود، اما دوستی‌ها و دورهمی‌ها هم بیشتر بود. امروزه گویی جامعه دارد آگاهانه به این سمت و سو می‌رود که در ساختارهای جمعی و اقتصادی خود تحولات اساسی ایجاد کند. اگر دهه ۶۰ خانواده‌ها برای دوستی دور هم بودند امروزه گویی برای مافیا شدن دور هم جمع می‌شوند و انگار خانواده‌های مافیایی در حال شکل‌گیری است.

این مدرس تئاتر که حالا بعد از چند سال نمایشی تازه را اجرا می‌کند، درباره دشواری‌های اجرای تئاتر در مقطع فعلی و تفاوت آن با گذشته توضیح داد: سیستم فعلی تئاتر ما برای کار کارگاهی مناسب نیست. در حالی که من فرزند کارگاه تئاتری هستم و برای همین نمایش یکسال و نیم تمرین گروهی داشته‌ایم.

او ادامه داد: متاسفانه امروز سیستم غلط اقتصاد محور بر هنر ما حاکم است و این نوع کارها هیچ جایی ندارد. برای هیچ گروهی نمی‌صرفد یک سال از جیب بگذارد و بدون حمایت نمایشی را آماده کند و تازه از طرف سالن هم تحت فشار قرار بگیرد و نکته تاسف‌برانگیزتر این است که گروهی که در کنار ما اجرا دارد، حتی حاضر نیست به مدت نیم ساعت درباره زمان اجرای خود انعطاف داشته باشد و این چنین است که جهان امروز ما خیلی بی‌رحم شده و نمایش ما خود طعمه یکی از این بی‌رحمی‌هاست.

رحیمی درباره چالش‌های کارکردن در دوره‌ای که به تازگی بحران کرونا و ناآرامی‌های اجتماعی را سپری کرده‌ایم، گفت: اگر فکر کنیم کرونا یا اتفاقات سال گذشته مانع اجرای تئاتر است، که باید گفت که چنین نبوده چون ما حتی در دوران کرونا هم در فضای مجازی کار کردیم و علی‌رغم طعنه‌هایی که همکاران‌مان می‌زدند، حالا دیگر آموزش مجازی، کاملا پذیرفته شده است. بنابراین کسی نمی‌تواند جلوی تئاتر را بگیرد همچنان که در هیچ جای جهان این هنر تعطیل نشده است.

او اضافه کرد: آنچه امروزه تئاتر اصیل ما را نگه داشته، عشق و فداکاری هنرمندان است و آنچه حیات آن را به خطر می‌اندازد، کم اعتنایی مدیران است. مدیران ما به جای این‌که به فکر ایجاد مفهوم در تئاتر باشند، دنبال محدود کردن آن هستند و حال آنکه کار هنرمند عریان‌سازی و نشان دادن معضلات است. هنر خود جهان را به ما نشان می‌دهد و در تقابل با هیچ مقوله‌ای نیست. بنابراین کار هنری نه تنها بحران ایجاد نمی‌کند، بلکه خود نیازمند صلح و آرامش و ثبات و محصول دموکراسی است و با سیاست کاری ندارد و قرار نیست خودش ایجاد ناآرامی کند.

رحیمی ادامه داد: مدیران هنری ما اغلب خودشان هنرمند هستند اما گاهی با ضعف‌هایشان، فاصله میان جامعه هنری را بیشتر می‌کنند. آنها خود را جزو خانواده هنری نمی‌دانند که اگر می‌دانستند، با این کارها لازم نمی‌دیدند خود را به دیگران اثبات کنند زیرا عمر مدیریت هر مدیری در کشور ما بیش از دو سه سال نخواهد بود و عجیب است که چرا هر مدیری اشتباه مدیران گذشته را تکرار می‌کند و تصور می‌کند با انجام یکسری اقدام‌های غیرضروری که اتفاقا به زیان تئاتر است، می‌تواند خود را به بالادستی‌ها اثبات و عمر دوره مدیریت خود را طولانی‌تر کند.

او با انتقاد از تحمیل محدودیت‌های اضافه به تئاتر از سوی برخی از مدیران تاکید کرد: تا به حال در کجای دنیا تئاتر چیزی را زیر و زبر کرده یا بحرانی ایجاد کرده است. در حالی که تئاتر محصول دموکراسی آرامش و ثبات است و با سیاست کاری ندارند.

رحیمی با ابراز تاسف از وضعیت فعلی مجموعه تئاتر شهر افزود: چرا باید دو لایه حصار دور این مجموعه کشیده شود. ما با حفاظت از تئاترشهر که مخالفتی نداریم اما این وضعیت، گروه‌هایی را که در حال اجرا هستند، با مشکل جدی روبه‌رو کرده است. وضعیت فعلی تئاتر شهر عبور و مرور را برای تماشاگران دشوار کرده است و اینها مسائلی است که در ید قدرت ما نیست. از طرف دیگر گروهی که کنار ما اجرا دارد حاضر نیست به اندازه نیم ساعت در زمان اجرای خود انعطاف داشته باشد. همه اینها نشان می‌دهد که جامعه ما یکدیگر را دوست ندارد. در این بین، مدیری هم که نمی‌تواند پشت کار یک هنرمند بایستد، پس در مقابل او چه مسئولیتی دارد.

او همچنین از وجود برخی مافیاها در تئاتر ابراز تاسف کرد و افزود: این گونه رفتارهای مافیایی، بعضی از آثار نمایشی را به زمین می‌زند. اینها توهم توطئه نیست بلکه فضایی است که در آن زندگی می‌کنیم. به عنوان یکی از فرزندان تئاتر کارگاهی در این کشور،  از این همه بی‌اعتنایی به مقوله تئاتر اصیل که می‌تواند بازیگری و سینمای ما را متحول کند، شگفت‌ زده‌ام.

رحیمی ادامه داد: تئاتر ما به دلیل مناسبات غلط اقتصادی، دارد به تالار عروسی تبدیل می‌شود و مدیران ما بیشتر از آنکه به فکر سروسامان دادن به آن و باقی گذاشتن خاطره‌ای خوش از خود باشند، وقت خود را صرف کارهای غیر ضروری می‌کنند به این امید که دوره مدیریت‌شان طولانی‌تر شود.

او در پایان سخنانش اضافه کرد: ما فرزند تئاتر هستیم و تئاتر با نمایشنامه «پرومته در زنجیر» به ما یاد داد که اتفاقات اساسی، همواره از پایین به بالا رخ می‌دهد و برعکس آن نیست. این موضوعی است که باید آن را به یاد داشته باشیم.

کاشت درخت به یاد پیشکسوتان هنر نمایش

آیین کاشت درخت، همزمان با هفته منابع طبیعی و روز درخت‌کاری به یاد پنج هنرمند عرصه هنرهای نمایشی در پردیس تئاتر تهران برگزار شد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر همزمان با هفته منابع طبیعی و روز درخت‌کاری با هدف یادبود هنرمندان پیشکسوت هنرهای نمایشی، برگرفته از اسامی پنج سالن مجموعه پردیس تئاتر تهران، پنج اصله نهال میوه به نام‌های

زنده یاد داوود رشیدی، زنده یاد محمود استاد محمد ، زنده یاد جمشید مشایخی، زنده یاد محمدعلی کشاورز و هنرمند سرافراز علی نصیریان در محوطه این مرکز کاشته شد.

این مراسم با حضور امین اشرفی، رییس پردیس تئاتر تهران، فرهاد بشارتی، مریم کاظمی و آرزو افشار از مدرسان کلاس‌های آموزش بازیگری این مرکز و همراهی تعدادی از هنرجویان و همچنین حضور بهرام عظیمی انجام شد.

امین اشرفی ضمن تشکر از حضور برخی از مدرسان و هنرجویان در آیین کاشت درخت گفت: «ترویج فرهنگ کاشت درخت به عنوان یکی از راه‌های حفظ محیط زیست از دغدغه‌های جامعه جهانی‌ است، حضور هنرمندان و استفاده از اسامی هنرمند پیشکسوت در کنار نوجوانان می‌تواند در اشاعه این فرهنگ مثمرثمر باشد. به امید اینکه با کاشت این نهال‌های میوه بتوانیم یاد و خاطره هنرمندان را در پردیس تئاتر تهران زنده نگه‌ داریم.»