محمد حاتمی که آخرین همبازی فریماه فرجامی در تئاتر بوده، خاطراتی از لذت و رنج بازی در این نمایش روایت کرد. او همچنین از بعضی سینماگران انتقاد کرد که فروپاشی ستارگان را به تصویر می‌کشند. ۳ سال پیش در چنین روزهایی فریماه فرجامی آخرین حضور خود را در تئاتر تجربه کرد.

او تیر و مرداد سال ۷۸ با بازی در نمایش «زندگی دوگانه» به کارگردانی شهره (مازیار) لرستانی در تالار سایه تئاتر شهر روی صحنه رفت و تنها همبازی او در آن نمایش محمد حاتمی بود. حالا که چهل روز از درگذشت این بازیگر می‌گذرد، در گفتگوی کوتاهی با محمد حاتمی، بخشی از خاطرات آن دوران را مرور می‌کنیم.

حاتمی به ایسنا گفت: نمایش «زندگی دوگانه» یک کار تلفیقی بود و متن آن بر اساس اشعاری از شیبمورسکا و لئونارد کوهن همراه با شعرها و مطالبی از ژان کوکتو تنظیم شده بود. این نمایش در آغاز، تک‌پرسوناژ بود اما بعد آقای لرستانی متن را عوض کرد و شخصیت مرد آرتیستی هم به آن اضافه شد. به این ترتیب که زندگی یک زوج را می‌دیدیم که شخصیت مرد در فضای کار بسیار موفق است ولی در زندگی شخصی با همسرش اختلاف‌های بسیار دارد و این اختلاف‌ها، به تدریج به دملی چرکین تبدیل می‌شود و در نهایت به عقده‌گشایی و آشکارسازی می‌رسید اما با پیش رفتن ماجراها مشخص می‌شد هیچ یک از این دو مقصر نیستند بلکه شرایط اجتماعی آنان را به این سمت و سو رسانده است.

او با بیان اینکه این نمایش با یک گروه کاملا حرفه‌ای روی صحنه رفته از طراحی صحنه مجید میرفخرایی نیز یاد کرد که با وجود ایرادات تالار سایه، طراحی درخشانی انجام داده است.

حاتمی در ارزیابی حضور فریماه فرجامی در این نمایش و با توجه به اینکه که در تئاتر و سینما بازیگر پرکاری به شمار نمی‌آمده، توضیح داد: ایشان کارهای مختلفی در تئاتر داشت. این عبارت کهنه «بازیگران تئاتر، بازیگران سینما» که هنوز هم به کار می‌رود، آن زمان هم وجود داشت و در دوره‌ای که ما این نمایش را تمرین می‌کردیم، به اوج خود رسیده بود. به همین دلیل اوایل حضورم در این گروه، خانم فرجامی خیلی گارد داشت و تصور می‌کرد قرار است بازی من خیلی غلوآمیز باشد ولی بعد از یک هفته این گارد شکسته شد و به تعاملی رسیدیم و از هفته دوم تمرین، این همکاری که اولین همکاری ما بود، اتفاقا خیلی لذت‌بخش شد. به طوری که در پروسه تمرین، با هم ورزش و تمرین بدنی هم داشتیم تا آماده بازی شویم.

حاتمی به دشواری‌های بازی در این نمایش اشاره کرد و افزود: به لحاظ حسی بسیار کار دشوار و چالش برانگیزی بود. قصه، ما را به ورطه‌ای می‌انداخت که سهم بازیگر از رنج این دنیا زیاد می‌شد و این رنج در نقش‌آفرینی ما تجلی پیدا می‌کرد. طبیعتا با غلیان احساسات، بازیگر، رنج بسیار می‌برد و تماشاگر از این رنج، هم متاثر می‌شد و هم آزرده‌خاطر. به طوری که آقای حمید جبلی یکی دو بار این نمایش را دید، سال‌ها بعد در گپ و گفت‌هایی که داشتیم، هنوز درباره آن صحبت می‌کرد و این نمایش در ذهنش مانده بود. به هر حال، هم کاری لذت‌بخش بود و هم رنج‌هایی داشت که از جان بازیگر بیرون می‌ریزد و در شخصیت تجلی پیدا می‌کند.

حاتمی در پاسخ به اینکه سینما و تئاتر ما به اندازه کافی از حضور فریماه فرجامی بهره نبرد، توضیح داد: جمله معروفی در میان بعضی از دوستان سینمایی مرسوم است؛ «سینما خیلی بی رحم است» که جمله‌ای است بسیار واقعی. البته در همین سینما علی حاتمی در «مادر» یا واروژ کریم مسیحی در «پرده آخر» از تمام بازیگران بازی درخشانی گرفتند ولی در هر دو کار، حضور فریماه فرجامی به عنوان زنی متفکر، زیبا و شکننده و در عین حال قوی که نهایت زنانگی را به اوج می‌رساند، کاملا به چشم می‌آید. این دو کارگردان به زیبایی هر چه تمام‌تر از او بازی گرفتند که همچنان در ذهن‌ها مانده است. آنان کاری کردند که او نهایت درخشش خود را داشته باشد اما تعجب می‌کنم که چرا برخی کارگردان‌ها کارت خود را می‌سوزانند و برگ برنده خود را به برگ بازنده تبدیل می‌کنند که خیلی ناراحت‌کننده است.

او در این باره توضیح داد: کار آنان قدرشناسی یا بازگشت یک ستاره نیست بلکه نشان دادن فروپاشی اوست که هیچ هم قشنگ نیست. هرچند نمی‌خواهیم بیهوده اسطوره‌سازی کنیم ولی نشان دادن فروپاشی یک ستاره اصلا زیبا نیست. همچنانکه بعضی از دوستان بعد از درگذشت خانم فرجامی، تصاویر بدی از ایشان منتشر کردند در حالی که اگر قرار است پز او را بدهیم، انتشار این تصاویر، نقض غرض است. بسیاری از آنان باید بدانند وقتی او مقابل دوربین قرار می‌گرفت، کسی جای دیگری را نگاه نمی‌کرد. با آن قدرت نهفته و پتانسیلی که داشت و آن بازی درخشان و قوی و زیبایی چهره‌اش، همه نگاه‌ها را جلب خود می‌کرد ولی چرا تصویر مضمحل شده او را منتشر کردند و اینجاست که متوجه می‌شویم سینما فقط برای رفع نیازهای خویش کار می‌کند و همین که به هدف خود رسید، دیگر به ستاره‌های درخشان خود کاری ندارد و این همان بی‌رحمی سینماست که درباره فریماه فرجامی هم دیده شد.

نمایش «سندروم روسمر» به نویسندگی و کارگردانی داوود زارع از ۱۸ مرداد در پردیس تئاتر و موسیقی باغ کتاب روی صحنه خواهد رفت.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، «سندروم روسمر» به نویسندگی و کارگردانی داوود زارع  براساس نمایشنامه «روسمرس‌هلم» نوشته هنریک ایبسن شکل گرفته است.

در این اثر نمایشی، علی باقری، سعید چنگیزیان، اصغر پیران، ایمان صیاد برهانی و امین اسفندیار به ایفای نقش می‌پردازند.

طبق برنامه‌ریزی انجام شده، «سندروم روسمر» از ۱۸ مرداد در بلک باکس پردیس تئاتر و موسیقی باغ کتاب روی صحنه می‌رود.

نورالدین حیدری ماهر (مجری طرح)، داوود زارع (طراح)، امین باقری (طراح نور، ویدئو و ساخت سازه)، پویا احصایی (موسیقی)، سحر مکتبی (طراح لباس)، محمدصادق زرجویان و علی غیاثوند (طراح گرافیک و عکس ساخت تیزر)، حمیدرضا طاهر (استودیو کت)، آلما یوسفی (برنامه‌ریز و منشی صحنه)، احسان عبدی‌فر و کارن کاوه‌نژاد (دستیاران کارگردان)، سجاد طاهری و حسین مرادی (دستیاران فنی و اجرای نور)، بهار دانیاری (دستیار لباس)، محمدصدرا دلاوری (مدیر صحنه) از دیگر عوامل این نمایش هستند.

پیش‌فروش بلیت این اثر نمایشی از ساعت ۱۱ روز پنجشنبه ۱۲ مرداد در سایت تیوال آغاز می‌شود.

کتاب «بایگان‌‌ها» درباره فضل‌الله بایگان از بنیان‌گذاران تئاتر نوین ایران نوشته فرزاد فره‌وشی توسط نشر وزان منتشر شد.

فضل الله بایگان از اعضای بنیان‌گذاران تآتر نوین ایران، بازیگر، گریمو، چهره پرداز و استاد هنرستان هنرپیشگی بود. وی فعالیت خود را با سیدعلی نصر، دکتر مهدی نامدار، رفیع حالتی و دیگران آغاز و فرزندان خود را نیز در این حرفه رهسپار کرد. مرسده، هایده و عنایت بایگان فرزندان فضل‌الله ‌خان که در بین سال‌های ۱۳۰۸ تا ۱۳۲۷ به عنوان بازیگر فعال بودند. مرسده چند شبی در اجرای پرنده‌ی آبی عبدالحسین نوشین بازی کرد. افسانه بایگان نوه‌ی برادر فضل الله خان دیگر هنرمند این خاندان است که در کتاب فوق به معرفی تمام خاندان بایگان اشاره می شود.

در پشت جلد این کتاب آمده است: «گفتم زندگانی سراسر رنج. آری!! تصور نمی‌کنم اگر بگویم ایران سرزمین هنر و مهد دانش جهان است پر غلط رفته یا سخنی بگزاف گفته باشم، ولی نکته‌ای که باعث تأسف و در خور بحث و انتقاد است، این است که سرزمین هنرپرور ایران بیش از هر جا، حق هنرمندانی را که چشم جهان را با هنرنمایی‌های عجیب، خیره کرده‌اند نه تنها ادا نکرده، بلکه ضایع ساخته و از این روی، از سیر تکاملی هنر آن طور که باید و شاید جلوگیری نموده و آن همه استعدادی را که در نهاد اولاد این سرزمین، خدا و طبیعت به ودیعه نهاده‌اند خنثی و بی‌اثر ساخته است.

راست است که سرنوشت هنرمندان در هر نقطه‌ای از نقاط جهان، شوم و زندگانی آنها پَست و دردناک بوده است ولی کی و کجا سیرنوشتی بزشتی و تیرگی سرنوشت هنرمندان این سرزمین بوده و عاقبتی مانند عاقبت ارباب صنایع این آب و خاك، بد و دردناك بوده است.»

کتاب «بایگان‌ها»  از مجموعه سردیس 2 در تیراژ 200 نسخه به قیمت 128 هزار تومان توسط نشر وزان به چاپ رسیده است.

«شش جوجه کلاغ و یک روباه» نخستین اثر تولیدی کارگروه کودک و نوجوان خانه نمایش دا است و همچنین، نخستین کارگردانی مهدی رضایی در حوزه نمایش کودک و نوجوان به شمار می‌رود.

در این نمایش موزیکال، بهروز غریب‌پور به عنوان نویسنده و مشاور در همه مراحل این اثر حضور داشته است.

مهدی رضایی برای اولین تجربه کارگردانی نمایش «شب بیست‌و‌یکم» نوشته محمود استادمحمد را سال ۸۹ در فرهنگسرای نیاوران به صحنه برده است و در سال 1400 این نمایش را در عمارت نوفل‌لوشاتو بازتولید کرده است.

نمایش‌هایی مثل «گوریل»، «قلعه»، «تیمون آتنی»، «فریدون» و «گمستان» نیز از دیگر نمایش‌هایی است که به کارگردانی مهدی رضایی به صحنه رفته‌اند.

در نمایش «شش جوجه کلاغ و یک روباه» رضا گرجی، نادیا متقیان، آناهیتا بابایی‌زاده، هلیا همایونی، منیره آرام‌دوست، راضیه شریفی، محدثه لوایی، صبا هلالات و کیمیا زارعی به ایفای نقش می‌پردازند.

از دیگر عوامل این نمایش می‌توان به موسیقی: کوروش خانی‌آذر، طراح لباس: آتنا تندرو، دستیار کارگردان: محمد حسین خدمت پرست، طراح صحنه: مهدی رضایی، صبا صبحی، طراحی و ساخت عروسک: یاسمین مهرعلی، طراحان نور: مهدی رضایی و محمدحسین خدمت‌پرست، گرافیست‌ها: صادق حسینی، یاسمین مهرعلی و صبا صبحی، روابط عمومی: بهناز شهسوار و آتنا تندرو، تبلیغات مجازی: آتنا تندرو، مجری طرح: کارگاه اشتراک، تهیه و تولید: خانه نمایش دا.

این نمایش در خانه نمایش دا تا 20 مرداد ساعت 19 روی صحنه است و علاقه‌مندان می‌توانند از طریق مراجعه به سایت تیوال بلیت نمایش را تهیه کنند.