نگاهی به نمایش ” استرالیا ” به  قلم  ”  پیام لاریان ” و  به  کارگردانی ” حسنا قبادی  و  افسانه محمدی”

حسن پارسائی

هنر نمایش کثرت گرا است؛ در آن عناصر تعیین کننده‌ای مثل  تم ،طرح،حادثه، پرسوناژ،دیالوگ و زمان و مکان در رابطه با شکل‌گیری یک داستان یا یک موقعیت روائی نتیجه‌دار و غایت‌مند موجودیت پیدا می‌کنند  و هرگز نمی‌توان عناصر اصلی، کنش‌زا و  تقابل‌گرای  آن را  که  سبب  بازخوردی شدن بخش‌هائی از معنای خود زندگی می‌شود، نادیده گرفت. لذا توجه  و تأکید  محدود  فقط  بر دو یا سه عنصر از عناصر فوق نشانگر کژ فهمی و حتا زیر پا گذاشتن ارزش‌هایی است که تئاتر می‌آفزیند و عرضه می‌کند .

اجرای صرفأ متکی بر کلام ” استرالیا” به قلم ” پیام لاریان” وکارگردانی ” حسنا قبادی و افسانه محمدی” که هم اکنون در کارگاه نمایش تئاتر شهر اجرا می‌شود، نمونه بارز و آشکار این استنباط غلط از مدیوم نمایش است.

در ناکجا آبادی از یک ساحل برزخی ، یک زن افغانی و دو مرد احتمالأ ایرانی که قصد مهاجرت دارند،درمانده و وامانده  اتراق کرده‌اند تا درهر فرصتی هرطور شده از دریا بگذرند  ،خود را به استرالیا برسانند و آنجا  به عنوان پناهنده  زندگی بکنند. این افراد  وابستگی فامیلی  و داستانی عمیق و تعریف شده‌ای به هم ندارند. نویسنده خیلی محافظه‌کارانه  مهم‌ترین موضوع – یعنی این که آن ها چرا به کشور و سرزمین خود پشت می‌کنند – را توضیح نمی‌دهد .

این افراد تک تک  و بر خلاف عرف نمایش  و  تئاتر رو به تماشاگران می ایستند و هرکدام بسرآمده های خود را در قالب “مونولوگ‌های ترکیبی”، که فرآورده‌ای مخلوط و نامتجانس  شامل ” مونولوگ و گزارش ” است، را  بیان می‌کنند؛ آن‌ها اغلب از موقعیت موجود ناراحت‌اند، اما  به طور متناقضی باز به کشور خود باز نمی‌گردند.

افراد مورد نظر گاهی و برای مدت قابل توجهی در تاریکی کامل صحنه  فقط حرف می‌زنند: علت  این ضایعه معلوم نیست که چرا تئاتر ایران به این فاجعه و مرض مسری دچار شده است؛ می‌توان گفت که این تراژدی خاصی است  که در این سرزمین برای تئاتر اتفاق افتاده است.

روی صحنه رفتن و صرفأ حرف زدن که تئاتر محسوب نمی شود.هیچ دلیلی برای آن که این افراد چرا تماشاگران تئاتر را مورد خطاب قرار داده‌اند ، وجود ندارد.

این اجرا به صرف آن که روی صحنه اجرا می‌شود، نمایش به  حساب  نمی آید. اجرائی کلامی است  که به‌جای  نمایش به تماشاگران قالب شده است.

طراحی صحنه  شامل سازه‌های  الواری و فلزی است که به عنوان کشتی و سکو و غیره در نظر گرفته شده‌اند ، اما هیچ کدام شباهتی به موارد فوق ندارند.

کاربری نور موضعی، نسبتأ  کاربردی است. موسیقی که  در لحظات خاصی اجرا را همراهی می‌کند، به طور نسبی مؤثر و کارکردی است. بازی و بازیگری به دلیل آن که “نقش” به معنای تئاتری آن در این اجرا وجود ندارد،کاملأ منتفی است، اما باید یادآور شد که  یکی از بازیگران مرد دارای ضعف درشیوه بیان است.

به دلیل آن که اجرای مورد نظر بازده دراماتیک و نمایشی بسیار محدودی دارد ، مقوله  کارگردانی آن هم  چندان قابل ارزیابی نیست.

اجرای صرفأ کلامی “استرالیا ” به  نویسندگی ” پیام لاریان ” و کارگردانی ” حسنا قبادی و افسانه محمدی” ، اساسأ اجرائی اتوودیک محسوب می شود  و  فقط  جهت  تمرین  و آموزش شیوه بیان هنرآموزان در کارگاه‌های نمایشی و آمادگی نسبی  و مقدماتی آنان برای  اجرا، مناسب است.

+

……

نمایش «هیدن» اثری از کوروش شاهونه شب گذشته ۱۲ آبان ماه صدمین اجرای خود را با ۱۲ هزار مخاطب پشت‌سر گذاشت.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی اجرا، نمایش «هیدن» (Hidden) بعد از گذراندن ۸۵ اجرای در تئاتر شهر، دور سوم اجرای خود را در سالن تئاتر «هامون» آغاز کرده است که شب گذشته (۱۲ آبان) صدمین شب اجرای نمایش را با ۱۲ هزار مخاطب، پشت‌سر گذاشت.

این نمایش به نویسندگی مشترک ریحانه رضی و کوروش شاهونه و کارگردانی کوروش شاهونه با تهیه‌کنندگی سجاد افشاریان از نمایش‌های پرمخاطب و پر فروش تئاتر ایران در سال ۱۴۰۲ به شمار می‌آید که در دو نوبت ۱۸ و ۲۰ روی صحنه می‌رود.

حمید رحیمی، ریحانه رضی، عطا عمرانی، آیت بی‌غم، آناهید ادبی، فرناز حسینمردی بازیگران نمایش «هیدن» هستند.

در توضیح این اثر آمده است: «انسان‌های بینایی که حقیقت را کتمان می‌کنند، نابینا هستند!»

گفتنی‌است، سالن تئاتر «هامون» با مدیریت هادی حجازی‌فر در خیابان فلسطین واقع شده است که بعد از چهار سال دوباره با نمایش «هیدن» فعالیت خود را آغاز کرده است.

‎علاقه‌مندان برای تهیه بلیت این اثر نمایشی که به روزهای پایانی اجرا نزدیک می‌شود، می‌توانند به سایت تیوال مراجعه کنند.

انجمن صنفی سراسری موسیقی تئاتر دومین کنسرت پژوهشی موسیقی تئاتر را در روزهای ۱۰ و ۱۱ آبان ۱۴۰۲ در سالن جوانمرد عمارت تئاتر برگزار کرد که با استقبال چشمگیر مخاطبان همراه بود .و این امر ممکن نمی شد اگر تئاتر  ” خانه ” نداشت و اگر حمایت های استاد ایرج راد مدیر مسئول و رئیس هیات مدیره  مرکزی و اعضا ارجمند و مدیر عامل محترم خانه‌ی تئاتر جناب آقای مقصود نعیمی ذاکر نبود ‌.

انجمن موسیقی همچنین قدردان همراهی روابط عمومی و پرسنل گرانقدر خانه‌ی تئاتر و  همکاران سایت تیوال برای برقراری امکان فروس بلیت‌ها است.

سعید ذهنی رئیس هیات مدیره ی انجمن صنفی سراسری موسیقی تئاتر همچنین اعلام کرد حضور هنرمندان و اساتیدی چون دکتر قطب الدین صادقی ، دکتر رضا خاکی ، دکتر مسعود دلخواه ، شکرخدا گودرزی، محمد اسکندری ، فرزانه نشاط خواه ، هادی حوری ، حسین نوروزی ، بهرام حنفی ، احمد مازادی ، سمیرا حسینی و……..   از ویژگی های این رویداد بود .

لازم به ذکر است که پس از حذف پوستر و لینک خرید بلیط از تیوال ، اجرای سوم این کنسرت

( جمعه ۱۲ آبان ۱۴۰۲ )  با تشخیص هیات مدیره انجمن منتفی اعلام  شد !

مجری طرح و کارگردان هنری : سعید ذهنی

دبیر اجرایی : شروین عباسی

طراح گرافیک : فرهاد فزونی

صدا برداران : علی پیروزی _ علیرضا زراعت پیشه

عکس : اختر تاجیک

طراح نور : مهران زاغری

تصویر و تدوین : فرشید ایوبی نژاد

مسئول روابط عمومی و هماهنگی : احسان تارخ

بخش اول( پروژه ی دِم )

فرشاد فزونی : سازهای الکترونیک ، آوا

شروین عباسی : فلوت ، فلوت آلتو ، سه تار

تریفه کریمیان : آوا ( راوی )

فرشاد رضایی : گیتار باس

هادی ثابت : ساکسفون تنور

بخش دوم: ( دوردست )

کیارش اعتمادسیفی : گیتار الکتریک

علیرضا شمس اسکندری : درامز

مهدی محمودخانی : گیتار باس

فرشاد نجاتی : پیانو ، کیبورد

احسان بسی خواسته : کمانچه