محسن حسینی به سراغ «پرفورمنس» می‌رود/ آموزش غلط مفهومی جهانی

محسن حسینی بازیگر و کارگردان تئاتر قصد دارد در راستای تولید پروژه تئاتری جدید خود یک کارگاه تخصصی آموزشی با موضوع «پرفورمنس» برگزار کند.

به گزراش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از مهر ، محسن حسینی بازیگر و کارگردان با سابقه تئاتر درباره جدیدترین فعالیت‌های خود در عرصه تئاتر گفت: به زودی و در ماه مرداد ورک‌شاپی را برگزار می‌کنم که برای پیش‌تولید یک پروژه است تا بتوانم با نسل جوان‌تر و علاقه‌مند به هنر پرفورمنس آشنا شوم. این کارگاه تخصصی آموزشی و به نوعی آزمونی از نسل امروزی و علاقه‌مند به این هنر برای حضور در پروژه مدنظر است.

وی یادآور شد: جوانان امروز به مقوله پرفورمنس علاقه‌مند هستند ولی به طور رسمی آموزشی برای هنر پرفورمنس نداریم و اکثر آموزش‌هایی هم که داده می‌شود اشتباه و غلط است.

حسینی با بیان اینکه در کارهای صحنه‌ای خود همواره بخشی را به پرفورمنس اختصاص داده است، درباره پروژه اجرایی مدنظر خود گفت: تولید پروژه جدیدی به نام «پژواک پریان پنته زیله آ» را مدنظر دارم که پروژه گسترده‌ای است.

این هنرمند با سابقه تئاتر درباره زمان و مکان مدنظر اجرای پروژه جدید خود، اظهار کرد: چند سالن پیشنهادی هست ولی سالن ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایران‌شهر بیشتر مدنظر من است. این پروژه نیاز به ۵ ماه تمرین دارد و برگزاری ورک‌شاپ پرفورمنس هم یکی از کارهای مهم در راستای تولید این پروژه است.

وی در پایان درباره دیگر فعالیت‌های خود نیز توضیح داد: طی این سال‌ها نمایشنامه‌های مختلفی را نظیر «اورفه»، «امیرارسلان نامدار»، «دیوان غربی شرقی»، «فروغ ساراپینا»، «من آنتونن آرتو» و «گیلگمش» نوشته و برخی را روی صحنه برده‌ام. طی توافقی که با نشر قطره شکل گرفت قرار شده است این آثار چاپ و منتشر شوند. همچنین قرار است در بخش ترجمه نیز آثاری را برای چاپ به این انتشارات ارائه دهم.

اتاق فکری برای اعزام گروه‌های تئاتری به خارج از کشور وجود ندارد

ابراهیم پشت‌کوهی می‌گوید: وظیفه حمایتی در اداره کل هنرهای نمایشی دیگر وجود ندارد. باید در این زمینه ساز و کاری ایجاد شود و برنامه‌ریزی‌هایی صورت گیرد و البته بودجه هم موضوع مهمی است. به نظرم اتاق فکری لازم است و باید به جریان‌سازی کمک شود

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از ایلنا ، یکی از بخش‌های مهم در تمام هنرها، دفاتر یا اداراتی هستند که زیر مجموعه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و معاونت هنری فعالیت دارند. وظیفه اصلی و مهم این زیر مجموعه‌ها در وهله اول حمایت از هنر است. مثلا اینکه دفتر موسیقی وظیفه دارد در میان اهالی موسیقی نقش حمایتی داشته باشد و صد البته وضع قوانین و آیین‌‌نامه‌ها در جهت بهره‌برداری بهتر از سبک‌های مختلف، موضوع مهم دیگری است که به عهده این بخش است، که جشنواره‌های سالانه را هم باید به این چهارچوب اضافه کرد. دفتر هنرهای تجسمی نیز چنین وظیفه‌ای دارد. اداره کل هنرهای نمایشی هم وظیفه دارد از تئاتر کشور و هنرمندان این عرصه به طرق مختلف حمایت کند. شاید بهتر است اینگونه بگوییم که اداره کل هنرهای نمایشی به چند دلیل باید نقش حمایتی پررنگ‌تری داشته باشد. دلیل اصلی این اهمیت، عدم وجود چرخه اقتصادی در عرصه تئاتر است. بدون شک تئاتری‌ها مظلوم‌ترین قشر از هنرمندان هستند.

شاید در دو سه دهه گذشته اجرای یک نمایش صرفا به خلاقیت و تخصص و تکنیک و پشتکار نیاز داشت، اما حال چند سالی است که این رویه منسوخ شده است. در دنیای امروز تئاتر بدون تهیه‌کننده بی‌معناست که البته تهیه‌کننده نیز می‌تواند در حد یک واژه یا کمی بیشتر عمل کند به این دلیل که تئاتر درآمدی مانند سینما ندارد تا سود بالایی را نصیب تهیه‌کننده کند. لذا این سمت در تئاتر صرفا مادرخرج گروه و اجرا محسوب می‌شود. از طرفی هزینه سرسام‌آور پلاتوهای تمرین و اجاره سنگین سالن‌ها برای اجرا معمولا سودی برای کارگردان،‌ بازیگران، گروه صحنه و لباس و موسیقی و دیگر افراد باقی نمی‌گذارد.

یکی دیگر از موضوعات، اعزام گروه‌های تئاتر داخلی به کشورهای دیگر و فستیوال‌های معتبر دنیاست. درگذشته و پیش از دوران ریاست کاظم نظری، مهدی شفیعی، قادر آشنا و شهرام کرمی، این مهم یکی از اولویت‌های اصلی مرکز هنرهای نمایشی بود اما هرچه این حمایت‌ها کمتر شده گروه‌های کمتری برای اجرا یا حضور در فستیوال‌های به خارج از کشور رفته‌اند.

«تی‌توک» به سرپرستی ابراهیم پشتکوهی را باید یکی از گروه تئاتر فعال در این سال‌ها دانست که با نمایش «مکبث‌زار» در چند رویداد خارجی حضور یافته است. اجرا در جشنواره جهانی شکسپیر آلمان آخرین حضور نمایش «مبکث‌زار» است.

ابراهیم پشتکوهی در گفتگو با ایلنا از تجربیات خود برای حضور در رویدادهای برون‌مرزی گفت و درباره حمایت‌های مرکز هنرهای نمایشی از اثرش توضیحاتی داد. او از عدم توجه اداره کل هنرهای نمایشی و عدم حمایت از گروه‌ها انتقاد کرد.

با توجه به تجربه حضورتان در دیگر کشورها و شرکت در رویدادهای مختلف و اجرا برای مخاطبان غیر ایرانی از آخرین تجربه‌تان بگویید. جشنواره جهانی شکسپیر چگونه و با چه حمایت‌هایی برگزار شد؟

به نظرم باید لااقل بخشی از حمایت‌های لازم توسط دولت و نهادهای فرهنگی دولتی تامین شود. در اغلب کشورها این نوع حمایت‌ها وجود دارد.  به طور مثال همین فستیوال «Neuss»، یا همان جشنواره جهانی شکسپیر که در آلمان برگزار شد و درباره‌اش سوال کردید، بودجه‌اش توسط شهرداری تامین می‌شود. یعنی چنین حمایتی جزو وظایف شهر است و شهرداری باید متولی آن باشد. جشنواره «کن» هم همینطور و بر اساس چنین حمایت‌هایی برگزار می‌شود. شهرداری کن در برگزاری فستیوال نقش مهمی دارد و به همین دلیل است که این رویداد در دنیا به یک اسم و عنوان مهم تبدیل شده. کلا در غرب و اروپا روال همین است.

می‌دانیم که شهرداری‌های ما صرفا مشغول فعالیت‌های خودشان هستند و اگر توجهی هم به فرهنگ و هنر هست صرفا سفارشی و انحصاری است! البته که عملکرد مرکز هنرهای نمایشی هم جای بحث دارد.

بله درست می‌گویید. همینطور است و عملکرد مرکز هنرهای نمایشی به نوعی زیر سوال است. مرکز هنرهای نمایشی به عنوان متولی تئاتر کشور بیشتر روی مقوله ممیزی متمرکز است و صرفا نظارت دارد.

 یکی از وظایف حمایتی اداره کل هنرهای نمایشی در گذشته اعزام گروه‌های خارجی به دیگر کشورها بود. گویا این رویه خیلی بی صدا از بین رفته و سال‌هاست وجود ندارد!

بله به یاد دارم اما همانطور که گفتم وظیفه حمایتی دیگر وجود ندارد. باید در این زمینه ساز و کاری ایجاد شود و برنامه‌ریزی‌هایی صورت گیرد و البته بودجه هم موضوع مهمی است. به نظرم اتاق فکری لازم است و باید به جریان‌سازی کمک شود. متاسفانه همه این موارد طی این سال‌ها از بین رفته و وجود ندارد.

جشنواره‌های داخلی بخصوص جشنواره تئاتر فجر را از نگاه و ابعاد بین‌المللی چگونه می‌بینید؟

لازم است که جشنواره تئاتر فجر ضرورت و اهمیت بخش بین‌الملل را دوباره در دستور کار قرار دهد تا به این واسطه آثار خارجی درخور و شایسته تئاتر ما روی صحنه بروند. بر اساس چنین روندی است که مبادلات و مشاهدات خوبی صورت خواهد گرفت و توجه نسل جوان هم جلب خواهد شد. امیدوارم از این به بعد آثار خوب و شایسته‌ای برای حضور در جشنواره تئاتر فجر به ایران بیایند. اینکه بگوییم بودجه نداریم و باید ذخیره کنیم و نمی‌توانیم هزینه کنیم، دردی از تئاتر ما دوا نخواهد کرد.

شما در سال‌های اخیر بیش از دیگر کارگردان‌ها اجرای برون‌مرزی داشته‌اید. طی این چند سال مرکز هنرهای نمایشی چقدر در اعزام به دیگر کشورها از شما حمایت کرده است؟

در گذشته مثلا حدود ده سال پیش که ما اجرا می‌رفتیم، مرکز هنرهای نمایشی بخشی داشت که از این اعزام‌ها حمایت می‌کرد. بر همین اساس، لااقل سالی یک اجرای برون‌مرزی مورد حمایت مرکز قرار می‌گرفت. مثلا اگر گروه ما سه یا چهار اجرا داشت، حتما یکی از آنها مورد توجه و حمایت مرکز هنرهای نمایشی قرار می‌گرفت. متاسفانه این روند طی سال‌های اخیر کلا حذف شده است.

برای اجراهای اخیر نمایش «مکبث‌زار»، مرکز هنرهای نمایشی کجای ماجرا قرار داشت؟

متاسفانه در زمان مدیریت آقای کاظم نظری با ما همکاری نشد. ما برای اجرای نمایش «مکبث‌زار» سالن تمرین می‌خواستیم که حتی این امکان را در اختیارمان نگذاشتند. حتی برای این درخواست با ما همکاری هم نکردند؛ مثلا اینکه بگویند ما برای مهیا شدن مکان تمرین شما با مدیر فلان مجموعه مکاتبه می‌کنیم. هرگز چنین اتفاقاتی رخ نداد. جای تاسف است که این توجه‌ها و حمایت‌ها در مرکز هنرهای نمایشی که تنها حامی هنرمندان است، دیگر وجود ندارد.

 معمولا مدیران بخش‌های فرهنگی همیشه از عدم وجود بودجه کافی می‌نالند.

نباید اینطور باشد. شما حساب کنید تئاتر مثل فوتبال و ورزش‌های دیگر تیم ملی ندارد؛‌ اما با این حال هر اثری که از ایران در خارج از کشور روی صحنه می‌رود، نماینده مملکت ماست. این همکاری‌ها حتی در اجراهای قبلی سال گذشته‌مان هم وجود نداشته است.

به نظرتان فعالیت‌های فرهنگی بین‌المللی تا چه حد تحت تاثیر مقولات سیاسی است؟

ببینید ما یک جزیره نیستیم بلکه در دنیا یک تاریخ و تمدن محسوب می‌شویم. اگر می‌خواهیم در حیطه سیاسی اثرگذار باشیم باید در عرصه فرهنگ حرفی برای گفتن داشته باشیم. قضیه این است که توسعه تک سویه، توسعه ناقص است! اگر ما نتوانیم فرهنگ و هنرمان را به دنیا نشان دهیم، آنها تعریفی را به کار می‌برند که خودشان دوست دارند. خیلی مهم است که نسبت به این موضوع  تجدید نظرهایی صورت گیرد.

نظرتان درباره مدیریت جدید اداره کل هنرهای نمایشی، چیست؟

با شناختی که به طور نسبی از مدیر جدید آقای نیلی دارم، امیدوارم دریچه و درهای تازه‌ای به روی تئاتر باز شود. باید در برنامه‌ریزی کلان اهمیت اجراهای فرا مرزی مورد توجه قرار بگیرد. خوشبین هستم که با حضور ایشان اتفاقات خوبی در حوزه فرا مرزی رخ دهد. امیدوارم چنین اتفاقی بیفتد، زیرا بسیار لازم است. در حال حاضر نمایش «مکبث‌زار» به جشنواره‌های دیگری هم دعوت شده، در ادامه آیا از ما حمایت خواهد شد؟ مشخص نیست و امیدوارم چنین باشد.

 آیا ناگفته‌ای هست که بخواهید درباره‌اش صحبت کنید؟

کلا گروه‌ها نباید همیشه در این زمینه دغدغه مالی و چالش‌های دیگری داشته باشند. وقتی یک نمایش مورد اقبال جهانی قرار می‌گیرد در نهایت نماینده همین کشور است و نباید این موضوع را فراموش کنیم.

اجرای نمایش رخساره برای اعضای خانه تئاتر

نمایش رخساره

نویسنده : میثم عباسی

مجری طرح : علی الوندی

کارگردان : علی برجی

 

بازیگران : شقایق یعقوبی ، شکیبا کیا ، امیرحسین فارسی ، مهدی محبی ، سوگند افشاری ، مهدی شریعتی ، فرزین نوری ، پریسا هاشمی ، معصومه محمدی ، صبا قاسمی ، فرنگیس سعیدی ، مهسا اسماعیلی ، عسل یزدانی فر ، احد توحیدی راد .

از دیگر عوامل نمایش «رخساره» می‌توان به ، دستیار کارگردان : شکیبا کیا ، بهراد صفا ، شقایق باقی ، گروه موسیقی : نیما فرامندپاد ، محمد امین فاتح ، امیرعلی نام آور ، طراح گریم : لیلا یوسفی راد ، اجرای گریم : بهراد صفا ، ریحانه بدلی ، دکور : شهاب شریفی ، مدیر رسانه : طیبه محرمی ، روابط عمومی و تبلیغات : مرجان آزاده ، طراح لباس : سارا رعنایی ، طراح نور : علی رضایی ، عکاس : ساجده سادات سیفی اشاره کرد .

خلاصه داستان نمایش : « رخساره دختر ناصرالدین شاه توسط ارواح متوجه راز شوم پدرش می‌شود و قصد دارد که با کمک میرزا باقرخان و خواجه قلی‌خان دست پدرش را رو کند اما …  .»

 

محل اجرا : تالار محراب ، سالن استاد جعفر والی

زمان اجرا : تا 15 تیر ، ساعت 20

 

 

شماره جهت هماهنگی دوستان هنرمند  :  ۰۹۳۳۶۲۰۷۴۴۶   مهدی محبی

نوید محمدزاده، بهرام رادان و بهرام افشاری به کنسرت نمایش «سی‌صد» به کارگردانی سهراب پورناظری پیوستند

سهراب پورناظری که پیش‌تر با اجرای پروژه «سی‌صد» در زمینه اجرای کنسرت نمایش فعالیت کرده بود، حالا دوباره قصد دارد پروژه دیگری با همان نام را روی صحنه بیاورد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر ، بر اساس اعلام مشاور سانه‌ای این پروژه، «سی‌صد» کنسرت نمایشی است که این روزها در حال آماده‌سازی است و تاکنون حضور نوید محمدزاده، بهرام رادان و بهرام افشاری در آن قطعی شده است.

«سی‌صد» با داستان جدید «گات»، از نهم تیرماه روی صحنه می‌رود و به دنبالِ برکشیدن مفاهیم کهن و انسان‌ساز ایرانی روی صحنه موسیقی و نمایش است.

تهمورس پورناظری، تهیه‌کننده‌ پروژه «سی‌صد»، محمد قدس (مجری طرح) و بلوبانک حامی این رویداد هنری هستند که توسط موسسه بارانا در مجموعه‌ فرهنگی تاریخی سعدآباد روی صحنه می‌رود.

دیگر بازیگران این اثر به زودی اعلام می‌شوند.

بلیت فروشی این کنسرت- نمایش در سایت بلیت فروشی ایران کنسرت آغاز شده و علاقه‌مندان می‌توانند برای تهیه بلیت اقدام کنند.

سهراب پورناظری پیش از این در اجرای کنسرت نمایش «سی‌صد» همکاری داشت که آن پروژه با بازی و کارگردانی امیر جدیدی اجرا شد اما در عین حال به عنوان کاری از سهراب پورناظری هم معرفی شد.

کارگاه اسماعیل خلج برای نابینایان و کم‌بینایان

اسماعیل خلج، هنرمند باسابقه تئاتر کارگاه آموزشی «تئاتر به زبان ساده» را برگزار می‌کند.

به گزارش سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی خانه تئاتر ، این کارگاه ویژه هنرجویان نابینا، کم‌بینا و معلولان برپا می‌شود.

این کارگاه به همه موسسه ناوک توان روز چهارشنبه ششم تیر ماه از ساعت ۱۴ الی ۱۷ در خانه تئاتر به نشانی: خیابان انقلاب، خیابان برادران مظفر جنوبی (صبای جنوبی)، پاساژ آفتاب، طبقه دوم برگزار می‌شود.

اسماعیل خلج با نگارش نمایشنامه‌هایی همانند «گلدونه خانوم»، «حالت چطوره مش رحیم»، «خر خریدن خالو»، «پاتوغ»، «پاانداز»، «جمعه‌کشی»، «قمر در عقرب» و … یکی از طلایه‌داران تئاتر اجتماعی ایران است که در اثار نمایشی خود به زندگی مردمان فرودست جامعه پرداخته است.

او سال‌ها در کنار نویسندگی به عنوان بازیگر و کارگردان نیز فعالیت داشته است.

ایرج راد : متاسفم در روز تولد انتظامی بیلبوردهای این مملکت از تصویر او خالی است

آیین نکوداشت صدمین زادروز زنده‌یاد عزت‌الله انتظامی با حضور هنرمندان، علاقه‌مندان و اعضای خانواده او در موزه سینمای ایران برگزار و درخواست شد که بازدید از موزه سینما در روز تولد این هنرمند برای مردم رایگان شود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر ، ۶ سال از درگذشت عزت الله انتظامی، بازیگر نامدار سینمای ایران می‌گذرد و خانواده و همکارانش در نبود او جشن تولد صد سالگی‌اش را برگزار کردند.

عصر روز گذشته، دوم تیرماه مراسمی در موزه سینما به بهانه سالروز تولد عزت‌الله انتظامی (۳۰ خردادماه) با اجرای پژمان بازغی -رییس انجمن بازیگران خانه سینما – برگزار شد که در ابتدا تاکید کرد: این مراسم فرصتی است تا اهالی سینما بار دیگر دور هم جمع شوند و امیدوارم این رسم خوشایند سال‌های سال پابرجا باشد. خوب است که انسان از خود نام نیک برجای بگذارد. من این افتخار را داشتم که سال‌های سال در خدمت استاد انتظامی بودم و در تماشای تئاتر و نمایش فیلم او را همراهی می‌کردم و از او اخلاق حرفه‌ای را که حلقه مفقوده سینمای ایران است آموختم.

وی ادامه داد: ابتدا باید سعی کنیم به مردم و همکاران خود احترام بگذاریم و این وظیفه هنرمندان است. عزت‌الله انتظامی فردی بسیار منظم بود و بارها فیلمنامه را مطالعه می‌کرد و حتی پیش از حضور گروه تدارکات وارد صحنه فیلمبرداری می‌شد و فیلمنامه را مرور کرده و ایده‌هایی را برآن می‌نوشت.

درخواست برای رایگان شدن موزه‌ سینما در سالروز تولد انتظامی

بازغی با بیان اینکه این آیین نکوداشت به همت خانه موزه استاد انتظامی و شکرخدا گودرزی (مدیر خانه موزه)، انجمن صنفی بازیگران خانه سینما و موزه سینما به مدیریت مجید اسماعیلی برگزار شده است، افزود: از مدیرعامل موزه سینما قول گرفته‌ایم تا بازدید از موزه سینما در روز زادروز استاد انتظامی برای مردم رایگان شود و ایشان در تلاش است این اتفاق رخ دهد. موزه‌ها امن‌ترین مکان فرهنگی برای فرزندان ما هستند و موزه‌ سینما نیز بخش مهمی از فرهنگ تصویری این سرزمین را در خود جای داده و نیاز است تا مردم از آن بازدید کنند. از استاد مهرجویی یاد می‌کنم که آثار بسیار باارزشی را در کنار استاد انتظامی تولید کرد که از جمله آثار فاخر سینمای ایران به شمار می‌رود. ایران از جمله کشورهایی است که پس از اختراع دوربین، این وسیله به سرعت وارد کشور شد و گنجینه بی‌نظیری از فرهنگ گذشته و آثار سینمایی در این موزه موجود است.

وجود عنصر اخلاق موجب ماندگاری هنر می‌شود

سپس مجید اسماعیلی مدیر موزه سینما در سخنانی گفت: دفتر کار آقای انتظامی در موزه سینما واقع شده بود و همکاران قدیمی ما در موزه سینما گاهی خاطراتی از ایشان نقل می‌کنند. همواره فکر می‌کردم چه می‌شود که برخی از بازیگران موفق به محبوبیت دست پیدا نمی‌کنند. این مسئله تنها مرتبط با هنر آن‌ها نیست و همیشه از اخلاق نیکو و مهربانی و محبت استاد انتظامی نسبت به اطرافیان خود مطالبی گفته شده است. اگر عنصر اخلاق را بخشی از کار خود بدانیم، قطعا هنر ما ماندگار خواهد شد. خوشحالم که امروز این مراسم در موزه سینما برگزار می‌شود.

انتظامی یک چهره ملی است

در ادامه این مراسم شکرخدا گودرزی رئیس خانه موزه استاد انتظامی بیان کرد: انتظامی کسی بود که توانست اولین ثبت جهانی سینمای ایران را با خود به ارمغان آورده و برتارک بلند بازیگری جهان بنشیند و این ادعا را داشته باشد که سینمای ایران، سینمای باعزتی است. این عزت و افتخار فرزندان برومندی چون مجید، شهاب و رامین دارد و افرادی همچون سروش و گلنوش ادامه دهنده این مسیر عزیز هستند. از دکتر اسماعیلی و همکاران او برای برگزاری این مراسم قدردانی می‌کنم. همچنین از علی دهکردی و پژمان بازغی نیز سپاسگزارم. هرساله مراسم کوچکی را در خانه موزه استاد انتظامی برگزار می‌کردیم و سالروز تولد استاد را گرامی می‌داشتیم.

او ادامه داد: انتظامی یک چهره ملی است و باید گرامیداشتی در حد جایگاه او برگزار می‌شد به همین دلیل امسال مراسم زادروز او با مشارکت انجمن بازیگران خانه سینما، موزه سینما و خانه موزه استاد انتظامی برگزار می‌شود. من در فیلم «جایی برای زندگی» با استاد انتظامی همبازی بودم و بسیار از او آموختم. او شیوه‌ای را که با خود به سینمای ایران آورد، از گروه هنر تئاتر ملی وارد این هنر کرد. جایگاهی که بازیگری باید در باور بگنجد و بازیگر نباید بازی کند و بهتر است نقش را زندگی کند. انتظامی آثار فراوان تئاتر، تله تئاتر را در کارنامه دارد و در هزاردستان نقشی را ایفا کردند که برای همیشه و تمامی نسل‌ها به یادگار باقی ماند.

مجید انتظامی نیز در سخنان کوتاهی گفت: افتخار می‌کنم که چنین پدری داشتم و اسم او تا ابد زنده خواهد بود.

انتظامی خود را استاد نمی‌دانست

نظام‌الدین کیایی از صدابرداران سینمای ایران نیز بیان داشت: درباره زندگی و ابعاد بیرونی استاد انتظامی کتاب‌های زیادی نوشته شده و فیلم‌های بسیاری ساخته شده است. میان ما رفاقت و صمیمیتی جاری بود و از یکدیگر شناخت زیادی داشتیم. به خاطر می‌آورم که روزی برای یک فیلم فراخوانی منتشر شده بود و افراد زیادی برای تست به موزه سینما آمده بودند. من در میان آن جمعیت انتظامی را دیدم و بسیار متعجب شدم. او معتقد بود که سینما دچار تغییر شده است و نیاز به اندیشه‌ای تازه دارد و می‌خواهم ببینم که آیا لایق این سینما و تفکرات یک کارگردان جدید هستم یا خیر. او شخصیتی بسیار قابل احترام بود و هرگز خود را استاد بازیگری نمی‌دانست و فردی بسیار دوست داشتنی و خوش مشرب بود.

کیایی ادامه داد: انتظامی برای گفتن یک دیالوگ ساده تمرین‌های بسیاری را برای باورپذیر ارائه کردن نقش خود صورت می‌داد و پیش از حاضر شدن مقابل دوربین از خداوند یاری می‌خواست و به او توکل می‌کرد.

در ادامه مراسم بازغی گفت: من از اعضای انجمن بازیگران خانه سینما گله دارم که در چنین مراسمی اعضای اندکی حضور پیدا کردند در صورتی که بودن در این مراسم بسیار به یادگیری بازیگران و خصوصا جوان‌ترها کمک می‌کند.

در ادامه این مراسم بخشی از نقش آفرینی استاد انتظامی در قالب ویدئو مپینگ بر روی ساختمان اصلی عمارت باغ فردوس به نمایش درآمد.

انتظامی فردی زندگی آفرین بود

ایرج راد بازیگر مطرح سینما و عرصه نمایش و رئیس خانه تئاتر در ادامه این مراسم بیان داشت: ای کاش آقای انتظامی زنده بود و ما یکصدمین سالروز تولد او را در حضور ایشان جشن می‌گرفتیم. انتظامی همواره همراه خود به هر جمعی زندگی و شادی را وارد می‌کرد و مورد ستایش همگان قرار می‌گرفت. او فردی زندگی آفرین بود و به دیگران حس امیدواری تزریق می‌کرد. روحیه خاصی در وجود استاد انتظامی بود و من هیچگاه فکر نمی‌کنم که او از میان ما رفته است. این هنرمند همیشه زنده خواهد بود و متاسفم که در روز تولد او، بیلبوردهای این مملکت از تصویر ایشان خالی است. انتظامی فرد یگانه، فرزانه و هنرمندی ملی بین‌المللی بود و زحمات فراوانی در راه فرهنگ و هنر این مملکت متحمل شد.

این هنرمند خاطرنشان کرد: انتظامی بر روی صحنه تئاتر حضور درخشانی داشت و کار خود را با پیش پرده خوانی آغاز کرد و به اوج رسید. او در سینما آقای سینما و بازیگری بود و چنین شخصیتی جایگاهی ویژه دارد و ما هنوز قدر چنین افرادی که باعث افتخار این مملکت هستند را نمی‌دانیم. من این شانس را داشتم که سال‌های سال با او افتخار آشنایی داشتم. در دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران و بر روی یک نیمکت چهار سال در کنار او نشستم در حالی که بیست و یک سال با یکدیگر اختلاف سنی داشتیم و من هنرمندی را دیدم که هرگز فراموش شدنی نیست. انتظامی در همان زمان فیلم «گاو» را بازی کرده بود اما در تمام لحظات در کلاس حاضر می‌شد در حالی که مدرسان از استاد نامیده شدن خود در مقابل او شرمنده بودند. انتظامی اتودهایی را که قرار بود در کلاس انجام دهد همچون یک دانشجوی علاقه‌مند صورت می‌داد و مطالب در ارتباط با او فراوان است.

راد ادامه داد: وقت شناسی او زبانزد همگان بود و افتخار داشتم در اداره تئاتر و گروه تئاتر مردم که استاد نصیریان و انتظامی بزرگان آن گروه بودند حضور داشتم. انتظامی دارای خصوصیات اخلاقی بود که بسیاری با آن آشنا نیستند. او در خانه تئاتر برای کمک به افراد نیازمند جایگاهی را به وجود آورد و هیچکس از این موضوع خبر نداشت. او هر ساله و پیش از آنکه سال به پایان برسد، لیستی را آماده می‌کرد که در آن هدایایی به هنرمندان نیازمند تعلق بگیرد و خود هدایا و مبالفی را تامین می‌کرد و بدون آنکه هنرمندان از منبع آن باخبر باشند، آن‌ها را دریافت می‌کردند. او در روزهای آخر عمر خود از من و مجید فرزندش خواست تا نزد خیرین مدرسه ساز برویم و مدرسه‌ای را با خیرین مدرسه ساز احداث کرد. امثال انتظامی افرادی استثنایی هستند که هنر در ذات آن‌ها است و انسان‌های بزرگی هستند. او برای همیشه باعث افتخار هنرهای نمایشی این مملکت خواهد بود.

تبریک انجمن بازیگران خانه سینما به مناسبت زادروز پرویز پرستویی

بازغی در ادامه این مراسم گفت: امروز مصادف با زادروز پرویز پرستویی از دیگر اساتید سینمای ایران است که این اتفاق را از طرف انجمن بازیگران خانه سینما به او تبریک می‌گوییم و امیدوارم همیشه سلامت باشند.

کوروش سلیمانی، نایب رئیس انجمن بازیگران خانه سینما نیز گفت: این افتخار را داشتم که روزی ایشان به همراه استاد سمندریان که داور جشنواره تئاتر فجر بودند، اثری از من را روی صحنه تماشا کردند.

انتظامی دارای ویژگی‌های پرشماری در بازیگری بود، از جمله اینکه هنگامی که زندگی او را مرور می‌کنیم، با تجربه زیسته متفاوتی رو به رو می‌شویم. انتظامی از کودکی کار کرده و شغل‌های متفاوتی را در میان مردم تجربه کرد و برای رسیدن به جایگاهی پرعزت، سختی و مرارت زیادی را متحمل شد. این تجربه زیسته در آثار او پیداست و نمود دارد.

سلیمانی افزود: او در نزدیک پنجاه سالگی برای آموختن بازیگری وارد دانشگاه می‌شود و این موضوع بسیار ستودنی است و گویا او هیچ جای توقفی برای خود در نظر نمی‌گرفت و فروتنانه در پی یادگیری بود. انتظامی در انتخاب آثار دقت زیادی را صورت می‌داد و به همین دلیل بخش عمده کارنامه کاری او را آثار شاخص تشکیل می‌دهد. انتظامی کارگردان بسیار بزرگی بود و تله تئاترهای بسیار موفقی را به همراه بازیگران مطرحی در کارنامه دارند.

در ادامه این مراسم فاضل جمشیدی تصنیف هزاردستان را اجرا کرد.

انتظامی به هر نقش اعتباری ویژه می‌بخشید

علی دهکردی مدیرعامل خانه سینما نیز درباره انتظامی بیان کرد: خوشحالم در دورانی زندگی کردم که امثال آقای انتظامی، کشاورز، نصیریان مشایخی و داوود رشیدی در سینمای ایران حضور داشتند، افرادی که میراث فرهنگی ملموس و زنده کشور ما محسوب می‌شوند. انتظامی مردی بزرگ و بی‌مانند بود و صحبت‌های فراوانی درباره او مطرح است و نقش‌های او دارای رنگ آمیزی متنوعی است. او به هر نقش اعتباری ویژه می‌بخشید و بازیگری برای او اهمیت انکار ناپذیری داشت. انتظامی در زلزله بم و آذربایجان پیش قدم بود و برای نیازمندان کمک‌های بسیاری را جمع آوری کرد. به عنوان نماینده اصناف سینمای ایران از برگزاری چنین چشن‌هایی تشکر و قدردانی می‌کنم.

گلنوش انتظامی نوه زنده عزت الله انتظامی نیز گفت: ایشان پدربزرگ نمونه‌ای بودند و روزهای اول مدرسه او ما را همراهی می‌کرد. او همیشه از من می‌خواست هر کاری داشتم و هر چه می‌خواستم با او در میان بگذارم.

در انتهای این مراسم هدیه‌ای به رسم یادبود از طرف مدیرعامل موزه سینما به همسر استاد عزت‌الله انتظامی اهدا شد.

ُبغض و خاطره‌های شنیده‌نشده مجید قناد در مراسم بزرگداشتش

مجید قناد که به تازگی از بستر بیماری برخاسته، با بغضی در گلو و یادی از دوران گذشته، در مراسم تجلیل خود سخن گفت.

به گزارش سایت خبری خانه تئاتر به نقل از ایسنا، این هنرمند باسابقه تئاتر و تلویزیون شامگاه شنبه دوم تیر ماه با حضور جمعی از دوستان و همکاران خود، در مراسم گشایش موسسه هنرهای نمایشی سفیران صلح تجلیل شد.

در این برنامه که در تالار دکتر فرهاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر برپا شد، قطب‌الدین صادقی، هنرمند و پژوهشگر باسابقه تئاتر و علی فروتن، همکار قناد و یکی از عموهای فیتیله‌ای، درباره این هنرمند سخن گفتند و مجید قناد نیز ضمن قدردانی از خانواده، دوستان و همکاران خود، از برخی محدودیت‌هایی سخن گفت که دهه ۶۰ برای ساخت برنامه‌های کودک در تلویزیون با آن درگیر بوده است.

در آغاز این برنامه‌ که به همت موسسه هنرهای نمایشی سفیران صلح صحنه برگزار شد، سرود «ای ایران» توسط گروه موسیقی پارسیکور اجرا شد.

سپس حامد نصرآبادیان، مدیر موسسه سفیران صلح با ارائه توضیحاتی درباره شرح فعالیت‌های این مکان، تاکید کرد که جامعه ما به شدت نیازمند صلح است و این موسسه می‌کوشد فرهنگ صلح را به واسطه هنر نمایش و به ویژه تئاتر فیزیکال که بی‌نیاز از زبان است، گسترش دهد.

سپس قطب‌الدین صادقی، هنرمند باسابقه و مدرس تئاتر در سخنانی درباره مجید قناد گفت: قدردانی از مجید مرا به شوق آورد چون جامعه ما بی‌وفاست و زود همدیگر را فراموش می‌کنیم در حالیکه ما خانواده‌ایم و حق نداریم از هم جدا و بی‌خبر باشیم. همچنانکه در قدیم گروه‌های نمایشی قبل از هر چیز، یک خانواده بودند ولی ما این را یاد نگرفته‌ایم. متاسفانه در فضای هنری ما عرضه کم بوده و تقاضا زیاد و از سوی دیگر سیاست‌های نادرست مدیران، هنرمندان را مقابل هم قرار داده است. بنابراین یاد نگرفته‌ایم قدر یکدیگر را بدانیم.

او با اشاره به نیاز انسان‌ها به یکدیگر ادامه داد: به عنوان نوع انسان، برای هر چیزی به دیگری نیاز داریم و بدون وجود دیگری، قادر به انجام هیچ کاری نیستیم. اساس سعادت زندگی روزمره ما در اعتراف ساده به این نکته است که به وجود دیگری نیاز داریم.

صادقی با اشاره به ویژگی‌های کار تئاتر افزود: کار تئاتر یک کار گروهی است و اگر اصول آن را وارد زندگی روزمره نکنیم، به هیچ کاری نمی‌آید. باید یاد بگیریم یکدیگر را درک کنیم و محترم بداریم. دامنه درک و احترام به دیگری، به احترام به ادیان و فرهنگ‌های دیگر می‌رسد. در دنیا به اندازه کافی برای همه جا هست و هیچ کس جای دیگری را تنگ نکرده است.

این هنرمند با ابراز خرسندی از برگزاری بزرگداشت قناد که در گذشته دانشجویش بوده است، ادامه داد: به مجید درود می‌فرستم و به موسسه شما که سبب شد یکدیگر را در نور و روشنی هنر ببینیم.

سپس با پخش تصاویری از برنامه‌های نوستالژیک کودک در دهه ۶۰ مانند «از مدرسه تا مدرسه»، بزرگداشت مجید قناد برگزار شد.
این هنرمند در میان تشویق حاضران که برای دقایقی ادامه داشت، روی صحنه آمد و با صدایی بغض‌آلود گفت: خدایا شکرت! از این همه خوبانی که اطرافم هستند و من را راهنمایی کردند. من چیزی از خود نداشتم. ۷ ساله بودم که پدرم از دنیا رفت و مادرم مرا بزرگ کرد. دوست داشتم بچه‌ها خوشحال باشند و به همین دلیل کار کودک را انتخاب کردم.

او با قدردرانی از مادر و نیز فرزندان و همکارانش تاکید کرد: من تنها نبودم. عزیزان زیادی همراه ما بودند تا در تلویزیون که آن زمان تنها ۲ شبکه داشت، گروه کودک را راه بینداریم‌ و همه تلاش کردیم تا بچه‌ها را شاد کنیم.

قناد با اشاره به محدودیت‌های دهه‌های گذشته یادآوری کرد: الان به راحتی می‌شود شلوار جین پوشید ولی نزدیک بود مرا به خاطر یک شلوار جین توبیخ کنند. آن زمان برنامه‌های ما رنگ نداشت و فکر کردیم چگونه رنگ را به تلویزیون بیاوریم تا اینکه به مناسبت دهه فجر پیشنهاد کردیم بچه‌ها با لباس محلی به برنامه بیایند و این چنین بود که رنگ، وارد کار کودک شد.

او اضافه کرد: در مقطعی، به دلیل اینکه بچه‌ها در برنامه دست می‌زدند، برنامه پخش نشد تا اینکه اجازه گرفتیم بچه‌ها یک انگشتی دست بزنند و طی چند ماه، این رویه تبدیل شد به دست زدن دو انگشتی و چند انگشتی و مدتی طول کشید تا رسیدیم به دست زدن کامل و گفتن «آفرین و صد آفرین…»

بعد از این سخنان، علی فروتن که اولین کارهای حرفه‌ای خود را با مجید قناد انجام داده، یادآوری کرد: شانسم بود که هم شاگرد آقای قناد بودم و هم همکار شدیم. بعد از تغییرات برنامه‌های کودک، تازه فهمیدیم تلویزیون رنگ دارد!

او اضافه کرد: سال ۷۱ که وارد تلویزیون شدم، اولین همکاری‌ام با مجید قناد بود. او بنیان خیلی چیزها را در برنامه کودک گذاشت و آن زمان خیلی ساختارشکنی کرد.

فروتن با اشاره به بیماری قناد افزود: خدا دوباره او را به ما داد و خوشحالیم که حالش خوب است و به ما انرژی می‌دهد و به نمایندگی از خانه تئاتر از ایشان قدردانی می‌کنم.

در ادامه، رودابه حمزه‌ای، شاعر و از دوستان و همکاران قدیمی قناد، شعری را برای او خواند و گفت: بیشتر از ۲۵ سال است که در برنامه‌های ایشان وظیفه شاعری دارم و رابطه ما خانوادگی است و ایشان با وجود همه گرفتاری‌هایش، همیشه جویای حال خانواده و فرزندان من هستند.

سپس،  حامد نصرآبادیان، مدیر موسسه سفیران صلح با همراهی دیگر اعضای موسسه همچون ناصر آقایی، رضا مهدی زاده، جواد انصافی و نیز قطب الدین صادقی، علی فروتن، از قناد قدردانی کرد و هدایای این موسسه توسط کوچکترین عضو آن که دختر نصرآبادیان است، به این هنرمند اهدا شد.

جواد انصافی، هنرمند باسابقه نمایش‌های ایرانی، با بیان اینکه خنده و شادی بزرگترین سفیر صلح است، قطعه‌ای را درباره خنده و شادی، همراه با کف زدن حاضران، اجرا کرد.

پخش تصاویری درباره فعالیت‌های پیشین گروه سفیران صلح و معرفی اعضای این موسسه، اجرای قطعه‌ای پانتومیم با هنرمندی جاوید اسماعیلی، سخنان کوتاهی از ناصر آقایی، سفیر کتاب موسسه و اجرای گروهی حرکات موزون کردی، اهدای سبد گلی از طرف خانه تئاتر به مجید قناد، از دیگر بخش‌های این برنامه بود که با حضور هنرمندانی چون عباس جهانگیریان، جمشید جهانزاده، ‌ فرزانه نشاط خواه، آلبرت بیگجانی، سعید زین‌العابدینی، مهدی قلعه و … برگزار شد.

دو نمایش تازه در ایرانشهر روی صحنه می‌رود

دو نمایش “تاری” به کارگردانی محمد برهمنی و “جیب‌هایی پر از نان” به کارگردانی‌ علیرضا گودرزی از اواسط تیرماه در سالن استاد سمندریانِ تماشاخانه‌ی ایران‌شهر به صحنه خواهند رفت.‌

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی تماشاخانه‌ ایران‌شهر؛ نمایش «تاری» نوشته‌ی پویا صادقی و عاطفه‌ غیبی، به‌ کارگردانی محمد برهمنی و با بازی مجید اسدی و مهشید خدادی از ۱۳ تیرماه ساعت ۱۹ در سالن استاد سمندریان اجراهای خود را آغاز می‌کند.

نمایش «جیب‌هایی‌ پر از نان» نوشته‌ی مَتئی‌ ویسنی‌یک‌، ترجمه‌ی وحید رهبانی‌ و کارگردانی علیرضا گودرزی با بازی سارا بهرامی، فرزین محدث، علی حیدری دیگر نمایش سالن استاد سمندریان خواهد بود که از ۱۲ تیر ماه ساعت ۲۱:۱۵ به صحنه می‌رود.

گفتنی است علاقه‌مندان‌ جهت خرید اینترنتی بلیت‌های این دو نمایش می‌توانند به سایت تماشاخانه‌ی ایران‌شهر مراجعه کنند.

جشنواره‌ای که نبودنش به آینده دانشجویان آسیب می‌زند

دبیر بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران معتقد است برگزار نشدن این جشنواره به آینده دانشجویان و تئاتر ایران آسیب می‌زند.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از خبرگزاری مهر، زمانی فصل بهار شور و حال عجیبی برای تئاتر ایران داشت زیرا در این فصل جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران به عنوان یکی از مهم‌ترین و تاثیرگذارترین رویدادهای تئاتری کشور برگزار می‌شد. رویدادی که طی آن دانشجویان به تولید آثار خود و ارائه آن‌ها می‌پرداختند و چشم‌اندازی جدید برای تئاتر ایران رقم می‌زدند.

نمی‌توان تأثیر جشنواره تئاتر ایران در جریان‌سازی را کتمان کرد. این جشنواره در معرفی شکل‌ها و شیوه‌های اجرایی متنوع و متفاوت از آنچه بر صحنه تئاترهای مرسوم می‌بینیم و همچنین در معرفی نیروهای جدید تئاتری در گرایش‌های مختلف، نقش به‌سزایی را ایفا می‌کرد.

با وجود تمام ویژگی‌هایی که جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران داشت، هیچگاه از شرایط به‌سامانی برای برنامه‌ریزی و برگزاری برخوردار نبود و در هر دوره چالش‌های مختلفی اعم از نحوه و زمان انتخاب و معرفی دبیر و بودجه لازم برای برگزاری، داشت.

وزارت علوم به عنوان متولی جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران طی بیش از یک دهه اخیر آنگونه که باید و شاید دغدغه برگزاری این رویداد مهم هنری را نداشت و طی ۴ سال اخیر این موضوع پررنگ‌تر از پیش شده است.

….

حسین عبدالهی دبیر بیست و یکمین جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران، درباره ارزیابی خود از چرایی ثبات پیدانکردن برگزاری این رویداد مهم تئاتری به خبرنگار مهر گفت: فکر می‌کنم مهمترین خواسته دانشجویان و دبیران ادوار و برگزارکنندگان جشنواره تئاتر دانشگاهی طی سال‌های گذشته، داشتن یک دبیرخانه دائمی برای جشنواره بوده است تا این رویداد مهم تئاتری و مهم برای دانشجویان علاقه‌مند به هنرهای نمایشی به یک ثبات برسد. به دلیل نداشتن دبیرخانه دائمی، آرشیو ادوار مختلف جشنواره را در اختیار نداریم و آنچه هم بوده از بین رفته است. با یک مکان ثابت برای جشنواره بخشی از این مشکلات مرتفع می‌شود و در عین حال به برگزارکنندگان دوره‌های آتی جشنواره کمک می‌کند تا برای انجام امور مختلف مجبور به از نو ساختن چرخ نشوند. این جشنواره در گام اول نیاز به دبیرخانه دائمی دارد تا از این طریق نیروهایی را داشته باشد که پیگیر برگزاری جشنواره باشند. این نیروها باید از دل دانشجویان، کانون‌های تئاتر و انجمن‌های علمی دانشجویی انتخاب شوند. این نیروها طی نشست‌ها، رایزنی‌ها و مشورتی که با دانشجویان دانشگاه‌های خود دارند دبیر جشنواره را انتخاب کنند و ساز و کار اجرایی جشنواره را پیشنهاد دهند و به دبیر جشنواره برای هر چه بهتر، باشکوه‌تر و آکادمیک برگزارشدن این جشنواره کمک کنند.

وی یادآور شد: باید خواست برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی در بین مسئولان و متولیان امر و متولیان تئاتر دانشگاهی که مدیران ارشد وزارت علوم هستند، وجود داشته باشد و به دانشجویان مستعد و کاربلد در حوزه اجرایی اعتماد کنند. برگزارکنندگان جشنواره تئاتر دانشگاهی و ستاد اجرایی جشنواره، دانشجویانی هستند که از دل جشنواره‌های درون‌دانشگاهی، کانون‌های تئاتر دانشگاهی و انجمن‌های علمی دانشجویی بیرون آمده‌اند و تجربه برگزاری رویدادهای مختلفی را در این نهادها و تشکل‌ها دارند.

نیاز جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران به ردیف بودجه

دبیر بیست و یکمین جشنواره تئاتر دانشگاهی در ادامه سخنان خود متذکر شد: این جشنواره نیاز به یک ردیف بودجه مجزا دارد که هر ساله بسته به تورم موجود، افزایش پیدا کند. بارها متذکر شدیم که جشنواره تئاتر دانشگاهی برای برگزاری خود نیاز به ردیف بودجه دارد تا دبیر و دست‌اندرکاران جشنواره بدانند با چه ظرفیتی باید جشنواره را برگزار کنند و دبیرخانه و وزارت علوم هر دوره برای تأمین منابع مالی درگیر مسائل حاشیه‌ای نشوند. این خواسته خیلی مهم است و امیدوارم به سرانجام برسد. متأسفانه جشنواره تئاتر دانشگاهی به عنوان یک فوق برنامه برای وزارت علوم تعریف شده و جایگاه شایسته و بایسته را به لحاظ حقوقی و تأمین بودجه در وزارت علوم ندارد. جشنواره تئاتر دانشگاهی نیاز به یک بازتعریف دارد و مانند جشنواره «رویش» و یا جشنواره «حرکت» که فوق برنامه هستند نیست. جشنواره تئاتر دانشگاهی آینده دانشجویان را رقم می‌زند و این خیلی مهم است.

عبدالهی تاکید کرد: جشنواره تئاتر دانشگاهی تخصصی و شبیه یک المپیاد تئاتر برای دانشجویان تئاتری است که همه با انگیزه برای آموخته‌ها و زمانی که صرف تحصیل این رشته و دانش کرده‌اند، آثار خود را ارائه می‌دهند.

مدیران وزارت علوم مایل به برگزاری جشنواره هستند اما چرا برگزار نمی‌شود؟

وی درباره اینکه آیا مدیران و مسئولان تصمیم‌گیرنده ضرورت برگزاری جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران را درک کرده‌اند یا خیر، اظهار کرد: مسئولان شاید در وهله اول و روزهای اولی که امور مربوط به فرهنگ و هنر وزارت علوم را در دست می‌گیرند آشنایی کمی داشته باشند و اطلاعات کافی درباره ضرورت برگزاری این جشنواره را نداشته باشند اما بعد از گذشت چندصباحی از مدیریت‌شان در مواجهه با خواست دانشجویان و استادان کاربلد تئاتر دانشگاهی متوجه ضرورت برگزاری این جشنواره می‌شوند. کما اینکه مدیران فعلی این ضرورت را درک کرده‌اند و من می‌دانم که به عنوان مثال آقای کلانتری معاون فرهنگی اجتماعی وزارت علوم و مدیران‌شان قلبا دوست دارند که این جشنواره را برگزار کنند. اینکه چرا جشنواره تئاتر دانشگاهی علیرغم این میل قلبی هنوز برگزار نشده است باید مورد بررسی و آسیب شناسی قرار گیرد. نیاز است که دلیل این تعلل و تأخیر در برگزاری طی صحبت با این دوستان اعلام شود.

این فعال عرصه تئاتر دانشگاهی ادامه داد: می‌دانم که این دوستان نشست‌های مختلفی با دبیران ادوار مختلف جشنواره، دانشجویان، نمایندگان تشکل‌های دانشجویی داشته‌اند و طی این نشست‌ها بارها و بارها درباره ضرورت برگزاری و اهمیت جشنواره و تأثیر این جشنواره بر آینده تئاتر ایران تاکید شده است. خیلی از هنرمندان به‌نام و گروه‌های موفق در تئاتر ایران طی سال‌های گذشته از خروجی‌های تئاتر دانشگاهی بوده‌اند و جشنواره تئاتر دانشگاهی تأمین‌کننده نیروهای خلاق و هنرمند فرهنگ و هنر این سرزمین است. در این جشنواره برای دانشجویان امکان آزمون و خطا، کسب تجربه و به‌ویژه امکان آزمایش رویکردهای جدید اجرایی وجود دارد و حتی می‌توانند نسبت به تئاتر روز جهان واکنش داشته باشند. همه این نکات توسط دانشجویان و استادان به مدیران گفته شده است. فکر می‌کنم مدیران و مسئولان ضرورت برگزاری جشنواره را درک می‌کنند ولی اینکه چرا طی ۲ سال اخیر جشنواره تئاتر دانشگاهی برگزار نشده است، باید مورد بررسی قرار گیرد.

عبدالهی تاکید کرد: در چهل و دومین جشنواره بین المللی تئاتر فجر بخش تئاتر دانشجویی را داشتیم و من طی نشست‌هایی که با مدیران و مسئولان وزارت علوم داشتم متوجه شدم که علاقه‌مند به برگزاری جشنواره هستند.

برگزارنشدن جشنواره به آینده دانشجویان و تئاتر ایران آسیب می‌زند

وی درباره اینکه برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی چه تأثیری بر روند تئاتر ایران داشته و برگزار نشدن آن چه آسیب‌هایی را به بدنه هنرهای نمایشی وارد می‌کند، تصریح کرد: جشنواره تئاتر دانشگاهی آینده دانشجویان علاقه‌مند به هنرهای نمایشی و تئاتر را رقم می‌زند، آثارشان در این جشنواره توسط هنرمندان دیگر دیده و شناخته‌شده‌تر می‌شوند. دانشجویانی که در جشنواره شرکت می‌کنند بعدها وارد فضاهای دیگر نظیر تئاتر رسمی و گونه‌های دیگر هنرهای نمایشی می‌شوند و به نوعی آینده‌سازان فرهنگ و هنر این سرزمین هستند. برگزار نشدن جشنواره به آینده دانشجویان ضربه و آسیب می‌زند و فرصت آزمون و خطا و دیده‌شدن را از آن‌ها می‌گیرد. جشنواره باعث تکاپو و تلاش بین جامعه تئاتر دانشجویی می‌شود. جشنواره تئاتر دانشگاهی نسبت به جشنواره‌های دیگر مخاطب بیشتری داشته و دارد و هیچ گاه نشده بود که سالن‌های جشنواره تئاتر دانشگاهی خالی باشد. همیشه سالن‌ها مملو از مخاطب علاقه‌مند به تئاتر دانشگاهی بوده است.

دبیر جشنواره بیست و یکم جشنواره تئاتر دانشگاهی معتقد است جشنواره تئاتر دانشگاهی همیشه یک هوای تازه‌ای برای تئاتر ایران بوده است. عبدالهی افزود: خیلی از دانش‌آموختگان رشته‌های هنرهای نمایشی و حتی رشته‌های دیگر که در جشنواره حضور داشتند رفته‌رفته پیشنهادهای تازه‌ای در رویکردهای اجرایی، متن و ایده برای تئاتر ایران داشته‌اند. جشنواره تئاتر دانشگاهی هر بار خون تازه‌ای به رگ‌های تئاتر ایران تزریق کرده است.

خلاء جشنواره تئاتر دانشگاهی با برگزاری بخش‌های دانشجویی در جشنواره‌های دیگر پر نمی‌شود

عبدالهی درباره این موضوع که علیرغم وعده مدیران و مسئولان وزارت علوم بر برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی، سال جاری نیز هیچ اقدامی در این زمینه انجام نشده است، گفت: از نزدیک از علاقه، خاص و میل مدیران وزارت علوم در برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی مطلع هستم. این میل به‌ویژه سال گذشته با برگزاری بخش تئاتر دانشجویی در چهل و دومین جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر بیان شد. عزیزان می‌دانند که هیچ بخش دانشجویی در هیچ جشنواره‌ای نمی‌تواند جای جشنواره تئاتر دانشگاهی را پر کند و خلاء تئاتر دانشگاهی به هیچ شکل پرشدنی نیست زیرا رویکرد و کارکرد جشنواره، شکل برگزاری آن و خروجی این رویداد در مناسبات هیچ‌کدام از جشنواره‌های دیگر جای نمی‌گیرد. بخش دانشجویی جشنواره‌های مختلف می‌تواند امکان‌های بیشتری در کنار جشنواره تئاتر دانشگاهی باشد. امیدوارم میل به برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران در مدیران و مسئولان وزارت علوم عملی شود.

میل برگزاری جشنواره در کنشگران تئاتر دانشجویی وجود دارد یا نه؟

وی درباره اینکه بدنه تئاتر دانشگاهی را تا چه حد در بلاتکلیف ماندن جشنواره تئاتر دانشگاهی مؤثر می‌داند، تصریح کرد: مدتی تعدادی از فعالان و کنشگران عرصه تئاتر دانشگاهی اعم از برگزیدگان و دبیران ادوار جشنواره و دبیران کانون‌های تئاتر دانشگاهی و انجمن‌های علمی دانشجویی دانشگاه‌ها پیگیر برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی بودند. مساله مهم این است که برخی دانشجویان برگزاری جشنواره تئاتر دانشگاهی را به دلایلی که برای‌شان محترم است، طی ۲ سال اخیر عاقلانه و مشروع نمی‌دانستند. برخی نقد داشتند که جشنواره به شکل گذشته نباید برگزار شود. معتقدم همه کنشگران تئاتر دانشگاهی و دبیران کانون‌های تئاتر دانشگاهی در کنار هم و با دانشجویان دانشگاه‌های خود صحبت کنند که آیا مایل به برگزاری جشنواره هستند یا نه.

وی در پایان سخنان خود عنوان کرد: معتقدم بسیاری دوست دارند که جشنواره برگزار شود. باید نقدهای مختلف مطرح و شنیده شود. وقتی این نتیجه حاصل شد که جشنواره برگزار شود، باید آئین‌نامه‌ای برای فرم و چگونگی برگزاری جشنواره تنظیم و در رایزنی با وزارت علوم به شکل درستی برای برگزاری جشنواره برسند. جشنواره برای دانشجویان است و باید مطابق خواست اکثریت کنشگران این عرصه برگزار شود و وزارت علوم فقط باید بخش نظارت را بر عهده داشته باشد. بدنه دانشگاهی در برگزار شدن یا نشدن جشنواره نقش دارند، اینکه چه میزان خواست و میل در بین دانشجویان برای برگزاری جشنواره وجود دارد باید مشخص شود. امیدوارم به زودی جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران مطابق میل دانشجویان و به بهترین شکل برگزار شود.