انتخابات هیئت مدیره خانه تئاتر

تعلیق عضویت اعضا در صورت عدم حضور در دو مجمع عمومی

طبق مصوبه هیات مدیره خانه تئاتر، افرادی که در مجمع عمومی قبلی خانه تئاتر شرکت نکردند،‌ چنانچه در مجمع عمومی ۲۶ خرداد حضور پیدا نکنند، تعلیق عضویت می‌شوند.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، این تصمیم مطابق با اساسنامه خانه تئاتر اخذ شده است. بر این منظور غائبان مجمع عمومی سال گذشته در صورت عدم حضور در مجمع عمومی ۲۶ خرداد ۱۴۰۳ طبق اساسنامه عضویت‌شان لغو خواهد شد.

لازم به ذکر است، افرادی که برگه وکالتنامه را شخصا پر کرده و امضا کنند و همراه با کپی کارت ملی خود به عضو دیگری تحویل دهند، شامل تعلیق عضویت نمی‌شوند. برگه‌های ارسالی تحت عنوان وکالتنامه از طریق واتساپ یا سایر پیام‌رسانهای مجازی قابل قبول نبوده و از طرف اداره ثبت و خانه تاتر مورد تایید نخواهد بود.

اطلاعیه شماره ٢: شرایط شرکت در مجمع عمومی عادی سالانه خانه تئاتر

به اطلاع اعضای محترم می‌رساند رعایت موارد زیر برای اعلام حضور، شرکت در انتخابات و أخذ برگ رأی الزامی است:

همراه داشتن و ارائه کارت ملی

همراه داشتن و ارائه کارت عضویت خانه تئاتر

در صورت داشتن وکالت از عضو دیگر، وکالتنامه کتبی مورد تایید خانه تئاتر با امضای خود فرد (هر عضو فقط می‌تواند وکالت یک نفر را به عهده بگیرد)  قابل قبول است

مهم:

  • وکالتنامه قانونی و معتبر شامل برگه‌ای‌ست که فایل آن از سایت خانه تاتر قابل برداشت و پرینت بوده که می‌بایست به همراه کپی کارت ملی عضو وکالت‌دهنده پرینت گرفته شود و با امضای حقیقی فرد به وکیل وی داده شود.

 

  • برگه‌های ارسالی تحت عنوان وکالتنامه از طریق واتساپ یا سایر پیام‌رسانهای مجازی قابل قبول نبوده و از طرف اداره ثبت و خانه تاتر مورد تایید نخواهد بود.

 

  • برای تهیه و اعطای وکالتنامه مورد تایید بیش از دو هفته از زمان اعلام فرصت هست تا وکالتنامه و مدارک لازم بوسیله پست یا پیک به دست وکیل برسد.

 

با سپاس از همکاری صمیمانه و دغدغه‌مندی تمام اعضا گرامی

اطلاعیه شماره ۱: شرایط نامزد شدن اعضا در انتخابات هیات مدیره خانه تئاتر

هر عضو پیوسته‌ای که حق عضویت خود را تا پایان سال ۱۴۰۲ پرداخت کرده باشد می‌تواند برای انتخاب  هیات مدیره نامزد شود.

 

نامزدها از تاریخ ۸ خرداد ۱۴۰۳ تا پایان وقت اداری ۲۳ خرداد ۱۴۰۳ می‌توانند پس از گرفتن فرم ثبت‌نام از روابط عمومی خانه تاتر تکمیل و تحویل آن به آقای محمد بهرامی، برنامه‌ها و اهداف‌شان را اعلام کنند.

خواهشمند است بادقت و توجه به دانش، بینش، نظم و مسئولیت پذیری، خانه تاتر را در رسیدن به اهداف خود یاری رسانید.

 

خانه تاتر را به شما می‌سپاریم

دست به دست هم دهیم به مهر

“خانه” خود را کنیم اباد

یار و غمخوار همدگر باشیم

تا بمانیم خرم و آزاد

 

تجلیل از استاد عروسکی‌‌ها و شاگردانش همراه با خاطراتی از تقلب‌های دانشجویی

مراسم سالانه انجمن نمایشگران عروسکی با تقدیر و خاطره‌گویی محمد بحرانی، هادی حجازی‌فر، آزاده انصاری و … و با اهدای نشان ویژه خانه تئاتر به یوسف صدیق، کارگردان و مدرس نمایش عروسکی برگزار شد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، در این مراسم که شامگاه شنبه، ۲۲ اردیبهشت ماه در سالن استاد عباس جوانمرد عمارت خانه تئاتر برگزار شد، محد بحرانی و هادی حجازی‌فر، خاطرات طنزآمیزی از دوران دانشجویی خود تعریف کردند.

در آغاز این مراسم، هما جدیکار، رئیس هیات مدیره انجمن نمایشگران عروسکی، بعد از خوشامدگویی به حاضران، از بلاتکلیفی جشنواره نمایش عروسکی که هنوز دبیر آن مشخص نشده است، سخن گفت و از کوشش‌های انجمن نمایشگران عروسکی برای تعیین دبیر این دوره از جشنواره خبر داد که البته این تلاش‌ها هنوز به نتیجه نرسیده است.

جدیکار تاکید کرد: قطعا امسال جشنواره خواهیم داشت. زمان پیشنهادی ما برای برگزاری این دوره اواخر شهریور بود و گزینه‌های دبیری خود را نیز معرفی کرده‌ایم اما تعیین دبیر آنقدر به تاخیر افتاد که مدیر کل هنرهای نمایشی عوض شد.

او خطاب به هنرمندان حاضر در برنامه افزود: به فکر کار باشید و آثار خود را برای شرکت در جشنواره آماده کنید چون فقط باید کار کرد و کار کرد.

در ادامه، پوپک عظیم‌پور، دیگر هنرمند نمایش عروسکی، پیام روز جهانی تئاتر عروسکی را ارائه و یادآوری کرد که روز جهانی تئاتر عروسکی به پیشنهاد زنده یاد جواد ذوالفقاری، هنرمند فقید نمایش عروسکی، در یونیمای جهانی مصوب شد که همزمان با یکم فروردین است اما در ایران به دلیل همزمانی با جشن نوروز، برگزاری مراسم‌های آن برخلاف دیگر کشورها، به اردیبهشت ماه موکول می‌شود.

او در ادامه این پیام را که به قلم اینس پسیک، هنرمند بوسنیایی نوشته شده و توسط مریم ایران منش ترجمه شده، خواند.

بعد از پخش یک کلیپ، نمایشنامه «ملاقات با گودو در کافه پایتخت با ۱۵ درصد تخفیف» نوشته غزل اسکندرنژاد رونمایی شد.

او که پیش‌تر این نمایشنامه را اجرا کرده است، با یادآوری خاطره مهرنوش شریعتی (هنرمند جوان تئاتر و تئاتر عروسکی که بر اثر کرونا از دنیا رفت و در این نمایش حضور داشته)، گفت: متن این نمایش را به مهرنوش تقدیم کرده‌ام چون این تنها کاری است که می‌توانم برای یادبود او انجام بدهم.

در ادامه با پخش کلیپ‌های مجزایی، از فعالان نمایش عروسکی قدردانی شد.

فروزان زاهد بیگی، فاطمه عباسی، آزاده انصاری و سارا اقبال از جمله هنرمندان نمایش عروسکی بودند که در بخش اول تقدیرها، مورد قدردانی قرار گرفتند.

سارا اقبال که دچار شکستگی پا شده است، عنوان کرد که به سختی اما با اشتیاق خود را به این برنامه رسانده است.

سپس چند قطعه موسیقی به سرپرستی عبد آتشانی با همراهی  میلاد پُرصبر و نرگس عاشوری اجرا شد. این گروه، قطعه‌ای هم به یاد مهرنوش شریعتی اجرا کردند.

بعد از این برنامه، طلیعه طریقی، دیگر هنرمند نمایش عروسکی به معرفی نمایش‌های عروسکی که روی صحنه هستند، پرداخت.

بخش بعدی برنامه به تقدیر از سهیلا باجلان، عیسی یوسفی پور، محمد بحرانی و هادی حجازی‌فر اختصاص داشت.

باجلان نیز از مهرنوش شریعتی و زنده یاد فرناز بهزادی، دو هنرمند فقید نمایش عروسکی یاد کرد.

عیسی یوسفی پور، هنرمند باسابقه نمایش عروسکی که در دهه ۶۰ ایفاگر نقش «النگ» در برنامه تلویزیونی «النگ و دولنگ» بود، با حضور امیر سلطان احمدی (هنرمند نمایش عروسکی و عضو اتاق فکر عروسک جناب خان) و مجتبی کاظمی تقدیر شد.

یوسفی‌پور نیز از دوالفقاری یاد و برای هم‌وطنان‌مان آرزوی سلامتی کرد.

اما محمد بحرانی، دیگر هنرمند نمایش عروسکی که عموم مردم او را به واسطه صداپیشگی عروسک جناب خان در «خنداونه» و «ببعی» در مجموعه «مهمونی» می‌شناسند، در میان تشویق پی در پی دوستان و همکارانش روی صحنه رفت.

او که دانش‌آموخته تئاتر از دانشکده هنرهای زیباست، با یادآوری دوران دانشجویی خود افزود: سال ۷۹ که به دانشکده هنرهای زیبا آمدم، یک تئاتر هم ندیده بودم. در آن دوره، در دانشکده، اتاق‌هایی بود به اسم پلاتو برای تمرین و من از میان سوراخ پلاتوها، تمرین  بچه‌های عروسکی را نگاه می‌کردم تا اینکه روزی به من پیشنهاد شد صدای یک عروسک بره را اجرا کنم و این چنین شد که چندین سال از طریق همین صدای «بع»، گذران زندگی کردم! …

بحرانی خاطرات دیگری هم از عروسک‌گردانی خود در یک مجموعه تلویزیونی به کارگردانی مریم سعادت بیان کرد و افزود: عروسک ترم یک دانشگاهم را هادی حجازی‌فر درست کرد و عروسک ترم دو را هم فاطمه سوزنگر .

حامد ذبیحی، دیگر هنرمند نمایش عروسکی و هدایت‌کننده عروسک جناب خان در سخنان کوتاهی از تلاش‌های بحرانی برای شناسایی ظرفیت‌های نمایش عروسکی و گسترش آن در پلتفرم‌های نمایشی و برنامه‌های تلویزیونی تقدیر کرد.

هادی حجازی فر نیز به هنگام دریافت لوح تقدیر خود گفت: افتخار این را داشتم اولین کار عروسکی در خدمت خانم جدیکار، در فضای پشت خیمه به دوستان اجراگر، عروسک می‌دادم.

او نیز از دوالفقاری یاد کرد و با اشاره به حضور استادان نمایش عروسکی در این جلسه ابراز امیدواری کرد که سایه بزرگترهای این رشته بر سر جوانان بماند و گفت: امیدوارم از ما نامی نیکو به یادگار بماند.

حجازی‌فر نیز با تشریح خاطراتی طنزآمیز از دوران دانشجویی و سال‌های اولیه فعالیت خود در رشته عروسکی ادامه داد: زمانی در همه جشنواره‌ها شرکت می‌کردم و امرار معاشم از راه از سکه‌هایی بود که جایزه می‌گرفتم. جالب است که در دانشکده، محمد (بحرانی) با عروسکی که من برایش درست کردم، ۲۰ گرفت ولی خودم ۱۸ گرفتم!

در بخش پایانی برنامه، با پخش تصاویری، از یوسف صدیق، هنرمند و مدرس باسابقه نمایش عروسکی تقدیر و نشان ویژه خانه تئاتر با حضور هنرمندان پیشکسوت این رشته، ایرج محمدی، داود کیانیان و حسن دادشکر به او اهدا شد.

صدیق در میان تشویق حاضران که اغلب آنان دانشجویانش بوده‌اند، روی صحنه رفت.

او در آغاز سخنان خود گفت: متاسفانه حرف‌هایم می‌تواند برخی را اندوهگین کند. عروسک همزاد انسان است تا یکسری کارهایی را که آدم‌ها در انجامش محدودیت دارند، انجام بدهد و یکسری حرف‌هایی را که بازیگران توان بیانش را ندارند، بزند اما عروسک‌هایی که حالا می‌بینیم، کار خود را نمی‌کنند.

این استاد دانشگاه اضافه کرد: عروسک باید حرف‌هایی را بزند که حرف جامعه باشد چون محدودیت‌های بازیگر را ندارد. بنابراین نمایش عروسکی فعلی ما نیازمند اصلاح است. آنچه الان هست، مسخره‌بازی است درحالیکه نمایش عروسکی خیلی جدی‌تر از اینهاست.

صدیق در عین حال با ابراز خوشنودی از برگزاری گردهمایی‌های نمایشگران عروسکی افزود: این گردهمایی‌ها، در این شرایط سخت و رقت‌انگیز برای روحیه نمایشگران عروسکی خیلی خوب است و ممکن است روزی برسد که همین هم نباشد.

در بخش پایانی، قطعه کوتاه نمایشی که حاصل کارگاه آموزشی امیر سلطان احمدی است، اجرا شد و در پایان برنامه، حاضران عکس یادگاری گرفتند.

۱۰سالن تئاتر در فرهنگسراها تجهیز شد

مدیر خانه نمایش سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران از تجهیز ۱۰ سالن تئاتر و نوسازی ۳ هزار صندلی تئاتر در سطح فرهنگسراها خبر داد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از تسنیم امین اشرفی مدیر خانه نمایش سازمان فرهنگی هنری شهرداری و رییس پردیس تئاتر تهران، ضمن حضور در مراسم بزرگداشت بهرام شاه‌محمدلو و ارایه هدیه و لوح تقدیر به نمایندگی از این سازمان گفت: نقش «آقای حکایتی» بهرام شاه‌محمدلو برای بسیاری از کودکان و نوجوانان دیروز، به یک نوستالژی امروز تبدیل شده است، آموزش مفاهیم اخلاقی و اجتماعی به شیوه‌ای جذاب و سرگرم‌کننده از ویژگی‌های بارز برنامه‌های ایشان در قالب برنامه کودک و نوجوان بود و امروزه این ویژگی در تولیدات کودکان و نوجوان یک نیاز است.

اشرفی در این مراسم تصریح کرد: به منظور حمایت از تئاتر کودک و نوجوان زیرساخت‌های سالن‌های نمایشی تمامی فرهنگسراها در سال گذشته طی یک دوره مورد بازبینی و کار مطالعاتی قرار گرفت؛ پس از انجام این کار ۱۰ سالن هنرهای نمایشی با هدف امکان دسترسی برای تمامی شهروندان و گروههای تئاتر آماده سازی خواهد شد.

مدیر خانه نمایش سازمان فرهنگی هنری و رییس پردیس تئاتر تهران با بیان اینکه این اقدام سازمان منجر به آماده‌سازی و نوسازی حدود ۳ هزار صندلی تئاتر در سطح فرهنگسراهای شهر تهران می‌شود، افزود: امروز کودکان از طریق داستان‌ها و شخصیت‌های نمایشی درس‌های زندگی را به خاطر می‌سپارند، بنابراین توجه و سرمایه‌گذاری در تئاتر کودک امری حیاتی است.

مراسم بزرگداشت بهرام شاه‌محمدلو، بازیگر و کارگردان، روز جمعه ۲۱ اردیبهشت در خانه تئاتر برگزار شد.

بزرگداشتی با طعم خاطره و موسیقی برای آقای حکایتی

در مراسم بزرگداشت بهرام شاه‌محمدلو که از سوی انجمن تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر برگزار شد،‌ دوستان و همکارانش به ذکر خاطراتی از او پرداختند، موسیقی آثاری که او اجرای آنها را برعهده داشت، نواخته شد و در پایان نشان خانه تئاتر و هدایای دیگری به پاس یک عمر فعالیت برای کودکان و نوجوانان به این هنرمند تعلق گرفت.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، در ابتدای این مراسم که عصر جمعه ۲۱ اردیبهشت ماه در سالن استاد جوانمرد خانه تئاتر برگزار شد، مجید قناد به عنوان نایب رییس ضمن خوش‌آمدگویی،‌ سخنانی درباره شخصیت و فعالیت‌های شاه‌محمدلو مطرح کرد.

در ادامه بحر طویلی درباره زندگی و آثار شاه‌محمدلو با حضور هومن مجابی، مجتبی گوهرخای با نوازندگی قاسم انصاری و علی جباری به اجرا درآمد که با استقبال مخاطبان و این هنرمند پیشکسوت روبرو شد.

کلیپی درباره آثار شاه‌محمدلو در ادامه به نمایش درآمد.

احترام برومند به عنوان همکار و خویشاوند شاه‌محمدلو به ذکر خاطراتی درباره او پرداخت که این بخش مورد استقبال حاضران در سالن قرار گرفت.

در پایان با حضور ایرج راد، مقصود نعیمی‌ذاکر، احترام برومند، داوود کیانیان، اصغر همت، رضا بابک، منصور خلج نماینده بنیاد نمایش، امین اشرفی نماینده سازمان فرهنگی هنری شهرداری و مهدی قلعه رییس هیات مدیره انجمن تئاتر کودک و نوجوان هدیه «مارکتینگ تبلیغاتی ترند» حامی مالی مراسم، هدایای نقدی و غیرنقدی به پاس سال‌ها حضور و فعالیت به این هنرمند اهدا شد.

گروه زنبورک با اجری قطعات آقای حکایتی، هادی و هدی و موسیقی‌های نوستالژیک دهه ۶۰ بخش پایانی مراسم را برعهده داشت.

حمید نیلی به عنوان مدیر اداره کل هنرهای نمایشی در این مراسم حضور داشت. آزیتا رضایی مجری این مراسم و ژاکلین آواره کارگردانی آن را برعهده داشت.

عادل بزدوده، راضیه برومند، رضا فیاضی، حسن دادشکر، سوسن مقصودلو، مهدی میامی، زویا امامی، کاظم هژیرآزاد، رضا بنفشه‌خواه، بابک نوری، جمشید جهانزاده، ‌فرزانه نشاط‌خواه، آناهیتا غنی‌زاده، ‌مجتبی مهدی، روشنک کریمی، امیرمشهدی عباس، مهدی فرشیدی‌سپهر، حمید ملاحسینی، لاله مالمیر و… از حاضران در این مراسم حضور داشتند.

بزرگداشت بهرام شاه‌محمدلو برگزار می‌شود

انجمن تئاتر کودک و نوجوان خانه تئاتر در تدارک برگزاری بزرگداشتی برای بهرام شاه محمدلو است.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، مهدی قلعه، رییس هیات مدیره این انجمن به ایسنا گفت: امسال برنامه‌های هفته بزرگداشت روز جهانی تئاتر مانند قبل برنامه‌ریزی نشد ولی انجمن ما بنا دارد تا در مراسمی ویژه از آقای بهرام شاه محمدلو به عنوان یکی از هنرمندان تاثیرگذار تئاتر تقدیر کند و نشان ویژه خانه تئاتر به ایشان تقدیم خواهد شد.

به گفته او، این برنامه روز جمعه ۲۱ اردیبهشت ماه در سالن استاد عباس جوانمرد در عمارت خانه تئاتر برگزار می‌شود و طی آن جمعی از هنرمندان پیشکسوت تئاتر و به ویژه تئاتر کودک و نوجوان حضور پیدا خواهند کرد.

اویادآوری کرد که این برنامه ساعت ۱۷ تا ۱۹ روز یاد شده برگزار می‌شود.

شاه‌محمدلو زاده ۲۵ آذر ۱۳۲۹ در تهران و دانش آموخته رشته تئاتر از دانشکده هنرهای زیباست.

او در همان دوران دانشجویی با همراهی رضا بابک، مرضیه برومند، سوسن فرخ‌نیا و علیرضا هدایی گروه تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان را زیر نظر دالن لافون، هنرمند شهیر تئاتر جهان و با همراهی بیژن مفید تشکیل دادند.

شاه محمدلو در همان دروه در بسیاری از نمایش‌های موفق دانشجویی به ایفای نقش پرداخت و یکی از آخرین حضورهای او در تئاتر به بازی در نمایش «افرا» به کارگردانی بهرام بیضایی و «دو لیتر در دو لیتر صلح» کار حمید آذرنگ و نمایش «چه کسی سهراب را کشت؟» برمی‌گردد.

تماشاگران تلویزیون او را با مجموعه مشهور «آقای حکایتی» می‌شناسند و تماشاگران نسل‌های قبلی بازی درخشان او  را در نقش هامون در سریال «گرگ‌ها» ساخته داود میرباقری به یاد دارند.

پرویز ممنون: زنجانپور هرگز به سراغ شعار نرفت

نکوداشت اکبر زنجان‌پور با سخنانی از محمود دولت‌آبادی، محمد رحمانیان، مسعود دلخواه، نوید محمدزاده و دکتر پرویز ممنون (استاد این هنرمند در دانشکده هنرهای زیبا) برگزار شد.

این نکوداشت، عصر یکشنبه ۹ اردیبهشت ماه همزمان با زادروز حمید سمندریان که یکی از استادان زنجان‌پور بوده است، با حضور جمع پرشماری از مخاطبان در تالار استاد جلیل شهناز خانه هنرمندان ایران برپا شد.

در این مراسم که به کوشش انجمن کارگردانان خانه تئاتر با اجرای محمد سلوکی برگزار شد، نشان ویژه خانه تئاتر به این هنرمند باسابقه اهدا شد.

در آغاز، شهرام گیل‌آبادی، رییس انجمن کارگردانان با اشاره به زادروز حمید سمندریان گفت: نام او خاطرات فراوانی به ذهن هر یک از ما می‌آورد و هُرم نفس ایشان بر صورت تک تک ما نشسته و هیچ لحظه‌ای در تئاتر ما بی‌حضور ایشان نبوده.

او با ارایه توضیحاتی درباره تقدیرهایی که در نوزدهمین «شب کارگردان» صورت می‌گیرد، افزود: خوشحالیم در سال قبل به سختی سعی کردیم در کنار دوستان‌مان بایستیم. هیچ تحمیلی را نپذیریم و با استقلال در جهت عملی کردن نظرات خود بکوشیم. همچنان در کنار تمام هنرمندان تئاتر می‌ایستیم و  به ظالم اجازه صف‌آرایی نمی‌دهیم چون تئاتر، عرصه حقیقت است.

گیل‌آبادی یادآوری کرد: سال قبل نشان خانه تئاتر به آتیلا پسیانی اهدا شد که امسال یاد او را گرامی می‌داریم.

در ادامه تصاویری از آتیلا پسیانی در مراسم سال گذشته این انجمن پخش شد که با تشویق حضار همراه بود.

به گزارش ایسنا، سپس از علی شمس نویسنده و کارگردان با حضور صدرالدین زاهد، کارگردان، مترجم و بازیگرتئاتر تقدیر شد.

علی شمس، نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر با تشکر از برگزارکنندگان برنامه آرزو کرد مسیر اتفاقات طور دیگری بچرخد و همه کسانی که به شیوه‌های گوناگون کار می‌کنند، بدون هیچ گونه رنج و تبعاتی بتوانند آثار خود را ارائه کنند.

در ادامه آرش دادگر، عضو هیات مدیره انجمن کارگردانان در سخنانی درباره علیرضا کوشک جلالی، کارگردان و مدرس تئاتر، متن تقدیرنامه او را خواند و این کارگردان با حضور اصغر همت، تقدیر شد.

کوشک جلالی با تشکر از برگزارکنندگان این برنامه فقط آرزو کرد که برخی خبرهای ناخوشایند را که این روزها می شنویم، دیگر نشویم.

در بخش بعدی، مراسم تقدیر از ژاله علو برپا شد که خودش در برنامه حضور نداشت اما پیامی صوتی را فرستاده بود که پخش شد.

او در این پیام عذرخواهی کرد که به دلیل کسالت، نتوانسته در برنامه شرکت کند و از عشق و علاقه‌اش به تئاتر و نمایش رادیویی گفت.

او همچنین به پیشینه حضورش در تئاتر و هنرمندانی که با آنان همکاری داشته، اشاره کرد.

علو عنوان کرد که در رادیو نمایش‌های بسیاری را کارگردانی کرده و افزود: برایم افتخاری است که توانستم کارهایی انجام دهم که بعد از گذر سال‌ها هنوز به خوبی از آنها یاد می‌شود.  او در پایان شعری از سروده‌های خودش را خواند.

سپس محمد رحمانیان، دیگر عضو هیات مدیره انجمن کارگردانان متن تقدیرنامه ژاله علو را خواند و ایرج راد به نمایندگی از علو تقدیرنامه او را دریافت کرد.

او همچنین بخش کوتاهی از نمایشنامه «روزهای رادیو» را که اشاره‌ای به ژاله علو و رقیه چهره آزاد داشت، اجرا کرد.

رحمانیان حضور کوشک جلالی را در تئاتر کشورمان همچون معجزه‌ای خواند که در امر آموزش در استان‌های گوناگون و ترجمه و کارگردانی ثابت قدم است و خطاب به او گفت: علیرضای عزیز بمانی برایمان!

هایده حائری ، مدرس تئاتر و دیگر هنرمند حاضر در برنامه از جایگاه تماشاگران گفت: من اعتراض دارم.

او از مردم قدردانی کرد که به هنرمندان کشورشان احترام می‌گذارند و در مراسم تقدیر از آنان شرکت می‌کنند و گفت: الان احساس کردم جای یک خانم در مراسم تقدیر از خانم علو خالی است. ایشان دوست خیلی صمیمی دو تن از عمه‌های من بودند؛ خانم‌ها طوسی و عذرا حائری. حیف است که تقدیرنامه خانم علو را دو تن از آقایان دریافت کنند.

او بعد از این سخنان طنزآمیز که با خنده‌های تماشاگران همراه شد و به دعوت رحمانیان که در دانشکده هنرهای زیبا دانشجویش بوده، روی صحنه رفت و تقدیرنامه علو را دریافت کرد.

رحمانیان نیز در سخنانی از حائری به عنوان یکی از استادان خوب خود یاد کرد که به نوعی، منشأ ساخت فیلم «هامون» شده چون با اجرای نمایشی از او (بلیت تئاتر)، داریوش مهرجویی خسرو شکیبائی را برای بازی در «هامون» انتخاب کرده است.

در بخش بعدی، بخش‌هایی از فیلم زندگی تئاتری اکبر زنجان‌پور در گفتگو با محمد رحمانیان پخش شد.

سپس محمود دولت‌آبادی روی صحنه رفت و با تشریح خاطراتی از مهدی فتحی (بازیگر فقید تئاتر) که دوست مشترک خودش و زنجان‌پور بوده، گفت: ما در آن دوران قدم می‌زدیم و فکر می‌کردیم کسانی که کار هنر نمی‌کنند، چه می‌کنند.

او ادامه داد: زنجان‌پور در کنار دیگر دوستان ما سعی کرده هنر بورزد ولی همیشه موانع اجازه نداده این فعالیت چه در ایشان و چه در دیگر دوستان، ادامه پیدا کند.

دولت‌آبادی افزود: آنچه مایه خرسندی من است، حضور این اجتماع است که به مناسبت دوستی هنرمندان تئاتر تشکیل شده و بسیار گرامی است.

این داستان‌نویس با سابقه که پیشنیه تئاتری دارد، خاطراتی از دوران مشکلات خودش در تئاتر در سال ۵۳ بیان کرد و افزود: بعد از آن سال، دیگر روی صحنه نرفتم ولی سال ۵۶ پیشنهاد تشکیل سندیکای تئاتر را دادم و در تئاترهای لاله‌زار به نشان تقدیر از هنرمندان گذشته خود برنامه‌ای تدارک دیدیم اما متاسفانه دیگر آن تئاترها باقی نماند.

دولت‌آبادی خطاب به حاضران در برنامه افزود: وقتی مهدی فتحی کسل و بی‌حوصله می‌شد، برای خودش نقشی می‌ساخت و آن را اجرا می‌کرد. یعنی لازم نیست حتما چیزی بشود، همین که هستید و سرپا هستید، همین که چنین شب‌هایی برگزار می‌شود، یعنی شدن. چیزی در انتظار هنرمند نیست. آرزو می‌کنم همیشه رونده باشید و وقتی هم خسته می‌شوید، خستگی از تن دور کنید و دوباره ادامه بدهید.

سپس رحمانیان بار دیگر روی صحنه رفت و با یادآوری خاطراتی از زنجان‌پور گفت: اولین بار استاد را در «آتش بدون دود» کار نادر ابراهیمی و بعد از آن در فیلم «بیتا» هژیر داریوش و پس از آن در نمایش‌های تلویزیونی دیدم.

این نمایشنامه‌نویس و کارگردان اضافه کرد: اولین مواجهه من با آقای زنجان‌پور به عنوان کارگردان، اجرای درخشان ایشان از نمایشنامه «همه پسران من» کار آرتور میلر بود که سبب شد راه خودم را به عنوان کارگردان پیدا کنم. صحنه‌های درخشان این نمایش از یک کلاس درس آموزنده‌تر بود و هنوز تک تک صحنه‌های آن را به یاد دارم و بزرگترین تاثیری است که یک اثر هنری و یک کارگردان بر من گذاشته است.

حمانیان از اجرای نمایش«مروارید» نوشته عزت‌الله مهرآوران و کار زنجان‌پور به عنوان دیگر نمایش درخشانی یاد کرد که همچنان تاثیرش بر او باقی مانده و آرزو کرد که سایه زنجان‌پور همچنان بر سرمان باقی بماند.

در بخش بعدی برنامه، تصاویری خاطره‌انگیزی از نمایش «نگاهی از پل» نوشته میلر و کار سمندریان پخش شد که سال ۵۱ اجرا شده است.

سپس مسعود دلخواه، دیگر کارگردان حاضر در برنامه در سخنانی با بیان اینکه مبالغه نمی‌کند، گفت: تصمیم دارم از دشواری اکبر زنجان‌پور بودن صحبت کنم چون اکبر زنجان‌پور بودن، اصلا ساده نیست.

او با یادآوری اولین خاطره‌های خود از زنجان‌پور افزود: نمایشی از رکن‌الدین خسروی دیدم که زنجان‌پور و بهروز بقایی در آن بازی می‌کردند. او در این نمایش بیش از ۲۵ کارکتر را بازی کرد و هنوز صدایش و انرژی‌اش را که خیلی سریع از نقشی به نقشی می‌رفت، در ذهنم مانده.

دلخواه با بیان خاطره همکاری‌اش در نمایش «دایی وانیا» به کارگردانی زنجان‌پور ادامه داد: یک نفر می‌تواند بازیگر، کارگردان، دوبلور یا انسان شریفی باشد و همیشه خود اصیلش باشد ولی داشتن همه اینها در یک جا سخت است و اکبر زنجان‌پور همه اینها را با هم دارد. رفتار او می‌تواند الگویی باشد برای نسل جوان؛ از دیسیپلین کاری‌اش تا برخورد یکسان با همه اعضای گروه.

وی خاطرنشان کرد: در نمایش «دایی وانیا» کاریزمایی روی صحنه می‌دیدم که نظیرش را ندیده بودم. کاریزمای اکبر زنجان‌پور، از خود بودن اوست و نترس بودن و نقاب به چهره نداشتنش. ما بعد از آن نمایش، در گفتگوهایمان از ابزورد بودن شرایط اجتماعی و تئاتری با هم حرف می‌زنیم.

دلخواه در پایان سخنانش پیشنهاد کرد یک جایزه بازیگری به اسم اکبر زنجان‌پور نامگذاری شود و توضیح داد: این نامگذاری تنها به دلیل این نیست که او بازیگر خوبی است بلکه چون انسان شریفی است.

در ادامه، نوید محمدزاده به عنوان نماینده‌ای از نسل جوان در سخنانی درباره زنجان‌پور گفت: خجالت می‌کشم درباره ایشان صحبت کنم.

او خطاب به زنجان‌پور ادامه داد: استاد خیلی دوست‌تان دارم. چندی پیش فرصتی شد تا در کنار شما متنی را دورخوانی کنیم. امیدوارم قسمت باشد روی صحنه کنارتان بازی کنم و نفس شما را حس کنم و لذت ببرم و یاد بگیرم. سلامت باشید و سرحال.

در بخش بعدی، شهرام گیل‌آبادی که مدت‌ها مدیر رادیو بوده، خاطراتی از دوران کاری خود در این رسانه بیان کرد و گفت: هُرم نفس خیلی از بزرگان‌رادیو بر صورتم‌ نشست که ویژگی‌های مشترکی داشتند.

او خاطراتی از بازی زنجان‌پور در نمایشی از صدرالدین شجره و نیز خاطراتی از احمد آقالو  و مهدی فتحی بیان کرد و ادامه داد: ما در رادیو با حکمت‌هایی مواجه بودیم که یکی از آنها آموزش سینه به سینه بود. امثال زنجان‌پور، این فضا را ایجاد کردند که حکمت جاری در رادیو، آموزش باشد. چیزی که از این نسل بزرگ عاید من شد، این بود که نظم، توسعه فکری، دانایی و درایت سکوت را می‌آورد. این آدم‌ها هر چه دارند در طبق اخلاص می‌گذارند که دیگران قد بکشند چون آنان بخیل نیستند. ماموریت خود را معرفت‌شناسی و توسعه فکری می‌دانند. آقای زنجان‌پور در عالم هنر، یکی از آبروهای زمین است.

در بخش بعدی، پرویز ممنون، دیگر هنرمند پیشکسوت تئاتر که در وین زندگی می‌کند و دیشب تازه به ایران رسیده، در سخنانی گفت: هنوز گیج راه هستم ولی خوشحالم که در بزرگداشت اکبر شرکت می‌کنم.

او که استاد زنجان‌پور بوده ادامه داد: شما از زمان‌استادی او گفتید و من چند خاطره از زمان دانشجویی‌اش می‌گویم. اولین بار که برای مدیریت دانشکده دعوت شدم، نمایشی از بهمن فرسی روی صحنه بود و اکبر نقش اصلی آن را بازی می‌کرد . فرسی قبل از کارگاه نمایش، کارهای تجربی و غیر متعارف اجرا می‌کرد. با دیدن بازی اکبر حیرت‌زده شدم و اگر سال قبل بازی محمد علی کشاورز را ندیده بودم، با دیدن او روی صحنه، ضعف می‌کردم.

ممنون از زنجان‌پور در کنار آذر فخر و کیهان رهگذر به عنوان یکی از چند دانشجوی محبوب خود یاد کرد و افزود: هرچند اکبر هم سنش به دانشجویان نزدیک بود، هرگز سراغ شعار نمی‌رفت و در کار خود همیشه جدی بود. او همیشه محترم بود مثل انتظامی. آنان سر کلاس بسیاری استادان می‌رفتند چون معتقد بودند از هر استادی چیزی یاد می‌گیرند.

ممنون اضافه کرد: یکی از نقش‌های حساس خود را به او سپرد و بعد از آن، استاد راهنمای رساله‌اش شدم که اجرای نمایش «ریل» نوشته دولت آبادی بود و با همراهی رضا بابک اجرا کردند. همه کسانی که در کار تئاتر هستند، عاشق‌اند ولی زنجان‌پور جدی بود. به همین دلیل وقتی صحبت از بزرگداشت شد، با خودم فکر کردم اگر قرار باشد در بزرگداشت سه چهار تن از دانشجویانم شرکت کنم، حتما یکی از آنان اکبر خواهد بود.

در بخش پایانی، اکبر زنجان‌پور در میان تشویق حاضران روی صحنه رفت و در شرایطی که همه به احترام او ایستاده بودند، گفت: امشب آن‌قدر از من تعریف شد که گیج شدم، ولی این سخنان مسئولیت آدم را زیاد می‌کند که تماشاگر و هنر را جدی بگیریم. باید حواس‌مان باشد به چیزهایی که نوشته و خوانده نمی‌شود. همه این کارها را می‌کنیم که به فضا برسیم.‌ آنچه کم است، ارتباط نانوشته و ناگفته‌ای است که هر کس سهم خود را از آن بر می‌دارد و گذر می‌کند.

این هنرمند پیشکسوت ادامه داد: وظیفه ماست که سعی کنیم تصویری را که دیده نمی‌شود، بسازیم و آنچه را شنیده نمی‌شود، به تماشاگر پیشنهاد بدهیم و این برای زمانی است که کمتر بتوان حرف زد و گفتنی‌ها را گفت‌.

زنجان‌پور در پایان گفت: امشب از حوصله و محبت شما هم شرمنده‌ام و هم به خودم می‌بالم و اینها مسئولیت مرا بیشتر می‌کند. «ایبسن» می‌گوید قوی‌ترین انسان کسی است که از همه تنهاتر است. بگردیم و تنهایی‌های خود را پیدا کنیم.

سپس با حضور پرویز ممنون، صدرالدین زاهد، محمد رحمانیان، محمود دولت‌آبادی، ایرج راد، اسماعیل خلج، همسر، دختر و نوه زنجان‌پور، نشان ویژه خانه تئاتر به این هنرمند اهدا شد.

متن تقدیرنامه او را شهرام گیل‌آبادی خواند و زنجان‌پور پس از دریافت این نشان گفت: یک عمر دویده‌ام و امشب جایزه گرفته‌ام.

اسماعیل خلج که سال‌ها قبل نمایشنامه مشهور «گلدونه خانوم» را نوشته، خاطره‌ای از زنجان‌پور بیان کرد و گفت: شبی به من تلفن زد و اجازه گرفت اسم دخترش را گلدونه بگذارد و من هم به او گفتم‌ من هم این اسم را از شخص دیگری گرفته‌ام و بر نمایشنامه‌ام گذاشته‌ام.

زنجان‌پور هم توضیح داد نوه‌اش که در این مراسم حضور دارد، دختر گلدونه است.

بعد از برگزاری مراسم، تصاویری از مستند اکبر زنجان‌پور در محوطه باز پارک خانه هنرمندان ایران پخش شد.

 

هادی حوری: همه اصناف تئاتر به کمک آمدند

در تمامی کشورهایی که راه توسعه را طی کرده‌اند یکی از ارکان فرهنگ، نمایشنامه‌نویس و اجرای تئاتر بر اساس آن است، تئاتر بر مبنای نمایشنامه از الزامات جامعه‌ای است که می‌اندیشد و برای امروز و آینده برنامه دارد و به گذشته‌اش دقیق نگاه می‌کند. ازاین‌حیث شاید بتوان گفت که نمایشنامه‌نویسی در دوره‌های مختلف در ایران با نام روشنفکرانی از جریان‌های مختلف فکری گره‌خورده است، از فتحعلی آخوندزاده در سرآغاز مشروطه تا حسن مقدم در دوره پهلوی اول و بعد از آن ظهور پدیده‌های همچون بهرام بیضایی، اکبر رادی، غلامحسین ساعدی، عباس نعلبندیان، بهمن فرسی و…

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، ماجرای نمایشنامه و نمایشنامه‌نویسی، نداشتن سنت تاریخی بلندمدت، اجرا نشدن نمایشنامه‌های نوشته شده، شکل گیری پدیده‌ای به اسم نمایشنامه‌خوانی با این شکل در ایران و… همیشه از اصلی‌ترین مسائل مطرح در پدیده تقریباً دویست‌ساله ایرانی است، (فارغ از سنت نمایشی تعزیه و تخت حوض و…)یعنی از زمانی که ایرانیان به این مسئله فکر کردند که امری و مسئله‌ای در این میان زندگی و زیستشان کم است و باید درباره آن فکر کنند و با دیگرانی به اشتراک بگذارند. حالا بعد از فرازوفرودهای بسیار کانون نمایشنامه‌نویسان خانه تئاتر قصد دارد تا برنامه‌ای حداقل یک‌ساله را اجرا کند. برنامه‌ای با نام صدای نمایشنامه‌نویس که از سال گذشته به صورتی پراکنده آغاز شد و قرار است تا به شکلی منظم و هدفمند اجرا شود.

حسین قره: برای اطلاع از جزئیات این کار با هادی حوری نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر و پیشنهاد دهند شکل جدید صدای نمایشنامه‌نویس گفت‌وگو کرده‌ایم که در ادامه می‌خوانید:

درباره محول شدن دبیری صدای نمایشنامه‌نویس به شما و حواشی، جزئیات و برنامه‌های این دوره توضیح دهید؟

اساساً پدیده‌ای به نام نمایشنامه‌خوانی به‌گونه‌ای که در ایران رایج شده در جاهای دیگر چندان شناخته شده نیست. انگار گونه‌ای دیگر از ارائه اثر خلق شده هنری است که اتفاقاً زائیده شرایط اجتماعی و فرهنگی موجود ماست. اما هر چیزی که در تعریف این پدیده هست و هر عامل یا عواملی که باعث تولید چنین پدیده‌ای شده، فرصتی را ایجاد کرده تا گروهی بتوانند پیش از اجرای صحنه و یا چاپ یک اثر مکتوب نمایشی، آن را محک بزنند و مورد بررسی قرار بدهند. به نظر من این فرصت را باید غنیمت دانست، شیوه‌نامه‌ای برایش تدوین کرد و سرو سامانی به آن داد. چه نامش «نمایشنامه‌خوانی» باشد، چه «اجرا خوانی» یا حتی اصطلاح «متن در دست» را به آن الصاق کنیم.اما موضوع «صدای نمایشنامه‌نویس» که به‌صورت نمایشنامه‌خوانی برگزار می‌شود:

پیش‌ازاین هم برنامه‌ها و نمایش‌نامه‌خوانی‌هایی تحت همین عنوان برگزار می‌شد که متأسفانه به‌صورت نامنظم بود. می‌دانم که طی یک دوره گذشته شش برنامه اجرا شد و متونی از اساتید و بزرگان نمایشنامه‌نویسی ایران خوانده شد. وقتی دوره تمام شد، با تغییر هیئت‌مدیره کانون و تغییراتی که انجام شده بود، فراخوانی برای برگزاری دوره جدید دادند، که اگر کسانی پیشنهادات و برنامه‌های اجرایی دارند، ارائه دهند. من پیشنهاداتی را به شکل پروپوزال، به هیئت‌مدیره تقدیم کردم و شرایطی را برای برگزاری چنین دوره‌ای پیشنهاد دادم، که با آن موافقت کردند و طی حکمی از طرف هیئت‌مدیره کانون رسماً به‌عنوان دبیر دوره انتخاب شدم.

این دوره چندماهه است و چه‌قدر استمرار دارد؟

ضمن قدردانی از زحماتی که دوستان و همکاران من در دوره پیشین کشیده‌اند، باید عرض کنم اولین چیزی که در دوره پیش نداشتیم، نظم اجرایی بود. که دلایل بسیاری هم داشت که برخی از آنها در واقع دست برگزارکنندگان نبود. به طور مثال یکی از عواملی که دوستان اجرایی را در دوره پیشین رنج می‌داد برنامه نامنظم سالن استاد جوانمرد بود که در اختیار خانه تئاتر است و باید در اختیار انجمن‌های دیگر نیز قرار می‌گرفت. خروجی این نمایشنامه‌خوانی‌ها هم در حد همان اجراها باقی ماند. در نتیجه من پیشنهاداتی به کانون نمایشنامه‌نویسان دادم. اولینش این بود که اگر این برنامه دوره‌ای است، باید اول هدف‌مند شود. پس اولین کاری که کردیم این بود که تصمیم گرفتیم به هر شکلی که می‌شود، این برنامه، به یک روتین تبدیل شود، یک روز و ساعت واحد و یک مکان کاملاً منظم را مشخص کنیم، که مخاطب بداند همیشه در این ساعت و روز و در این سالن یک اتفاق نمایشی در حال رخ‌دادن است. روتین شدن، اولین پیشنهاد بود. دومین موضوع که مدنظر هیئت‌مدیره قرار داشت این بود که در این دوره‌ها از کسانی که عضو کانون هستند، استفاده کنیم. اگرچه برخورداری از آثار بزرگان این هنر همیشه باعث افتخار و سبب آموختن ماست. اما بعضی از این اساتید اساساً آن‌قدر بزرگ هستند که در این انجمن‌ها جای نمی‌گیرند، مثلاً استاد بهرام بیضایی نمی‌شود در هیچ انجمنی عضو باشد، ایشان ممکن است، در همه بخش‌ها عضو افتخاری باشند. اما مثل من و دیگر اعضا نباید مثلاً عضوی از یک کانون یا انجمن شوند. جایگاهشان اَجَل بر این چیزهاست. پس به سمت اعضا آمده بودیم و درنتیجه دعوت از این اعضا باید یک هدف داشته باشند. اجازه بدهید اشاره کنم که در مقطعی صندوق هنرمندان بیمه دوستانی که در طی سال، فلان تعداد کار نداشتند را قطع می‌کرد، درحالی‌که مگر یک نویسنده در طی یک سال چند کار می‌تواند انجام دهد؟ یا در کل شرایط کاری و تعداد سالن‌های فعال برای کارگروه‌های تئاتری مگر چقدر فرصت ایجاد می‌کند؟ پس گفت‌وگویی شده بود که نمایشنامه‌خوانی هم جزء رزومه کاری محسوب شود، این موضوع ما را وادار می‌کند، از اعضایی استفاده کنیم، که کم کارتر هستند، تا بتوانیم بیمه آن‌ها را ثابت نگه داریم و رابطه‌شان با صندوق قطع نشود.

قطعاً می‌بایستی کسانی که در این نمایشنامه‌خوانی شرکت می‌کنند، حمایت شوند و جزء رزومه شان محسوب شود. اما از آن‌جا که ما نمی‌توانستیم برنامه روتین داشته باشیم اتفاق دیگری هم افتاد. من آیین‌نامه‌ای تنظیم کردم و آن را به هیئت‌مدیره تقدیم کردم، تا برای هر دبیری که می‌آید وظایف، اختیارات و امور اجرایی‌اش مشخص باشد. سازوکار و هدف معینی داشته باشد. آن آیین‌نامه حالا در جریان تصمیم‌گیری است. اما مهم‌تر از آن، تعیین مخاطب هدف بود، که ببینیم اصلاً می‌خواهیم برای چه کسانی نمایشنامه‌خوانی کنیم؟ این که بخواهیم فقط خودمان بشنویم که نمی‌شود، یا این که بخواهیم فقط رزومه‌ای به صندوق ارائه بدهیم کافی نیست. برای همین آمدیم مخاطب هدف تعیین کردیم و گفتیم خروجی نمایشنامه‌ها یا باید مناسب اجرا باشد یا متناسب معرفی مخاطب عام باشد و در این میان دو مخاطب ثانویه دیگر هم داریم؛ یعنی اسپانسرها و تهیه‌کنندگان هم باید مجموعه را بشناسند. بعد از آن مرکز هنرهای نمایشی هم باید به‌عنوان مرکزی که تمام امورات نمایشی کشوری به آن‌ها مربوط است، به اجراها نوعی رسمیت دهد. برای این که چنین مخاطبینی را جذب کنیم، باید وارد فضای رسانه‌ای شویم، پس از ابتدا شروع کردیم. روی برخی اصول کار کردیم. یک لوگوتایپ مشخص برای «رویداد صدای نمایشنامه‌نویس» طراحی کردیم، تا بتوانیم در فضای مجازی تبلیغ کنیم و مجال گفتگو با مخاطبین را داشته باشیم و بعد هم در فضاهای دیگر فعالیت کنیم. برای امور رسانه‌ای، با آقای محمد خراط زاده صحبت کردیم و ایشان هم بدون هیچ منت و طلب هیچ دستمزدی قبول کرد و وارد کار شد.

خانم مریم یاسین زاده نیز عهده‌دار روابط‌عمومی این دوره شد، تا بتوانیم از این طریق پوشش خبری بیشتری داشته باشیم و همچنین خانم مهلا قدوسی به‌عنوان مسئول هماهنگی امور معرفی شد. ضمن این که ما در این دوره نمی‌توانستیم از صفحه رسمی کانون استفاده کنیم. باید صفحه مستقلی ایجاد می‌کردیم، که بتوانیم اصطلاحاً کارهای اجرایی را چابک‌سازی کنیم. برای این که به اجراها نظمی بدهیم و با فضای تئاتری‌تری مواجه شویم، با آقای جواد طاهری، گفتگو کردم و برنامه را به ایشان گفتم و ایشان هم از این برنامه استقبال کرد و سالن مشاهیر تئاتر شهر را در اختیار ما قرار داد. یعنی یک برنامه روتین و منظم در قلب تئاتر شهر و در قلب فرهنگیِ جریانات تئاتری کشور. یک فضای شناخته شده که نه‌تنها مخاطبین عام آن‌جا را می‌شناسند، بلکه کارگردانان و همه ناشرین هم آن‌جا را پایگاه رسمی تئاتر می‌دانند. در مسیر اجرای برنامه، مانع دیگری هم وجود داشت و درباره موضوعات رویداد بود. پیشنهادی که من دادم این بود که با توجه به این که هر دوره‌ای، حرکتی، رپرتواری، جشنواره‌ای اساساً اولویت‌های موضوعی دارد و ما نمی‌توانیم مخاطب را گیج کنیم و باید بتوانیم بگوییم که او امروز می‌آید نمایشنامه‌ای با موضوعات اجتماعی گوش می‌دهد، هفته بعد با موضوعات مذهبی، هفته بعدش با موضوعات جنگ و دفاع مقدس و هفته بعدش با موضوع کودک. هر جریانی یک انسجام محتوایی نیاز دارد. مثلاً اگر من با ناشری صحبت می‌کنم، او اولین سؤالی که می‌پرسد این است که موضوع این آثار چه ارتباطی با اولویت‌ها و نگرش انتشارات ما دارد؟ حتی در جذب اسپانسرها هم، طرف می‌گوید: «اولویت موضوعی شما چیست؟ پس ما دو موضوع را در اولویت قرار دادیم.

برای این دوره زنان و آسیب‌های اجتماعی و نمایش‌های اقتباسی از ادبیات ملی کشورمان. به این شکل حداقل ما توانستیم به طور مثال به اداره کل بانوان شهرداری برویم و بگوییم قرار است درباره زنان، موضوعات کار و آموزش شهروندی و موضوعات فرهنگی آنان نمایشنامه‌خوانی کنیم و دوستان نمایشنامه‌نویسمان کارهایشان را ارائه می‌دهند و از شهرداری و معاونت فرهنگی می‌خواهیم به این مسئله ورود کند، چون جزء اولویت‌ها و برنامه‌های آنان است. در این مورد البته با این اشکال هم روبرو بودیم که بسیاری از نمایشنامه‌نویسان ممکن بود که در این موضوع نوشته‌ای آماده نداشته باشند. اما مسئله اینجاست که چنین رویدادی قرار نیست با همین دوره و موضوع‌ها تمام شود. ضمن اینکه طبیعی است که یک کار گروهی بتواند یک نگرش جمعی واحد هم داشته باشد تا انسجام محتوایی پیدا کند. ما فراخوان رسمی در کانون دادیم و از دوستان و نویسندگان خواستیم که متونی به ما بدهند که نزدیک ۴۰ متن در فاصله بسیار کوتاه به ما رسید، درحالی‌که پیش‌بینی ما یک دوره ۱۲تایی بود. وقتی با این تعداد مواجه شدیم می‌بایستی برای همه آن‌ها برنامه‌ریزی می‌کردیم و به خودمان حق نمی‌دادیم که از بینشان انتخاب کنیم، در نتیجه برنامه‌ریزی کردیم، تا بتوانیم از همه آثار استفاده کنیم. از طرف دیگر ما با شورای نظارت هم گفت‌وگو کردیم، تا مسئله پاسخ‌دهی و صدور مجوز برای آثار تسریع شود و در این مورد و برخی موارد دیگر به تفاهماتی با آقای میثم جمالی رسیده‌ایم که می‌تواند به نفع مجموعه تئاتر فعال ما باشد. ضمن این کارها بنا شد که توسط جناب محمدرضا غریب زاده از همه کارها در یک فضای خوب یا در استودیویی صدابرداری شود و در صورت امکان و اجرایی‌شدن، کل مجموعه آثار به پادکست تبدیل شوند. حالا باید تفاهم‌نامه‌هایی نوشته شود که اگر مباحث مالی هم مطرح شد، صاحبان آثار و کانون هم بتوانند در این موارد ذی‌نفع باشند. که خوشبختانه من به‌عنوان دبیر از تمامی امور مالی این رویداد به دورم و چنین مباحثی به دلیل تخصصی بودن به اهل‌فنش سپرده شده است.

برنامه شما برای این دوره فقط خوانش نمایشنامه‌های اعضاست؟ آیا در این برنامه، شناسایی پدیده از میان کسانی که جزء اعضا نیستند را هم دارید یا نه مسئله فقط اعضای کانون است؟

اولویت اعضا کانون‌اند. اولویت کانون نمایشنامه‌نویسان است. اولویت خانه تئاتر است. وظیفه کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمین و همچنین خانه تئاتر این است که از اعضایش حمایت کند و بتواند برایشان فضای کاری و شغلی ایجاد کند. همچنین باید برای جذب نیروهای فعال و به قول شما پدیده‌های غیرعضو زمینه و جذابیت‌هایی ایجاد کرد که به کانون بپیوندند. اما این نه در حیطه کاری من و نه در تخصص من است و ترجیح می‌دهم دخالتی در موضوع جذب و عضویت نیروهای جدید نداشته باشم.

در بین این نمایشنامه‌ها ترجمه‌ها هم هستند یا فقط تولیدات را مدنظر دارید؟

اولویت ما در ابتدا حمایت از نویسندگان داخلی و آثار بومی است. نه این که برای بخش ترجمه برنامه‌ای نداشته باشیم، حتماً برنامه مفصلی برای آن بخش خواهیم داشت، اما در حال حاضر و در این دوره یکی از اولویت‌هایمان آثار نویسندگان داخلی است. ضمن این که بسیاری از مترجمین ما خودشان نمایشنامه‌نویس هم هستند و آثاری دارند و می‌توانند در این فضا داخل شوند. ما، منظورم هیئت‌مدیره کانون و من به‌عنوان دبیر رویداد به‌صورت جداگانه در حال برنامه‌ریزی اصولی و جداگانه برای مترجمین خوبمان که خوشبختانه عضو کانون‌اند هستیم. و همچنین پژوهشگران هنرهای نمایشی که به‌واقع خلأ چنین آثاری در مجموعه نشر ما همچنان حس می‌شود.

از چه زمانی برنامه شما شروع می‌شود؟

مقدمات برنامه را تقریباً از بهمن سال گذشته شروع کردیم و جلساتی را گذاشتیم و بعضی از مصوبه‌ها را داشتیم. ضمن این که کنار آن ما ناچار بودیم از این طرف برای روتین شدن برخی برنامه‌ها جلسات دیگری داشته باشیم که زمان می‌بُرد و بعد هم برخوردیم به تعطیلات فروردین که به‌هرحال نزدیک ۲۰ روز کشور تعطیل شد و کاری نمی‌توانستیم بکنیم. نیتمان این بود که از هفته اول اردیبهشت شروع کنیم، اما وقتی که این موضوعات با هم تداخل پیدا کردند، ما عملاً نتوانستیم طبق برنامه‌ریزی خودمان پیش برویم. برای همین هم رویداد صدای نمایشنامه‌نویس را از نهم؛ یعنی اولین یکشنبه اردیبهشت با نمایشنامه‌ای از خانم آزاده فخری شروع می‌کنیم و بعد با آقای خراط زاده، خانم نوبخت، آقای فنائیان و خانم قربانیان و دیگر نویسندگان خوبمان پیش خواهیم برد.

در هر جلسه یک نمایشنامه خوانده می‌شود؟

اجازه بدهید قبل از پاسخ به این سؤال نکته مهمی را که در بخش برنامه‌ریزی‌ها فراموش کردم، عنوان کنم. یکی از پیشنهادات من برای برگزاری این دوره همسویی و همراهی دیگر انجمن‌های خانه تئاتر بود. اساساً وقتی یک تئاتر می‌خواهد شکل بگیرد، کارگردانان، طراحان، آهنگ‌سازان، گریمورها، و… دیگر عواملی که مشخصاً همه‌شان انجمن‌هایی در خانه تئاتر دارند، دخیل‌اند و در شکل‌گیری آن نقش اصلی را دارند. حالا سؤال اینجا بود که این انجمن‌ها و نیروهای فعال چرا در نمایشنامه‌خوانی حضور نداشته باشند؟ مثلاً اگر قرار است متن نمایشنامه کسی خوانده شود چرا از اعضا انجمن بازیگران دعوت نشود که تعدادی بازیگر عضو خانه تئاتر در کنار گروه و برای خوانش آن متن قرار گیرند؟ و چرا این باید بیرون برود و از غیرعضو دعوت کنند؟ اگر چه در انتخاب عوامل بیرونی و در بخش اجرایی آثار، محدودیتی وجود ندارد و حتماً نویسندگان می‌توانند از آهنگ‌سازان و بازیگران آزاد و عوامل دیگر هم استفاده کنند. اما این فرصت خوبی است برای اینکه کاری گروهی انجام شود و حتی زمینه و بستر مناسبی برای تشکیل گروه‌های نمایشی شکل بگیرد. چه‌بسا از دل همین کارها گروه‌های تازه با ایده‌های جدید و در آینده از چنین هم‌افزایی و اجماعی بتوانیم به سمت شکل‌گیری کمپانی‌های تئاتری پیش برویم. (به‌هرحال آرزو بر جوانان عیب نیست) این شد که با دوستان هیئت‌مدیره هر انجمن گفتگو کردیم و نامه‌نگاری‌های رسمی نیز انجام شد. و خوشبختانه با استقبال هم روبه‌رو شدیم. بیستم فروردین با مجموعه هیئت‌مدیره‌ها جلسه‌ای داشتیم که در آن حضور داشتم و برنامه‌مان را ارائه دادم و درخواستمان را مطرح کردیم و نامه‌های رسمی هم توسط آقای محضری رئیس هیئت‌مدیره کانون به رؤسای دیگر انجمن‌های خانه تئاتر داده شد.

رییس انجمن موسیقی آقای سعید ذهنی کنار ما قرار گرفت و شخصی را برای هماهنگی معرفی کردند، که اگر دوستان ما نیاز به موسیقی دارند مستقیماً با انجمن موسیقی همکاری کنند. انجمن طراحان صحنه و لباس آمادگی خودشان را اعلام کرده‌اند و خانم هلیا میرهادی (از اعضا هیئت‌مدیره این انجمن) برای بررسی کارشناسانه‌تری در اولین نمایشنامه‌خوانی ما شرکت خواهند داشت تا نحوه همکاری این انجمن را بررسی کنند. خانم فرزانه نشاط خواه از اعضا هیئت‌مدیره انجمن بازیگران کنار ماست تا بتوانیم در گام‌های بعدی از حضور بازیگران عضو این انجمن بهره‌مند شویم. منتظریم که انجمن‌های دیگر هم به‌صورت رسمی نمایندگانشان را اعلام کنند، که عملاً آن انجمن‌های مرتبط که می‌توانند در چنین برنامه‌هایی شرکت کنند، حضور داشته باشند. یکی از ایده‌هایمان این بود که مثلاً انجمن طراحان صحنه و لباس در حین خواندن اثر همان جا، اسکیس‌هایی را به‌صورت زنده بزنند و یک پرفورمنس تجسمی هم اجرا شود و ماحصل این طراحی‌ها را به‌صورت پروژکشن پخش کنیم و اگر قرار شد کتاب آن نمایشنامه چاپ شود، از این اسکیس‌ها به‌صورت پیشنهاد در آن کتاب استفاده شود، که همه این اقدامات جزء رزومه همه انجمن‌ها محسوب شود. یا مثلاً یکی از ایده هامان این است که پیشنهادات و اتودهای دوستان گریمورمان را به‌صورت نمایشگاهی و در حاشیه رویداد صدای نمایشنامه‌نویس برگزار کنیم.

پس همه انجمن‌ها به‌نوعی دخیل شدند؟

ما یک سری درخواست به انجمن‌ها داده‌ایم و نامه‌هایی را نوشته‌ایم، و همچنان مترصد ایجاد ارتباط مؤثر و اجرایی با تمام این دوستان هستیم. به‌هرحال هیئت‌مدیره‌ها می‌باید موضوع را در انجمن‌های خودشان مطرح کنند و امکان‌سنجی‌ها و ایده‌های اجرایی اصولی‌تری نیز مورد بررسی قرار بگیرد. خیلی نگران این تأخیر در تصمیم‌گیری این دوستان نیستیم؛ چون صرفاً نمی‌خواهیم کاری انجام بدهیم که رزومه ای پر کنیم. فرصت هم داریم. زیرا رویداد نمایشنامه‌نویس قرار نیست به همین دوره ختم شود و همه این برنامه‌ها در زمان خودش و حتماً با برنامه‌ریزی مناسب‌تری از طرف انجمن‌های دیگر خانه تئاتر انجام خواهد شد.

اجرای این برنامه یکشنبه‌ها است یا شنبه‌ها؟

وقتی می‌خواستیم در سالن استاد جوانمرد برنامه بگذاریم، نیتمان این بود که شنبه‌ها برگزار کنیم؛ یعنی روز تعطیلی اجرای صحنه‌ای تئاتر. اما به دلایلی که قبلاً اشاره کردم رفتیم تئاتر شهر. در آنجا به دلیل این که روزهای شنبه کاملاً تعطیل است و عملاً نیروهای فنی و اداری و حراست و… آن‌جا حضور ندارند، روز یکشنبه را انتخاب کردیم. خوبیِ این کار این است که با سری اجراهای صحنه‌ای همراه هستیم و می‌توانیم مخاطبان آن اجراها را نیز به فضای خوانش نمایشنامه دعوت کنیم.

بلیت‌فروشی دارید؟

در آغاز این دوره، کاری که کردیم این بود، که با همه نویسندگانی که آثارشان را برای شرکت در این دوره داده بودند در سالن اسکویی جلسه‌ای گذاشتیم و آن‌ها را به هم فکری دعوت کردیم. گفت‌وگو کردیم. اتفاقاً یکی از مواردی که باید آن جا تصمیم‌گیری می‌شد این بود که کار صرفاً فرهنگی باشد و ما به جذب اسپانسر فکر کنیم یا بلیت بفروشیم و کار انتفاعی انجام دهیم؟ ضمناً تمایل تئاتر شهر هم این بود که: «وقتی کاری شکل فرهنگی دارد، حیف است که وجاهتش را از دست بدهد.» و برای نویسندگان ما هم مهم بود که وجاهت فرهنگی کار حفظ شود و با جذب اسپانسر به شکل دیگری آن را جبران کنیم.اتفاق دیگر این بود که ما با سالن اسکویی در خانه تئاتر هماهنگ کردیم و آن‌ها هم به ما لطف کردند و با ما همراهی کردند. و روزهایی در هفته را برای تمرین گروه‌ها، در آن‌جا اختصاص دادند.

مسلماً در اجرای این رویداد و در ادامه آن ممکن است مثل هر کار دیگری به موانعی برخورد کنیم. تلاش من و همکارانم در رویداد صدای نمایشنامه‌نویس و هیئت‌مدیره محترم کانون این است که بتوانیم با برنامه‌ریزی درست موانع را حل کنیم. با افرادی که کنارمان قرار گرفته‌اند و دوستان هیئت‌مدیره خارج از برنامه روتینشان پیوسته در ارتباط هستیم. همه افراد، خارج از بحث وظیفه و بیشتر از آنچه انتظار می‌رفت روی این برنامه کار می‌کنند. در جلسات متعددی که با مدیریت تئاتر شهر و همچنین مدیریت شورای ارزشیابی و نظارت داشتیم به توافقات مفیدی رسیدیم. جدا از این موارد، مجموعه نویسندگانی که در این رویداد حضور دارند، بسیار همراه و همدل هستند، و خوشبختانه مورد حمایت همه دوستانیم. امیدوارانه و متکی به انرژی جمعی جلو می‌رویم. واقعیت این است که همه هنرمندان اساساً به تغییر، و این که بتوانند اثری بگذارند و زندگی را به سمت زیباتر شدن تغییر دهند و شرایط را بهتر کنند، فکر می‌کنند.

اما موضوع اینجاست که وقتی تغییر ایجاد می‌شود که ما بتوانیم در یک گروه قرار بگیریم و حرکت جمعی ایجاد کنیم. حرکات انفرادی عموماً باعث ایجاد تغییر نمی‌شوند. ما همه تلاشمان را می‌کنیم که یک کار گروهی انجام شود، ورای این که در هر اجرا و در هر کاری به‌صورت مقطعی چه اثری در مخاطب می‌گذاریم، این که ما بتوانیم این کار عمومی را که تا پایان سال برایش برنامه‌ریزی کرده‌ایم و کار بسیار بزرگی است، به انجام برسانیم قطعاً تأثیر بسیار بیشتری برای جامعه تئاتری و به‌ویژه کانون نمایشنامه‌نویسان خواهد داشت. اگر بتوانیم به‌عنوان کانون نمایشنامه‌نویسان و مترجمین یک جریان فکری و فرهنگی را پیش ببریم و کنار هم دیگر باشیم، قطعاً می‌تواند اثرگذار باشد و در شرایطمان تغییری ایجاد کند. امیدوارم که بتوانیم موانع را رد کنیم و کنار هم تا آخر دوره بمانیم و دوره‌های بعدی را خیلی بهتر از این پیش ببریم. من تا هر جایی که هیئت‌مدیره کانون لازم بداند کنار این کار هستم و به‌عنوان دبیر دوره کارم را انجام می‌دهم. هر روزی هم که لازم باشد، می‌توانم خیلی راحت کنار بروم و حداقل با این تصور دلخوشم که توانسته‌ام برنامه‌ای منظم را در یک فضای خوب طراحی و شروع کنم، تا دیگر دوستان بیایند و حتماً بهتر از من کار کنند و این مسیر را تا رسیدن به شکل ایده‌آلش ادامه دهند.

آیا «صدای نمایشنامه‌نویس» ساختار جشنواره‌ای و رقابتی است؟

این رویداد کاملاً غیررقابتی است. از همان ابتدا هم نظر کانون بر غیررقابتی بودن این رویداد بوده؛ اما نظر شخص من این است که واژه غیرفارسی «رپرتوار» نه کامل است و نه زیباست. از طرفی کلمه فارسی مناسب و درست چنین برنامه‌ای می‌شود «گاهَنبار» که شاید با سلایق نسل جوانمان خیلی همسو نباشد. به همین دلیل ما از همان ابتدا آن را به‌عنوان رویداد معرفی کردیم. جالب است که این بزرگ‌ترین رویداد نمایشی است. نویسندگان از کل کشور و برای تمام زمان سال شرکت خواهند داشت. وقتی از این زاویه به لحاظ آماری و کمی هم نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که این بزرگ‌ترین جریان تئاتری است که تاکنون در کشور اتفاق افتاده است و باید برای استمرار و قوی‌تر شدنش تلاش جانانه کرد. ما در این مسیر حتماً منتقدینی خواهیم داشت که با نظراتشان کمک می‌کنند بهتر و قوی‌تر شویم. نظرات منتقدینی که برای کمک به بهترشدن و همراهی با ما، نقدمان می‌کنند همیشه مفید بوده. همه‌مان خوب می‌دانیم که شرایط شغلی ما بسیار شکننده ست. موقعیت اجتماعی و فرهنگی ما بسیار حساس است. ازاین‌رو به نظر من ماندمان در صحنه و تداوم و استمرار حضورمان، دقیقاً همان چیزی است که می‌تواند به‌مرور در تمام این شرایط تغییر ایجاد کند و ما را قوی‌تر کند.

در پایان از تمامی هنرمندان و عزیزانی که با اعتماد و همدلی‌شان به ما در کاری که می‌کنیم نیرو و امید می‌دهند و همچنین شما که فرصت این گفتگو را فراهم کردید بسیار سپاسگزارم و از خوانندگان شما دعوت می‌کنم با حضورشان در این رویداد خجسته و عزیز، به تداوم و استمرار آن کمک کنند.

امضا تفاهم‌نامه میان جشنواره عروسکخونه تلویزیون و انجمن نمایشگران عروسکی

تفاهم‌نامه همکاری بین جشنواره‌ نمایش عروسکی تلویزیونی کودک، عروسک‌خونه و انجمن نمایشگران عروسکی امضا شد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی برنامه، آئین امضای تفاهم‌نامه جشنواره نمایش عروسکی تلویزیونی عروسک‌خونه و انجمن نمایشگران عروسکی خانه‌ی تئاتر به میزبانی شبکه نهال و مرکز سیمرغ برگزار شد.

این تفاهم‌نامه همکاری به منظور توسعه ارتباط نمایشگران عروسکی با دبیرخانه این جشنواره و بهره‌مندی هرچه از ظرفیت‌های طرفین برای حمایت از مسیر رشد نمایش عروسکی کودک منعقد شده است. اعضای انجمن نمایش عروسکی می‌توانند با مراجعه به سایت این جشنواره برای حضور در این رویداد اعلام آمادگی کنند.

هما جدیکار، رئیس انجمن صنفی نمایشگران عروسکی در این جلسه گفت: خوشحالم که بالاخره صداوسیما عروسک‌ها را جدی گرفت و روی خود را به سمت عروسک‌ها برگرداند. ظاهرا از یک عروسک و یک مجری داریم به نمایش عروسکی می‌رسیم. امیدواریم پله‌های اولیه رشد نمایش عروسکی در تصویر تلویزیون اتفاق بیفتد.

تفاهم‌نامه همکاری میان جشنواره نمایش عروسکی تلویزیونی کودک و انجمن نمایشگران عروسکی امضا شد

وی کودکی را مهمترین مرحله رشد دانست و گفت: نمایش عروسکی همراه و همراز کودکان است. بچه‌هایی که در این عرصه خشم و ناامیدی و سختی‌ها بزرگ می‌شوند، عروسک به زندگی آن‌ها لطافت می‌بخشد که این عرصه را طی کند. باید بتوانیم تولیداتی داشته باشیم که بچه‌ها با آن زندگی کنند و پلی بین واقعیت و دنیای پر رمز و راز تخیلی بچه‌ها باشد.

رئیس انجمن صنفی نمایشگران عروسکی افزود: ما در کنار شما هستیم، ولی صداقت را از نمایش عروسکی نباید بگیریم. اگر برنامه‌ای صادقه تولید شود، مخاطب با آن ارتباط می‌گیرد، زیرا کودکان با هوش هستند و دروغ و ریا را به سرعت تشخصی می‌دهد.

جدیکار با ذکر این نکته که کودکان، نسل بعدی و آینده‌ی کشور هستند گفت: امیدواریم باعث رشد مسیر عروسکی و در نتیجه آینده بهتر کشور شویم، چون کودکان نسل بعدی کشور هستند امیدوارم همکاری خوبی باشد و شروعی باشد برای حضور نمایش عروسکی نه لزوما فاخر، بلکه درست در تلویزیون.

مقصود نعیمی‌ذاکر، مدیرعامل خانه تئاتر در قسمت پایانی نشست گفت؛ اثربخشی پیام در فضای تئاتر بیشتر است و تلویزیون باید به رشد آن کمک کند. دانستن پیام کافی نیست بلکه هنر ارسال آن مهم است که تلویزیون می‌تواند این نقش را به عهده بگیرد.

وی به این موضوع اشاره کرد که جشنواره‌ی عروسک‌خونه و این جلسه از آن دست کار‌ها و اتفاقات مهم و بزرگی است که می‌تواند برکات و تبعاد بسیار خوبی را در آینده به همراه داشته باشد.

نعیمی‌ذاکر گفت جشنواره‌ی عروسک‌خونه می‌تواند و باید با اتصال به نهاد‌های میدانی تآتر عروسکی، صحنه‌ی تآتر عروسکی کودک را نیز تقویت کند و باعث رشد و رونق آن شود.

چرا که صحنه‌ای که در آن هنرمند به صورت رو در رو با مخاطب مواجه است می‌تواند اثری عمیق‌تر از نمایش تلویزیونی داشته باشد.

آرش مصطفایی به عنوان بازرس انجمن نمایشگران عروسکی با تشکر از برگزاری جلسه و انجام این تفاهم ابراز امیدواری کرد با حمایت از نمایش عروسکی به عنوان محل تلاقی هنرمندان سینما، تلویزیون و تآتر، شاهد رشد هنر نمایش عروسکی در عرصه‌های مختلف باشیم.

علی خواجه تهیه‌کننده برنامه تلویزیونی عروسک‌خونه گفت: جشنواره نمایش عروسکی تلویزیونی کودک با نام عروسک‌خونه از ۱۴۰۲ کار خود را شروع کرده و امسال، دومین سال برگزاری آن است. این جشنواره امسال در مرکز سیمرغ و شبکه‌ی کودک تولید می‌شود، حمایت انجمن نمایشگران عروسکی را نیز با خود دارد.

محمدصادق باطنی رئیس شبکه کودک گفت: مهمترین عناصر دوره کودکی و زبان دوره کودکی، زبان خیال و رویا است که وقتی به قصه و قصه‌گویی تبدیل می‌شود، به کمال می‌رسد. به همین دلیل تمرکز بر نمایش در برنامه‌های عروسکی بسیار پر اهمیت است.

وی حوزه‌ی نمایش عروسکی را مهم و نقطه اتصال قصه و خیال دانست و گفت: با عروسک قصه می‌گوییم و رویا پردازی می‌کنیم و به جهان خیال‌انگیز کودکان ورود پیدا می‌کنیم.

باطنی با اشاره به اهمیت رده سنی کودک در ابعاد تربیتی زندگی، خاطر‌نشان کرد: در مقطع سنی کودکی، می‌توان مهم‌ترین و پیچیده‌ترین حرف‌های تربیتی را به کودک آموخت.

وی با اشاره به نقش موثر تلویزیون در نشان‌دادن عروسک‌ها افزود: از دیرباز خانه‌ی عروسک‌ها تلویزیون بوده و در موقعیت‌های مختلف عروسک‌ها فرصت پیدا می‌کردند در دایره متکثر از مخاطبان خود قرار گیرند که میدان آن تلویزیون و صداوسیما بوده‌است.

رئیس شبکه کودک سیما تصریح کرد: عروسک‌هایی که دهه به دهه آمدند، شاید بتوان گفت آجر‌های اولیه هویتی و تربیتی ما را ساختند.

باطنی با اشاره به بازه انقطاع رسانه ملی از تولیدات نمایشی عروسکی ادامه داد: در مقطعی فاصله‌ای بین تولیدات عروسکی و جهان کودکان افتاد. نظام دغدغه ها‌ی قصه‌های نمایش عروسکی به گونه‌ای شد که انگار آثار حوزه‌ی بیشتر از قالب لذت می‌بردند و با قصه آنچنان ارتباط نداشتند و در نهایت به نقطه انقطاع تولیدات عروسکی در آنتن رسانه ملی رسیدیم.

رئیس شبکه پویا اظهار کرد: در دهه ۹۰ فاصله جدی اتفاق افتاد؛ عروسک‌های قدیمی رفتند و عروسک‌های قدرتمند جدیدی نیز جایگزین نشدند و حوزه نمایش عروسکی آرام آرام از خاطره رشد و تربیتی کودکان کشور در حال پاک شدن بود.

باطنی کرونا را یکی از عوامل افت تئاتر صحنه‌ای عروسکی دانست و یادآور شد: از طرف دیگر کرونا منجر به افت تئاتر عروسکی شد و این پیکره شریف و نحیف تئاتر عروسکی با بحران جدی مواجه شد.

وی با اشاره به آیه وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِیُبَیِّنَ لَهُمْ گفت: حوزه نمایش عروسکی از دایره مصرف فرهنگی کودکان کشور در حال پاک شدن بود؛ در حالی که خداوند در سوره ابراهیم می‌فرماید هر پیامبری با زبان قومش تبیین میکرد و شاید بتوان عروسک را مصداق زبان کودک دانست.

باطنی با اشاره به رویکرد جدید سازمان صداوسیما افزود: در سازمان این نگاه وجود دارد که در حوزه‌ی نمایش عروسکی رویکرد و نگاه جدیدی اتفاق بیفتند.

مدیر شبکه امید تصریح کرد: امسال و در دومین دوره، هزینه‌های این برنامه را مرکز سیمرغ صدا و سیما به عهده گرفت. همچنین امسال با پیش‌کسوتان این عرصه تعامل کردیم تا با همکاری و هم‌افزایی و استفاده از ظرفیت‌های متعدد کشور بهترین اتفاق را رقم بزنیم. در این جشنواره علاوه بر جذب مستعدین به دنبال ایجاد دریچه‌های خلاقیت و نوآوری در فضای عروسکی هستیم تا بتوانیم با قصه‌های جذاب و شخصیت‌های هدفمند به میدان بیاییم.

وی افزود: امسال و در دومین دوره، هزینه‌های این برنامه را مرکز سیمرغ صدا و سیما به عهده گرفت. همچنین امسال با پیش‌کسوتان این عرصه تعامل کردیم تا با همکاری و هم‌افزایی و استفاده از ظرفیت‌های متعدد کشور بهترین اتفاق را رقم بزنیم. در این جشنواره علاوه بر جذب مستعدین به دنبال ایجاد دریچه‌های خلاقیت و نوآوری در فضای عروسکی هستیم تا بتوانیم با قصه‌های جذاب و شخصیت‌های هدفمند به میدان بیایید.