پردیس افکاری درگذشت

پردیس افکاری، بازیگر، عصر امروز، پنجشنبه ۳ اسفند ماه بر اثر بیماری از دنیا رفت.

طبق تماس ایسنا از خانواده این هنرمند، این بازیگر حدود یک ساعت پیش درگذشت و جزییات مراسم خاکسپاری او بعدا اعلام می‌شود.

همسر او، محمد نجفی، شب گذشته در گفتگو با ایسنا با ارایه جزییاتی درباره بیماری همسرش که دچار سرطان کبد بود و در مدت کوتاهی، به وضعیتی وخیم رسیده بود، ابراز تاسف کرد: از زمان تشخیص بیماری همسرم تا به امروز کمتر از یک هفته گذشته. متاسفانه این بیماری پنهان بود و ما اصلا متوجه آن نشدیم و حال و روز ایشان هم طوری نبود که احتمال بیماری بدهیم. از زمان بروز بیماری، خیلی زود به این مرحله حاد رسید و به سرعت تمام کبد را گرفت و به بخشی از ریه هم سرایت کرده است.

«پردیس افکاری» زاده سال ۱۳۴۲، دانش آموخته رشته تئاتر از دانشگاه آزاد است و دوره بازیگری را در گروه تئاتر آناهیتا گذرانده.

او فعالیت خود را در سینما با فیلم «شاخه‌های بید» به کارگردانی امرالله احمدجو در سال ۱۳۶۷ آغاز کرد.

او در تئاتر با کارگردانانی چون زنده‌یاد رکن‌الدین خسروی، مجید جعفری، شکرخدا گودرزی، محمد نجفی و قطب‌الدین صادقی همکاری داشته و از عمده نمایش‌هایی که در آنها بازی کرده می‌توان به آثاری چون سوسنگرد، ابن سینا، باغ آلبالو، زیرگنبد کبود، ژاندارک، عروسی، عاشق‌کشون، دندون طلا اشاره کرد.

بازی در فیلم‌ها و نمایش‌های تلویزیونی چون هادی و هدی، بزبز قندی(عروسک‌گردان)، غروب یک روز بارانی، غفلت، معین پزشک، با طراوت، فکر پلید، خانه شماره پنجم، این یک دادگاه نیست،   در مسیر زاینده رود، بخش دیگری از کارنامه هنری این بازیگر است.

افکاری در سینما با کارگردانانی چون سیروس الوند، محمد علی سجادی، امرالله احمدجو،   حسن فتحی، کریم آتشی، حمید رخشانی و … همکاری کرده که نتیجه آن بازی در اثاری همانند دخترک کنار مرداب، گزل، کیفر، برخورد، پرواز را به خاطر بسپار، پنجاه روز التهاب، ضربه آخر، بانی چاو … است.

این بازیگر دهه ۹۰ در نمایش «کاسپار» نوشته «پتر هاندکه» و به‌ کارگردانی محسن معینی، به ایفای نقش پرداخت. بازی در نمایش «بر فَرَس تندرو» به کارگردانی محسن معینی، دیگر حضور او بر صحنه نمایش است.

برگزاری نشست مشترک جمعی از اهالی تئاتر با معاون فرهنگی اجتماعی نیروی انتظامی

شب چهارشنبه به دعوت سردار منتظر المهدی معاون فرهنگی اجتماعی نیروی انتظامی جلسه‌ای با حضور تعدادی از فعالان تئاتر با مسوولان معاونت فرهنگی اجتماعی نیروی انتظامی در هتل پردیس ناجا برگزار شد.
به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر در آغاز این نشست سردار منتظر المهدی از هنرمندان تاتر خواست که در پیشگیری و درمان هنری آسیب‌های اجتماعی نیروی انتظامی را یاری کنند.


سپس مدیر عامل خانه تاتر درباره همکاری مداوم و تشکیل جلسات پیشنهاداتی را مطرح و درخواست کرد نیروی انتظامی بخش‌های دیگر
همچون شهرداری و رسانه ی ملی و پلتفرم ها را به همکاری دعوت کرده و همچنین امکان اجرای تئاتر خیابانی را فراهم کند تا با اقدامات اینچنینی زمینه برای توسعه اشتغال هنرمندان تاتر در دستور کار قرار گیرد.

دیگر هنرمندان تاتر در جلسه نکاتی را از جمله جدی گرفتن پژوهش در تولید داستان‌های پلیسی، اعلام نیاز پلیس درباره موضوعاتی که می‌تواند به هنر نمایش تبدیل شود، ارائه آمارهای لازم در تمام زمینه‌هایی که سبب آسیب‌های اجتماعی می‌شود، بهره‌برداری موثر از سالن‌های نمایش، همکاری سالن‌های خصوصی و دولتی و اختصاص سالن نمایش ویژه
از سوی نیروی انتظامی، تولید تله تئاتر، توجه به داستان‌هایی برای آشنایی جامعه با زندگی پلیس‌هایی که از مرزها دفاع می‌کنند، بررسی شاخص‌های قانون گریزی و توجه به ناهنجاری‌های اجتماعی که توسط پلیس می‌تواند کنترل شود؛ مطرح کردند.

در پایان این جلسه تاکید و مقرر شد که این جلسات بصورت منظم ادامه پیدا کند.

هوشنگ هیهاوند، مسعود آب‌پرور، غلامرضا بنفشه‌خواه، زری اماد، رضا عربی،مریم دیهیم‌بخت، مسعودملکوتی‌نیا، حجت علیخانی، علیرضا مصلح تهرانی، لیلی عاج، حسین طاهری، قاسم جعفری، سعید کاتبی، حمید نیلی، توحید معصومی، حسین درجانی، سهند خیر آبادی، داود نامور، فرزان دلفانی، محمد دشت گلیم، هادی عطایی دیگر حاضران در جلسه بودند.

به یاد اولین بانوی کارگردان تئاتر ایران

دوم اسفند زادروز مهین اسکویی، مترجم، بازیگر و مدرس تئاتر و هنرمندی است که بعضی از او به عنوان اولین بانوی کارگردان تئاتر ایران یاد می‌کنند.

مهین اسکویی با نام خانوادگی عباس طاقانی، زاده اسفند سال ۱۳۰۹ است که در دوره نوجوانی و در زمانه‌ای که بسیاری از خانواده‌ها برای حضور دختران‌شان در فضای هنری سختگیری بسیار داشتند، به عرصه بازیگری پای گذاشت. او که پدری مذهبی داشت، خاله‌اش پوران از خوانندگان مشهور آن دوره بود.

این دختر جوان که از ۱۶ سالگی به عنوان شاگرد عبدالحسین نوشین، پدر تئاتر نوین ایران وارد فعالیت شد و از همان سال‌ها در کنار آموزش دیدن، بازیگری روی صحنه تئاتر را آغاز کرد. دیری نپایید که با بازی در نمایش «پرنده آبی» نوشته موریس مترلینگ و کار زنده‌یاد نوشین به اوج رسید.

اسکویی در تئاتر فردوسی در نمایش‌های گوناگونی روی صحنه رفت ولی هرگز تنها به تجربه‌اندوزی روی صحنه قانع نشد بلکه جزو اولین زنانی بود که در رشته تئاتر تحصیل کرد.

زمانی که تئاتر فردوسی به دلیل تحولات اجتماعی در ایران آن زمان تعطیل شد، او فرصت را غنیمت شمرد و با همسرش مصطفی اسکویی برای تحصیل در رشته تئاتر، کشور را به مقصد روسیه ترک کرد و در دانشکده هنرهای تئاتر مسکو لوناچارسکی رشته کارگردانی تئاتر را با درجه ممتاز به پایان رساند و در همین دانشکده به طور کامل سیستم استانیسلاوسکی را نیز آموزش دید و پس از ۱۰ سال اقامت درفرانسه، شوروی و آلمان یه کشور خویش بازگشت.

بعد از بازگشت به ایران با همراهی همسرش گروه تئاتر آناهیتا را پایه‌گذاری کرد و در همین گروه، نمایشنامه‌های بسیاری را ترجمه، کارگردانی و بازی کرد.

جدایی از گروه تئاتر آناهیتا و نیز همسرش مصطفی اسکویی، او را بر آن داشت تا گروه تئاتر زمان را بنیان نهد.

اسکویی در تمام سال‌های فعالیتش به عنوان مترجم، بازیگر، کارگردان و مدرس مشغول به کار بود. او هم نمایشنامه‌های مهمی ترجمه کرد و هم شاگردان بسیاری پرورد.

نقل قولی از مهین اسکویی، یکی از نخستین زنان هنرمند پیشگام در ایران وجود دارد که یادآوری آن در مقطع فعلی جالب توجه است.

او سال ۷۹ پیش‌بینی کرده بود که شرایط اقتصادی، تئاتر ایران را دچار بحران می‌کند و شگفت اینکه پیش‌بینی او در سال‌های گذشته درست از آب درآمد.

اواخر دهه هفتاد که همزمان با دوران اصلاحات بود، اسکویی یک جلسه سخنرانی در مرکز ملی گفتگوی تمدن‌ها داشت.

او سخنان خود را با موضوع «بازیگری و پیشرفت تمدن‌ها» ارایه کرد. این هنرمند اما متاسف بود که تئاتر در ایران جزیی از تمدن به حساب نمی‌آید بلکه یک نوع تفریح است در حالیکه یکی از شاهراهای اصلی گفت وگوی تمدن‌ها، تئاتر است.

سال‌ها بعد مسیر تحولات سیاسی و اجتماعی کشور نشان داد که بی‌توجهی به فرهنگ گفتگو که یکی از اصلی‌ترین بنیان‌های تئاتر است، چه پیامدهای سنگینی به دنبال خواهد داشت.

اسکویی باور داشت که ویژگی هنرمند واقعی این است که فرمایشی کار نمی‌کند، بلکه کار او برآمده از خلاقیت است و تئاتری دارای ارزش است که ارشاد کننده و باعث تحولی در اندیشه تماشاگر شود.

او در آن مقطع هم از بی‌قانونی در عرصه تئاتر گله‌مند بود و از مجلس ششم خواسته بود تا قوانینی را دراین رابطه به تصویب رساند و دولت را مسئول مستقیم نظارت بر کیفیت تئاتر دانسته بود تا این هنر فقط جنبه سرگرمی و درآمدزایی نداشته باشد.

بانوی کارگردان در همان مقطع طی گفتگویی با ایسنا، تئاتر را تنها هنری دانسته بود که دروغ در آن جایی ندارد.

او عنوان کرده بود که بازیگر با کمک گرفتن از هنرهای دیگر مثل موسیقی و طراحی صحنه و ادبیات ، در جهت انتقال بهتر پیام نویسنده به تماشاگر می‌کوشد.

از نظر این هنرمند یک بازیگر برای این روی صحنه می‌رود که بتواند ارتباطی متقابل با تماشاگر برقرار و با اجرای خود، ذهنیت نویسنده را برای تماشاگران تداعی کند.

هرچند نیمه دوم دهه هفتاد را دوران شکوفایی دوباره تئاتر ایران می‌دانند اما مهین اسکویی در همان زمان هم گله داشت که در کشور ما کارهای تئاتری به صورت اصولی انجام نمی‌شود و این در حالی است که برای رونق تئاتر باید الفبا و علم بازیگری را یاد بگیریم.

نکته قابل تاملی که او به آن اشاره کرده بود و می‌توان آن را نوعی پیش‌بینی به شمار آورد، تاثیر وضعیت اقتصادی بر هنر تئاتر است. او گفته بود متاسفانه با وضع اقتصادی موجود فکر می‌کنم به زودی دچار بحران شویم بخصوص در مورد سینما، چرا که سینما همیشه از تئاتر تغذیه کرده است زیرا یک بازیگر ابتدا در تئاتر اصول بازیگری را یاد می‌گیرد و بعد به عرصه‌ی سینما وارد می‌شود.

مهین اسکویی در اواسط دهه۲۰ و در دورانی که عبدالحسین نوشین کار می‌کرد، به عنوان شاگرد و بازیگر در کنار او همکاری کرد و در تئاتر فرهنگ مستقر شد. او در نمایش‌هایی چون «روسپی بزرگوار» اثر جاودانه ژان پل سارتر و « سه دزد» ایفای نقش کرد. بعد از آن نیز به همراه نوشین و گروه او به تئاتر فردوسی رفت و در نمایش «ولپن» در نقش کلمبا ظاهر شد، نقطه اوج بازیگری مهین اسکویی در نمایش «پرنده آبی» موریس مترلینگ بود که نوشین در تئاتر فردوسی به صحنه برد.

در جریان بسته شدن تئاتر فردوسی، مهین اسکویی، همراه همسرش عازم فرانسه و بعد از دو سال نیز با استفاده از بورس دولتی شوروی عازم مسکو شدند و در سال ۱۳۲۹ در انستیتوی دولتی هنرهای مسکو (گی تیس) در چند مرحله از آزمون ورودی شرکت کردند و نمایش «شب بحرانی » از یک نویسنده لهستانی را به عنوان پایان‌نامه اجرا کردند. مهین و مصطفی اسکویی بعد از بازگشت به ایران در سال ۱۳۳۷ و در محل سینما آپادانا سابق «هنرکده آناهیتا» را تاسیس و کلاس‌های هنرپیشگی را در آن بر پا کردند.  در این گروه هنرمندان بسیاری همچون مهدی فتحی، محمود دولت آبادی، کاظم هژیر آزاد، جعفر والی، سیروس ابراهیم‌زاده، پرویز بهرام و … فعالیت می‌کردند. این زوج هنری در زمستان همان سال نمایش «اتللو» را با حضور هنرپیشگان آناهیتا به صحنه بردند که در این نمایش بازیگرانی چون پرویز بهرام، جعفر والی، مسعود فقیه، سیروس ابراهیم زاده و … حضور داشتند.

اجراهای بعدی آناهیتا نیز «خانه عروسک» ایبسن بود که مهین اسکویی خود کارگردانی کرده بود و بعد از آن نیز «هیاهوی بسیار برای هیچ» را در سال ۳۹ به صحنه برد و دو ماه بعد، «تراموایی به نام هوس» را کارگردانی کرد.

مهین اسکویی در سال ۴۴ و بعد از جدایی از مصطفی اسکویی از تئاتر آناهیتا نیز کناره گرفت و در همان سال در نمایش «چشم اندازی از پل» که پرویز بهرام کارگردانی کرده بود، در تئاتر کسری نقش‌آفرینی کرد.  در سال‌های ۶۱ به بعد اسکویی در کنار تدریس تئاتر، مجموعه سه جلدی آثار علمی استانیسلاوسکی، نمایشنامه «صاعقه» اثر آستروفسکی، «خرس و خواستگاری» اثر چخوف و «در اعماق» اثر ماکسیم گورکی را ترجمه کرد و در کنار این فعالیت‌ها چندین نمایش تلویزیونی چون «گرگ‌ها و بره‌ها»، «کالسکه زرین»، «غاز سالامانگ»، «پیچ خطرناک»، «ابلیس»، «شب‌های سفید»، «خرس و خواستگاری» و « جشن پانزده سالگی» را هم کارگردانی کرد.

اسکویی بعد از سپری کردن یک دوره طولانی بیماری ۱۲ دی سال ۱۳۸۴ در بیمارستان پاستور درگذشت.

بازیگری که قطب‌الدین صادقی با بغض درباره‌اش صحبت کرد

در آیین بزرگداشت و تجلیل از «دکتر قطب‌الدین صادقی» که با حضور هنرمندان حوزه‌ شعر، موسیقی، تأتر و رسانه به همت «کانون ادبی زمستان»دوشنبه ۳۰ بهمن‌ماه ۱۴۰۲ در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد، صادقی در بخشی از صحبت‌هایش بغض‌آلود از وضعیت بیماری «پردیس افکاری» اظهار نگرانی کرد و خواست هر کس به هر نوعی که می‌تواند به ایشان کمک کند.

پردیس افکاری متولد ۲۱ شهریور ۱۳۴۷ در تهران، بازیگر نام‌آشنای ایرانی در سن ۱۶ سالگی در مدرسهٔ هنرپیشگی آناهیتا زیر نظر مصطفی اسکویی دورهٔ دوسالهٔ بازیگری را گذراند. پس از آن فعالیت هنری خود را در عرصهٔ تئاتر با کارگردانان نامداری همچون رکن‌الدین خسروی، مجید جعفری و قطب‌الدین صادقی به‌ عنوان بازیگر ادامه داد.همزمان در سینما و تلویزیون شروع به فعالیت بازیگری کرد و در مدت حضور خود در تلویزیون در تعداد زیادی سریال از جمله فکر پلید و طریق عشق به نقش‌آفرینی پرداخت.

مدیر تئاتر شهر: حریم فعلی یک دیوار کارگاهی موقت است

مدیر مجموعه تئاتر شهر درباره ایجاد دیواره‌هایی در اطراف این مجموعه که طی چند وقت اخیر رخ داده است، توضیحاتی داد.

 اندکی پیش از آغاز به کار چهل و دومین جشنواره تئاتر فجر دیواره‌های سفید رنگی پیرامون مجموعه تئاتر شهر ایجاد شد و به تدریج این دیواره‌ها کل فضای مجموعه را در بر گرفت. در حال حاضر نیمی از فضای پیاده‌رو در فضای داخلی این دیواره‌ها قرار گرفته و این موضوع پرسش‌هایی را در ذهن جامعه تئاتری و نمایندگان رسانه‌ها ایجاد کرده است.

سید محمد جواد طاهری، مدیر مجموعه تئاتر شهر در پاسخ به ایسنا، نکاتی را درباره این دیواره‌ها و نیز وضعیت استقرار دستفروشان پیرامون تئاتر شهر و سرویس‌های بهداشتی طبقه سوم این مجموعه ارایه کرد.

او درباره محصور شدن مجموعه تئاتر شهر در میان این دیواره‌ها توضیح داد: آنچه در حال حاضر اتفاق افتاده، یک دیوار کارگاهی موقت است تا عملیات عمرانی و ساخت و ساز به کسی آسیبی نزند. طبیعتا بعد از ایجاد حریم اصلی مجموعه، این دیواره‌های موقت برداشته خواهد شد.

او درباره زمان‌بندی انجام مراحل کارگاهی گفت: پروسه اجرای این طرح، از سوی پیمانکار پروژه، بین ۶ ماه تا یک سال پیش‌بینی شده است و البته آقای اسماعیلی، وزیر ارشاد هم تاکید دارند که این طرح زودتر به نتیجه برسد.

طاهری درباره حریمی که قرار است در پیرامون تئاتر شهر ایجاد شود، توضیح داد: حریم مجموعه برگرفته از تیغه‌هایی خواهد بود که روی تاج بنای تئاترشهر وجود دارد و نیز ستون‌هایی که در مجموعه به کار رفته است و قطعا مانع بصری برای مجموعه ایجاد نخواهد کرد. از نظر ورود و خروج هم ۵ درب برای مخاطبان در نظر گرفته شده است که این درب ها شب‌ها بعد از پایان اجراها و تخلیه مجموعه، بسته می‌شوند تا دیگر شاهد حضور افراد کارتن‌خواب در فضای پیرامونی مجموعه نباشیم.

مدیر تئاترشهر درباره وضعیت استقرار دستفروشانی که در پیاده‌راه مجاور تئاتر شهر مشغول به فعالیت بودند، نیز گفت: شهرداری، فضای نسبتا مناسبی را رو به روی تئاتر شهر، در خیابان سرمد، برای استقرار دستفروشان اختصاص داده‌. اولویت با دستفروشانی است که پیرامون تئاتر شهر فعالیت می‌کرده‌اند. شهرداری قول داده این طرح زودتر اجرایی شود تا وضعیت معیشتی دستفروشان دچار خلل نشود.

او در ادامه درباره گمانه‌زنی‌هایی که درمورد تغییر مکان روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر زده می‌شود، توضیح داد: هنوز چیزی به قطعیت نرسیده و در حد طرح و ایده است و بازگوکردنش هم چندان خوشایند نیست. هرچند روابط عمومی مجموعه برای تجمع دوستان تئاتری و نمایندگان رسانه‌ها فضای مناسبی است، ولی برای اینکه بتوانیم شرایط متمرکزتری داشته باشیم، شاید اتاقی را به طبقه سوم اضافه کنیم.

طاهری اضافه کرد: همه وظایف روابط عمومی، این نیست که پاتوق گروه‌های نمایشی و خبرنگاران باشد زیرا کارکنان روابط عمومی، برای تنظیم اخبار و فعالیت‌های خود به تمرکز نیاز دارند. بنابراین در رابطه با اتاق روابط عمومی، بنده گفتم اگر سه اتاق مجزا برای روابط عمومی در نظر گرفته شود، ایده اینکه اتاق روابط عمومی فعلی تبدیل به اتاق تشریفات شود، مطرح است که البته باز هم در اختیار روابط عمومی خواهد بود . در حال حاضر، عمدتا در مراسم‌ها و رویدادها، پذیرایی از مهمانان خاص در اتاق تشریفات که در طبقه دوم واقع شده، مورد استفاده قرار می‌گیرد که به نظر بنده مناسب نیست. شما تصور کنید ما از مقام وزارت و دیگرمسئولان کشوری بخواهیم در آنجا پذیرایی کنیم. به نظر بنده به دلیل همجواری روابط عمومی با سالن مشاهیر، می‌توان از این فضا استفاده کرد که باز هم تاکید می‌کنم در حد یک ایده است که ابتدا با کارمندان روابط عمومی در میان گذاشته شده اما متاسفانه دوستان، کمی عجولانه حاشیه‌سازی کردند و در آخر پس از ارزیابی، نتیجه‌گیری می‌کنیم.

او در پاسخ به اینکه روابط عمومی تئاتر شهر همواره مکان گفت و گوی هنرمندان و نمایندگان رسانه‌ها داشته و محدود کردن آن می‌تواند آسیب‌زا باشد، گفت: گپ و گفت‌ها برای ما هم مفید است و قصدمان ایجاد محدودیت نیست.

مدیر مجموعه تئاتر شهر در پاسخ به وضعیت سرویس‌های بهداشتی طبقه سوم که مدتی است بسته شده‌اند، نیز گفت: از آغاز ساخت مجموعه تئاتر شهر، در طبقه سوم سرویس بهداشتی نبوده و زمانی که در طبقه سرویس بهداشتی ایجاد می‌کنند، به دلیل اینکه استاندارد نبوده، همیشه بوی نامطبوعی در فضای راهروی طبقه سوم که فضایی اداری دارد، می‌پیچید.

طاهری اضافه کرد: با بررسی‌هایی که انجام دادیم، متوجه شدیم که قبلا در این طبقه اصلا سرویس بهداشتی نبوده است. به هر حال طبقه سوم به دلیل ماهیت اداری خود و اینکه فضای مخاطب عام نیست، با بازسازی سرویس‌های طبقه چهارم، مشکلی نخواهد داشت چون در هر حال سرویس‌های بهداشتی طبقه سوم وضعیت خوبی نداشت. در حال حاضر که سرویس‌های طبقه پایین بازسازی شده و بعد از بازسازی سرویس‌های طبقه چهارم، سرویس‌های بهداشتی تالارهای چهارسو و سایه را نیز انجام خواهیم داد.

او در پاسخ به اینکه آیا امکان بهسازی سرویس‌های بهداشتی طبقه سوم وجود ندارد؟ تصریح کرد: متاسفانه لوله‌کشی‌ها اصولی نبوده است. در بازسازی‌های گذشته تئاتر شهر، به این مجموعه بی‌مهری شده که نتیجه آن کارهای غیراصولی است که نتایج نامطلوبی در پی داشته. فکر می‌کنم درست‌ترین کار این است که به اصل مجموعه بازگردیم و از کارهای تازه و غیراصولی که به مجموعه آسیب می‌زند، پرهیز کنیم. به همین دلیل معتقدم کمترین تغییر، درست‌ترین کار است.

طاهری با یادآوری کمبود فضاهای نمایشی ادامه داد: متاسفانه در سال‌های گذشته به دلیل کمبود سالن، حتی کارگاه‌های دکور و لباس را به سالن و فضای اجرای نمایش تبدیل کرده‌ایم در حالیکه بهتر بود به فکر راهی اساسی برای حل این کمبود می‌بودیم. به عنوان نمونه، ای کاش مجموعه‌ای از سالن‌های تئاتر را در مجتمع ولیعصر که مجاور تئاتر شهر است، ایجاد می‌کردیم. در حال حاضر سالن‌های زیرین تئاتر شهر نه توجیه اقتصادی دارند و نه از نظر ایمنی، اصولی هستند.به هر حال، درست است که دچار کمبود سالن و فضای نمایش هستیم ولی درست نیست که برای حل این مشکل، هر جایی را به سالن تبدیل کنیم.

 

خانه تئاتر شنبه پنج اسفند تعطیل است

خانه تئاتر شنبه ۵ اسفند ماه تعطیل خواهد بود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، تمامی فعالیت‌های اداری دو ساختمان خانه تئاتر شنبه ۵ اسفند تعطیل می‌شود.

اعضای خانه تئاتر می‌توانند برای انجام فعالیت‌های اداری چهارشنبه ۲ اسفند تا قبل از ساعت ۱۶ و از دوشنبه ۷ اسفند در ساعات اداری به بخش اداری مراجعه کنند.

درآمد حاصل از فروش نمایش صرف تهیه غذا برای کارتن‌خواب‌ها می‌شود

نمایش «مرگ یزدگرد» به کارگردانی و تهیه‌کنندگی علیرضا درشتی‌نژاد تا دهم اسفند در تماشاخانه صحنه آبی روی صحنه خواهد بود.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، نمایش «مرگ یزدگرد» براساس نمایشنامه‌ای از بهرام بیضایی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی علیرضا درشتی‌نژاد در تماشاخانه صحنه آبی روی صحنه رفت.

در این نمایش راز قادری، سینا صفری، ریحانه اخلاقیان، محمد صمدی، شاهین حافظ‌‌ دوست، حسین شیدایی و سینا اخلاقیان ایفای نقش می‌کنند.

سایر عوامل «مرگ یزدگرد» عبارت‌اند از آریا باقری و علیرضا درشتی‌نژاد (دراماتورژ)، آریا باقری  و مهران میرزایی (مشاوران کارگردان)، مریم قدرت‌پور (منشی صحنه و دستیار کارگردان)، حسین شیدایی (طراح تیزر و پوستر) و مرضیه قادری (عکاس).

درآمد حاصل از فروش بلیت نمایش «مرگ یزدگرد» صرف تهیه غذا برای افراد کارتن خواب و نیازمند می‌شود.

دنیای عروسکی پر از فانتزی و جذابیت‌ است

سمیرا یزدان‌پژو که این روزها نمایش «گرگ بلا جلو بیا جلو بیا» را روی صحنه می‌برد، با ارایه توضیحاتی درباره سبک و سیاق کار خود، از بازخوردهای این اجرا ابراز خوشنودی کرد.

یزدان پژو که نمایش خود را بر اساس کتاب مشهور افسانه شعبان نژاد با عنوان «گرگم و گله می‌برم» در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روی صحنه می‌برد، در گفتگو با ایسنا درباره استفاده از کتاب شعر «گرگ بلا جلو بیا جلو بیا» که متعلق به از یکی از شاعران پرآوازه‌ کودک است، توضیح داد: با مجموعه اشعار خانم شعبان نژاد از چند سال پیش آشنا شده بودم و چند باری در کلاس‌های نمایش خلاق با بچه‌ها بر این متن کار کردم و واکنش آنان را به این داستان دیدم و متوجه شدم چقدر از موقعیت‌هایی که پیش می‌آید، لذت می‌برند. از سوی دیگر، ریتمیک بودن متن، سبب می‌شد که بچه‌ها به خوبی با ترانه‌ها ارتباط برقرار کنند و این چنین شد که این کار را برای اجرا آماده کردم. خوشبختانه پس از صحبت با خانم شعبان‌نژاد، ایشان اجازه استفاده از متن را دادند.

این کارگردان، یکی از چالش‌های خود را در اجرای این نمایش، انتخاب نام آن دانست و اضافه کرد: اسم کتاب «گرگم و گله می‌برم» است و در آغاز ما هم همین نام را برای نمایش انتخاب کردیم ولی بعد از صحبت‌های بسیار به این نتیجه رسیدیم که نامی غیرتکراری انتخاب کنیم تا خانواده‌ها و کودکان نتوانند از روی اسم، داستان نمایش را پیش‌بینی کنند و بیشتر جذب کار بشوند.

او درباره شیوه کارگردانی این نمایش نیز گفت: خردسالان و کودکان ذهنی پاک و خلاق و جستجو گر دارند که نمی‌توان به راحتی از پرسش‌ها و ابهام‌های ذهن‌شان فرار  کرد. بنابراین در کارگردانی تمام تلاشم را انجام دادم که داستان نمایش برای کودک جذاب و خوش آب و رنگ بشود و تا حد امکان، خردسالان، پاسخ پرسش‌هایشان را از دل نمایش به دست آورند تا اینکه در حین اجرا از والدین‌شان بپرسند.

یزدان پژو اضافه کرد: تمام اتفاقات نمایش، جلوی چشم تماشاگر می‌افتد؛ از تعویض صحنه تا چیدمان صحنه‌ها و نور هم به اندازه‌ای هست که خردسالان تاریکی را احساس نکنند و دچار استرس و ترس از تاریکی نشوند.

او که در اجرای نمایشش از عروسک بهره می‌برد، در این باره گفت: از همان ابتدای آماده‌سازی کار، شیوه نمایش عروسکی را برای اجرا انتخاب کرده بودم چون دنیای عروسکی پر از فانتزی و جذابیت‌هایی است که در دیگر شیوه‌ها وجود ندارد و چون مخاطب خردسال هم از قوه تخیل قوی برخوردار است، می‌تواند خود را با شخصیت‌های عروسکی همراه، و داستان را بهتر درک کند.

یزدان پژو با ارایه توضیحاتی درباره شیوه اجرایی این نمایش ادامه داد: در هر صحنه از نمایش تماشاگر با شخصیتی جدید رو برو می‌شود که از دیدن‌شان بسیار ذوق زده می‌شود و بدین ترتیب، تمرکز خود را از داستان اصلی از دست نمی‌دهد. شیوه اجرایی ما در نمایش به صورت تلفیقی از عروسک‌های تاب تیبل و اِلِمان‌های فانتزی است که در طول تمرین‌ها، اندکی تغییر پیدا کردند. ضمن اینکه برای ایجاد پرسپکتیو در نمایش از شخصیت‌های مامان بزی و گرگ، عروسک‌های کوچک‌تری هم ساختیم که برای خردسالان باور پذیرتر بشود.

این کارگردان درباره گروه سنی تماشاگران این نمایش و واکنش آنان نسبت به این اثر نمایشی توضیح داد: مخاطبان نمایش ما خردسالان  و کودکان هستند که خوشبختانه، پس از پایان نمایش، از نتیجه کار، کاملا راضی و خندان می‌شوند. بیشتر آنان می‌گویند ما از شجاعت مامان بزی خیلی خوش‌مان آمد و رضایت دارند از اینکه باد، گرگ بلا را با خود می‌برد. حتی والدین هم در انتهای نمایش از داستان و شخصیت‌پردازی‌ها و شیوه ساخت عروسک‌ها کاملا رضایت دارند که فرزندان‌شان با اینکه شخصیت گرگ را می‌بینند ولی اصلا از آن نمی‌ترسند. آنان همچنین خوشنودند که زنگوله‌پا با کمک دوستانش، به هدف خود می‌رسد.

به گزارش ایسنا، گروه اجرایی این نمایش به شرح زیر هستند:

نویسنده: افسانه شعبان نژاد، کارگردان: سمیرا یزدان پژو، بازیگران: (بازی‌دهندگان) ریحانه باغبادی، عاطفه بحرالعلوم طباطبایی، سمیرا یزدان پژو.

ترانه‌سرا و تنظیم آهنگ: ریحانه باغبادی دستیار کارگردان: محمد سعادت زاده طراح عروسک و ساخت عروسک: بهار ‌محمدی، سمیرا یزدان پژو، طراح دکور و ساخت دکور: علیرضا حسین پور، سمیرا یزدان پژو طراح لباس و دوخت لباس: سارا یزدان پژو، طراحی پوستر و بروشور: خاطره خسروی، علی محمدی نور: محمدرضا ‌شاملو ‌فرد عکاس: فرشته شفیعی روابط عمومی: ریحانه ‌مطهری، روژین ‌ستاری، روشنک ‌کریمی، تئاتر ‌کودک ‌ببین.

در خلاصه داستان این نمایش آمده: «بچه‌های مامان بزی مشغول بازی هستند که ناگهان گرگ بلا یواشکی اونها رو با خودش می‌بره، مامان بزی که می‌فهمه، ردپای گرگ رو دنبال می‌کنه تا بچه‌هاشو پیدا کنه اما…»

این اثر نمایشی تا ۱۵ اسفند هر روز ساعت ۱۶ و به مدت ۴۰ دقیقه در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روی صحنه می‌رود.

نمایش عروسکی کار درجه دو نیست

در نشست دنیای فانتزی که با حضور هادی حجازی‌فر و محمد عاقبتی در تئاتر «هامون» برگزار شد، تاکید شد که نمایش عروسکی یک کار درجه دو نیست و هنرمندان آن نیز اقلیتی مهجور نیستند.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از ایسنا، در این نشست که عصر روز دوشنبه ۳۰ بهمن ماه در تئاتر «هامون» برگزار شد، ابتدا محمد عاقبتی و هادی حجازی فر به عنوان دو کارگردان و مدرس تئاتر به بررسی جایگاه تئاتر عروسکی بزرگسال و آسیب‌هایی که در این زمینه وجود دارد، پرداختند و در ادامه، دیدگاه‌های خود را درباره سه نمایش برگزیده نوزدهمین جشنواره عروسکی که این روزها به طور همزمان اجرای عمومی خود را سپری می‌کنند، تشریح کردند.

در این نشست حجازی فر تاکید کرد که اگر نمایش عروسکی باکیفیتی ساخته شود، به عنوان تهیه کننده از آن حمایت می کند.

عاقبتی، درباره جایگاه نمایش عروسکی بزرگسال گفت: شاید جذاب‌ترین بخش تئاتر برای من نمایش عروسکی و کودک باشد. دسته‌بندی تئاتر و تئاتر عروسکی و نیز تئاتر عروسکی کودک و بزرگسال، درست نیست همچنانکه  بزرگترین هنرمندان تئاتر جهان، کار عروسکی کرده‌اند از بروک تا موشکین. زیرا عروسکی، شکل تکامل یافته‌تر و پیشرفته‌تر تئاتر است و خوب نیست آن را به یک آلترناتیو تبدیل کنیم. بنابراین برای من این دسته‌بندی‌ها معنایی ندارد.

حجازی فر نیز با تاکید بر ضرورت برندسازی در نمایش عروسکی توضیح داد: عروسکی نسبت به دیگرگونه‌های تئاتر، یکسری ابزار مازاد دارد. در بحث برندینگ، کار عروسکی، در این سال‌ها بیشتر به کار کودک تلقی شده و عمرمان قد نمی‌دهد که بخواهیم این نگرش را عوض کنیم. تنها چیزی که حیات عروسکی را تداوم ‌می‌بخشد و آن را از حالت گلخانه‌ای بیرون می‌آورد، مخاطب و جریان مستمر اجرای عروسکی است. در غیر این صورت حیات این هنر، به حضور تک‌ستاره‌های آن وابسته خواهد بود.

این کارگردان با ابراز تاسف از وابستگی اجرای نمایش عروسکی به جشنواره تهران مبارک افزود: تئاتر عروسکی کودک به دلیل نیازی که در این زمینه هست، حیات خود را دارد ولی تئاتر عروسکی بزرگسال فقط برای خود ما به عنوان جامعه عروسکی جا افتاده. به همین دلیل یکی از شروط من برای دبیری جشنواره عروسکی تهران مبارک، ارائه نوبت اجرای عمومی به آثار برگزیده جشنواره بود.

حجازی فر با اشاره به دشواری های اجرای نمایش عروسکی در سالن های خصوصی افزود: در حال حاضر به دلیل وضعیت اقتصادی، هیچ گروه عروسکی امکان اجرا در تئاترهای خصوصی را ندارد. بنابراین به دلیل شرایط روز، الصاق تئاتر عروسکی بزرگسال به کار ما می‌آید. با اجرای چند نمایش باکیفیت عروسکی، جریان اجرای این اثار روی روال می‌افتد. در حال حاضر بخشی از دانشجویان رشته نمایش عروسکی، اصلا تئاتر عروسکی ندیده‌اند چون این گونه نمایشی اجرا نمی‌شود و اجرای عروسکی وابسته به جشنواره است. در حالیکه خود ما با دیدن نمایش‌های خوب عروسکی به این رشته علاقه‌مند شدیم.

عاقبتی نیز  تخصیص یک سالن به اجرای نمایش عروسکی را قصه تکراری دانست  و ابراز تاسف کرد: آنقدر این مساله سربار مدیران تئاتر بود، که هیچ اتفاقی نیفتاد.

این کارگردان درباره تاثیر مدیریت بر برندسازی عروسکی، توضیح داد: مخاطب، هنوز شناختی نسبت به عروسکی ندارد. اول، روی حرف من با هنرمندان است و کاری به بخش مدیریت ندارم. اما به عنوان جامعه عروسکی نباید این پیشینه ذهنی را داشته باشیم که ما یک گونه‌ای هستیم که اگر فرصتی شد، به ما سالن می‌دهند. ما خودمان پذیرفته‌ایم که اقلیتی درجه دو هستیم در حالیکه این نیست و تئاتر، تئاتر است. دست‌کم در کشور ما بچه‌هایی که تئاتر غیر عروسکی کار می‌کنند، یک امکان کمتر از آنان که دارند که عروسکی کار می‌کنند. تصویرها و اتفاق‌های عروسکی، به یاد ماندنی و ماندگار است. بنابراین چنین برچسب‌هایی را دوست ندارم. برای برندینگ هم، هر چیزی به باور خود افراد وابسته است. این خط‌کشی را دوست ندارم و خود را کارگردان می‌دانم.

عاقبتی با انتقاد از وضعیت فعلی تئاتر ادامه داد: این روزها مطالبات در همه چیز فراموش شده. به شدت عصبی هستم از جایگاهی که مدیریت تئاتر برای خود انتخاب کرده . اگر هادی حجازی فر پای جشنواره عروسکین نمی‌ایستاد، الان جشنواره عروسکی تهران مبارک زیر فرش بود. مدیران ما کاری برای تئاتر نمی‌کنند؛ برای هیچ گونه تئاتری.

در پاسخ به این سخنان، حجازی فر درباره مسئولیت جامعه عروسکی در ایجاد وضعیت فعلی گفت: در جامعه عروسکی، ایراد را در خودمان خیلی بیشتر از بخش مدیریتی می‌دانم. انتطاری از مدیریت هنری نیست ولی باید کار کرد. من که در برهه جشنواره به شدت تحت فشار بودم؛ نه از دست آنان بلکه از دست خودمان. حتی دوستانی که از سال‌ها پیش مرا می‌شناسند، برخوردهایی عجیب کردند ولی معتقدم باید کار کنیم. مثلا در حوزه برندسازی، اول باید جشنواره مبارکی باشد که برگزیده‌اش به یک برند تبدیل شود. نمی‌توانیم منکر شویم که گرفتن جایزه، در سرنوشت کارها تاثیرگذار است.

او اضافه کرد: مشکل ما این است که خودمان هم همدیگر را قبول نداریم. این فرهنگ جاری در فضای هنری ماست اما نباید با خستگی‌هایمان، امکان حیات را از جوانانی بگیریم که اول راه هستند؛ بخصوص بچه‌های دیگر شهرهاکه در شرایطی سخت‌تر کار می‌کنند.

عاقبتی هم با ابراز تاسف از اینکه هنوز جشنواره‌ها مهم‌ترین مجرای شناسایی استعدادهای هنری هستند، ادامه داد: متاسفم در جایی زندگی می‌کنم که امکان شناخته شدن هنرمندان جوان جشنواره‌هاست. هرچند خود من هم از دل همین جشنواره‌ها بیرون آمدم و به کمک همین جشنواره‌ها به خارج از کشور راه یافتم ولی متاسفم که هنوز سیستم معرفی استعدادها، جشنواره است. اگر قرار است سیستم معرفی چهره‌ها از دل جشنواره باشد، نباید هزار آسیب دیگر بزند. باید بررسی کنیم که اگر جشنواره نباشد، چه امکان دیگری هم وجود دارد.

در ادامه حجازی فر با بیان اینکه نمایش‌های باکیفیت عروسکی هم کمتر ساخته می شوند، ادامه داد: ما خواستیم تئاتر هامون را سالن عروسکی کنیم، ولی کارهای زیادی برای اجرا نبود. اگر یک کار عروسکی داشتیم که مخاطب حاضر باشد دو بار ببیند، خودم در این سالن تهیه کننده‌اش می‌شوم. داستان این است که به هر حال باید کار کنیم و امیدوارم سال بعد با اجرای دیگر نمایش‌های عروسکی و باز اجرای این کارها، این روند ادامه پیدا کند.

او با بیان خاطره‌ای از اجرای نمایش «ملاقات بانوی سالخورده » در تالار اصلی تئاتر شهر، یادآوری کرد: من دانشجویی بودم که از خوی به دانشکده هنرهای زیبا آمده بودم و رویای من اجرای تئاتر در تئاترشهر بود که قبله آمال ما بود. این شرایط به هر روی، بعد از سال‌ها و با قطع یارانه تولید تئاتر در سالن‌های دولتی فراهم شد چون بسیاری از اسامی شناخته‌شده تئاتری دیگر حاضر نبودند بدون یارانه دولتی، کاری اجرا کنند اما در حال حاضر دانشجویان ما کار عملی نمی‌کنند و آموزش‌هایشان فقط تئوری است. به همین دلیل از این به بعد در تئاتر «هامون» از اجراهای باکیفیت نمایش عروسکی حمایت می‌کنیم.

در بخش دوم این نشست، این دو کارگردان به بررسی سه نمایش «مامان»،«مثلث» و «دویست و هشتادمین شب سال» که هر سه به طور همزمان روی صحنه رفتند، پرداختند.

عاقبتی با بیان نکاتی درباره متن نمایش «مامان» ، تصاویر این نمایش و بازی‌دهندگی و صداپیشگی آن را جزو نقاط قوت این اثر برشمرد و اضافه کرد: بیشتر از هر چیزی، به متن اهمیت می‌دهم. در تجربه‌های آوانگارد هم دنبال سرچشمه کار هستم. هر سه نمایش پایشان را جای محکمی گذاشته‌اند. یعنی متن‌هایی انتخاب کرده‌اند که تکنیک را با خود آورده‌اند.

حجازی فر نیز در این زمینه گفت: برای من هم  هر سه نمایش، یک سرمایه خارج از اجرا داشتند؛ «مثلث»، روی متونی گذاشته که برای اغلب تماشاگران شناخته شده است. «دویست و هشتادمین شب سال» روی قصه جمعی جنگ حساب کرده است. از همه اینها هوشمندانه‌تر، «مامان» است که جایی دست می‌گذارد که نقطه حساس همه ماست؛ مساله ازلی و ابدی همه ما. البته این ایراد را هم دارد که نویسنده را تنبل می‌کند ولی اتفاق خوشحال‌کننده، تعییر مدام کارهاست که مدام خود را ارتقا می‌دهند. این نو به نو شدن، اتفاق خیلی خوبی است.

او با اشاره به داستان نمایش «دویست و هشتادمین شب سال» که درباره عملیات کربلای ۴ است، توضیح داد: به دلیل علاقه‌ای که به فضای جنگ دارم، مطالعات و بررسی‌های زیادی در این زمینه انجام داده‌ام. جنگ، یک گنج دراماتیک است که ما به دلیل ترس از انگ خوردن، خیلی محافظه‌کارانه به آن می‌پردازیم. در حالیکه پر از موقعیت‌های پیچیده انسانی است. کاش کسانی که مسئول اسناد جنگ هستند، از بررسی و پژوهش در این اسناد نگران نباشند چون نشان دهنده مظلومیت ماست و پنهان کردن آنها، بیشتر ایجاد پرسش می‌کند.

در ادامه، عاقبتی با بیان اینکه این نظرات، دیدگاه‌های شخصی ‌ماست، افزود: به نظر می‌رسد نمایش«مامان» برگرفته از تجربه شخصی باشد. اما در نمایش «دویست و هشتادمین شب سال»، کار کردن درباره جنگ خیلی شهامت می‌خواهد چون خیلی سخت است. شخصا خیلی دوست دارم در این زمینه کار کنم و حتما هم می‌کنم. اما پرداختن به ترومایی که هنوز ۸۰ میلیون نفر درگیر آن بوده‌اند، بسیار دشوار است.

او یکی از مشکلات خود را با این‌ نمایش، رویکرد احساس‌گرایانه نسبت به این موضوع خواند و توضیح داد: مساله دیگر من با این نمایش، این است که در این کار، موضوع دراماتیک این کار باید پرداختن به عملیاتی می‌بود که لو رفته تا اینکه یک قصه عاشقانه بین یک سرباز و دختری را در اصفهان روایت کند.

عاقبتی همچنین درباره «مثلث» گفت: این خلاقیت مرا به یاد اجراهای اولیه هادی و زهرا صبری می‌اندازد. ظرافت نگاه به نمایشنامه‌های شکسپیر خیلی جذاب است.

حجازی فر نیز درباره «مثلث» خطاب به گروه اجرایی آن که در سالن حضور داشتند، گفت: نیازی به این همه خلاقیت نیست چون واقعا از همان اول در اوج شروع می‌کنید و اصلا به مخاطب فرصت نمی‌دهید. این کار، حاصل نبوغ یک گروه است. با دیدن این کار گفتم، اگر کپی نباشد، اینها نابغه‌اند. البته شروع و پایان کار می‌توانست بهتر باشد ولی لحظات میانی، خیلی اثرگذار است.

او با گله از خانواده عروسکی که به اندازه کافی از نمایش‌های همکاران‌شان حمایت نمی‌کنند، افزود: اولین بار است که سه نمایش عروسکی بزرگسال روی صحنه است این خوب نیست که سالن اجرای اینها پر نشود. خودمان باید هوای خود را داشته باشیم چون این جنس از کارها مخاطب را جذب می‌کند.

در پاسخ به این سخنان، عاقبتی افزود: اصلا به کپی‌کاری در کار هنری باور ندارم. برای آموزش بخصوص برای جوان‌ترها، کپی کردن می‌تواند فرصتی برای کسب مهارت ایجاد کند. بنابراین خوب نیست که به هر قیمتی از کپی کردن دوری کنیم مثل مسئولان‌مان که می‌خواهند کپی نکنند و روش خود را داشته باشند، در حالیکه اگر از روی دست کشورهای دیگر کپی می‌کردند، شاید الان وضعیت‌مان بهتر بود.

حجازی‌فر در پایان از همکارانش درخواست کرد که کار کنند و تاکید کرد: چاره‌ای جز این نداریم. با کار کردن برای یکسری آدم دیگر رویا می‌سازیم. منِ نوعی محصول یک تشویق بودم. گاه، دلایلی خیلی کوچک، می‌تواند مسیر زندگی یک شخص را عوض کند و اینها تنها با کار کردن به دست می‌آید.

هوش پشه‌ای در تالار هنر به صحنه می‌رود

نمایش «هوش پشه‌ای» به نویسندگی و کارگردانی سامان کرمی با همراهی هوتن شکیبا، ژاله صامتی و سعید چنگیزیان از سوم اسفند ساعت ۱۹ به تالار هنر می‌آید.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط عمومی تالار هنر، نمایش «هوش پشه‌ای» که نوشته و کار سامان کرمی است، از سوم اسفند ساعت ۱۹ به تالار هنر می‌آید.

«هوش پشه‌ای» ماجرای پسری را نشان می‌دهد که در خانه تنهاست و وابستگی شدیدی به اینترنت و فضای مجازی دارد و از ارتباطات اجتماعی و عواطف انسانی دوری می‌کند. پسر سعی می‌کند مشکلات واقعی و حتی ساده در زندگی را با استفاده از اطلاعات موتور جست‌وجوگر و هوش مصنوعی حل کند اما

در این نمایش، مینا گلپایگانی مشاور کارگردان و مجری طرح است که با حضور افتخاری سه هنرمند شناخته‌شده تئاتر هوتن شکیبا، ژاله صامتی و سعید چنگیزیان روی صحنه می‌رود.

هوتن شکیبا در این نمایش صدای هوش مصنوعی را بر عهده دارد. ژاله صامتی و سعید چنگیزیان نیز در تماس تصویری حضور دارند.

بازیگران این نمایش به ترتیب حروف الفبا، الهه اصغری، علی بیگی، فائزه صدر، نفیسه فتحی و بازیگران نوجوان نیز یاسین وطن‌خواه و برسام نوری اسکویی هستند.

طراحی صحنه این نمایش را مجتبی مهدی، آهنگسازی را حسین شعاعی، طراحی جلوه های بصری و نوری را ولی ثقفی، طراحی نور را حسین اکبری، طراحی لباس را نسیم ملکی، طراحی گریم را حسین تبریزی، بادی پرکاشن را کیمیا مظفری، دستیاری کارگردان و برنامه‌ریزی را کیمیا مظفری، گروه کارگردانی را اکرم فرهی، نرگس پروانیا و سپیده شریعت‌مقدم، عکاسی و ساخت تیزر را کیانوش سلطانی متین، ساخت موشن و تصاویر ویدئویی را متین بهشتی، مسعود بهشتی، بهار صلواتچی و علی باوفا و طراحی پوستر و بروشور را کیانوش سلطانی‌متین برعهده دارند.

فروش این نمایش از طریق سایت تیوال و سایت گیشه تئاتر انجام خواهد شد.