کارگردان نمایش «وی‌لا» گفت: مردم همچنان تئاتر را دوست دارند و به رغم نبود اینترنت و نبود فضای مناسب، این هنر همچنان در سبد فرهنگی آنان حفظ شده است. 

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، سیروس همتی نویسنده و کارگردان نمایش «وی‌لا»، در یادداشتی با اشاره به تجربه دشوار اجرای این اثر، از مسیر پرچالش آن در ماه‌های گذشته گفت؛ مسیری که به گفته او با وجود همه فشارها، با همراهی مخاطبان ادامه پیدا کرده است.

آن چیزی که برای من همیشه اهمیت داشته، استقبال تماشاگر است؛ در شرایطی که نبود اینترنت، نبود فضای مناسب و نامشخص بودن بسیاری از وضعیت‌ها کار را سخت‌تر می‌کرد، همین حضور مخاطب نشان داد که مردم همچنان تئاتر را دوست دارند و آن را در سبد فرهنگی خود حفظ کرده‌اند.

«وی‌لا» برای من سخت‌ترین تجربه تئاتری‌ام بود. نمایشی که در دو دوره اجرا شد؛ یک دوره در هیاهوی هجده و نوزده دی و پیش از جنگ، و دوره دوم پس از جنگ. همین فاصله و تغییر شرایط باعث شد اثر دچار دوپارگی شود؛ بازیگران تغییر کردند، برخی به اجرا نرسیدند و گروه با دشواری‌های تازه‌ای روبه‌رو شد.

در همین مسیر، اتفاقات تلخی هم رقم خورد؛ از آسیب دیدن خانه یکی از بازیگران در جریان جنگ گرفته تا از دست دادن یکی از نزدیکان یکی دیگر از اعضای گروه در همان روزهای پرالتهاب. این تجربه‌ها، در کنار فشار اقتصادی و فرسودگی روحی، اجرای کار را به شدت سنگین کرد.

با این حال، چراغ «وی‌لا» خاموش نشد. به باور من، تئاتر در دل بحران‌ها نه تنها متوقف نمی‌شود، بلکه شکل تازه‌ای از زیستن پیدا می‌کند. بسیاری از آثار مهم نمایشی جهان نیز در دل جنگ‌ها و پساجنگ‌ها متولد شده‌اند؛ از برشت و سارتر تا کامو و دیگران.

به زعم من، تئاتر امروز ما نیز بی‌تأثیر از همین زیست جمعی و بحران‌ها نیست؛ آثاری که روی صحنه می‌روند، حامل ردپای تجربه‌های روحی و اجتماعی ما هستند؛ تجربه‌هایی که هم در بدن بازیگران و هم در ذهن تماشاگران رسوب کرده‌اند.

در پایان نیز لازم می‌دانم از همراهی خانه تئاتر و همه کسانی که در این مسیر در کنار گروه بودند قدردانی کنم؛ همراهی‌ای که باعث شد این اجرا در سخت‌ترین شرایط هم ادامه پیدا کند.