مجمع عمومی انجمن نمایشگران عروسکی شنبه ۲۴ مرداد برگزار خواهد شد.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، انجمن نمایشگران عروسکی اعلام کرد: به اطلاع اعضای محترم انجمن نمایشگران عروسکی می‌رساند:

مجمع عمومی انجمن نمایشگران عروسکی و انتخابات دوسالانه هیأت‌مدیره، در تاریخ شنبه ۲۴ مردادماه ۱۴۰۵ برگزار خواهد شد.

از اعضای محترمی که تمایل به نامزدی در انتخابات هیأت‌مدیره دارند، دعوت می‌شود از روز شنبه ۲۷ تیرماه ۱۴۰۵ با مراجعه به دبیرخانه خانه تئاتر (واقع در خیابان سمیه ) و حضور نزد آقایان رضازاده و قربانی، نسبت به دریافت و تکمیل فرم درخواست کاندیداتوری اقدام کنند.

مهلت ثبت‌نام داوطلبان تا پایان وقت اداری روز سه‌شنبه ۲۰ مردادماه ۱۴۰۵ خواهد بود و پس از این تاریخ، درخواست جدیدی پذیرفته نخواهد شد.
روابط عمومی انجمن نمایشگران عروسکی

تماشاخانه استاد عباس جوانمردِ خانه تئاتر که فعالیت آن طی سال‌های گذشته متوقف شده بود، با اجرای نمایش «ماهی رها» به کارگردانی ژاله صامتی، بار دیگر میزبان هنرمندان و علاقه‌مندان تئاتر شد.

به گزارش روابط‌عمومی خانه تئاتر، تماشاخانه استاد عباس جوانمرد شامگاه پنجشنبه ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵ با اجرای نمایش «ماهی رها» به کارگردانی ژاله صامتی و بازی ژاله صامتی و نیاز سنجری، به‌طور رسمی بازگشایی شد.
فربد مقدم به همراه تیمی جوان مدیریت این سالن را در اختیار دارد.
ژاله صامتی، کارگردان و بازیگر نمایش «ماهی رها»، از پایان اجرا با اشاره به شرایط این روزهای کشور گفت: «امیدوارم در کشورمان بتوانیم بیش از این دور هم جمع شویم. امروز برای مردم جنوب و به‌ویژه مادران جنوب، روز بسیار عجیبی است و من به‌عنوان یک مادر برای آنان آرزوی صبر دارم.»

وی افزود: «امیدوارم جمعی که امشب اینجا شکل گرفت و انرژی خوبی که تلاش کردیم به شما منتقل کنیم، دل‌هایتان را درگیر کند و خداوند به همه ما کمک کند. ما با تمام قلبمان بازی کردیم و بسیار دوستتان داریم.»

صامتی با اشاره به بازگشایی این تماشاخانه، خطاب به حاضران گفت: «شما نخستین تماشاگران این سالن پس از بازگشایی آن بودید و این تماشاخانه با حضور شما بار دیگر فعالیت خود را آغاز کرد.»

محمد بهرامی عضو هیات مدیره مرکزی خانه تئاتر در حاشیه آیین بازگشایی این تماشاخانه با اشاره به پیشینه فعالیت آن گفت: «این سالن سال ۱۳۹۷ افتتاح شد و دو نمایش نیز در آن روی صحنه رفت، اما با شیوع کرونا فعالیت آن متوقف شد.»
وی ادامه داد: «پس از دوران کرونا، بیشتر برنامه‌هایی که در این مکان برگزار می‌شد، شامل نمایشنامه‌خوانی‌های انجمن بازیگران و نشست‌های تخصصی بود. پس از آن نیز به‌دلیل اتفاقاتی، فعالیت سالن بار دیگر متوقف شد و اکنون خوشحالیم که این تماشاخانه با اثر زیبای شما بازگشایی شده است.»

مجید قناد از دیگر اعضای هیات مدیره خانه تئاتر نیز با توصیف بازگشایی این سالن به‌عنوان «بازگشت تئاتر به خانه» گفت: «به همه عزیزانی که برای تماشای تئاتر به خانه تئاتر آمده‌اند، خوشامد می‌گویم. فعالیت این تماشاخانه در سال ۱۴۰۵، از ۲۵ تیرماه و با نمایش زیبای «ماهی رها» آغاز شده است. از همه علاقه‌مندان دعوت می‌کنم این اثر را ببینند؛ حضور و دیدار مخاطبان موجب خوشحالی ماست.»

وی افزود: «به همت اعضای هیات‌مدیره و مدیرعامل خانه تئاتر و با تلاش‌های فراوانی که انجام شد، پس از مدت‌ها می‌توانیم بگوییم تئاتر به خانه بازگشته است.»

مهدی قلعه بازرس خانه تئاتر نیز در حاشیه این افتتاحیه گفت: «پس از مدت‌ها، سالن استاد عباس جوانمرد بازگشایی شد و یک سالن دیگر به مجموعه سالن‌های نمایشی تهران اضافه شد. فعالیت و فروش این سالن از ۲۵ تیرماه با نمایش «ماهی رها» به کارگردانی ژاله صامتی آغاز شده است و منتظر حضور همه تماشاگران در تماشاخانه استاد عباس جوانمرد هستیم.»

وی همچنین از اعضای هیات‌مدیره، مدیرعامل خانه تئاتر و همه افرادی که برای آماده‌سازی و بازگشایی این سالن تلاش کرده‌اند، قدردانی کرد.

علیرضا گیلوری مدیرعامل خانه تئاتر نیز در حاشیه این رویداد اظهار کرد: «تماشاخانه استاد عباس جوانمرد پس از مدت‌ها، با اجرای خانم ژاله صامتی فعالیت خود را از سر گرفت. در سال ۱۴۰۵ تمام تلاش‌ها بر این بود که سالن هرچه سریع‌تر به بهره‌برداری برسد و به ظرفیت سالن‌های تئاتر شهر تهران افزوده شود. امیدواریم از این پس شاهد اتفاق‌های خوبی در این تماشاخانه باشیم.»

تماشاخانه استاد عباس جوانمرد یکی از سالن‌های مجهز اجرای نمایش در تهران است که در ساختار آن تلاش شده فضایی مناسب برای اجرای آثار نمایشی و حضور مخاطبان فراهم شود.

نمایش «ماهی رها» به کارگردانی ژاله صامتی و با بازی ژاله صامتی و نیاز سنجری، نخستین اثر نمایشی این سالن پس از بازگشایی است. این نمایش تا ۱۲ مردادماه، هر شب به‌جز شنبه‌ها، ساعت ۲۰:۳۰ و به مدت ۷۰ دقیقه روی صحنه می‌رود.

علاقه‌مندان می‌توانند بلیت این نمایش را از سایت تیوال تهیه کنند. تماشاخانه استاد عباس جوانمرد در خیابان نجات‌الهی، خیابان سمیه، پلاک ۲۶۰ واقع شده است.

مقدمات حضور اساتید واحد ۴۶ دانشگاه علمی- کاربردی در انجمن مدرسان خانه تئاتر فراهم شد.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، هفتمین جلسه انجمن مدرسان خانه تئاتر، با حضور اعضای هیات مدیره و مدعوین، در محل خانه تئاتر، برگزار شد.
در این جلسه، ابتدا اعضای هیات مدیره، پیرامون نحوه عضویت و حضور اساتید دانشگاه علمی و کاربردی واحد ۴۶؛ در انجمن مدرسان خانه تئاتر با صبورا آجودانی مدیرفرهنگی،دانشجویی و پژوهش دانشگاه مطروحه، به بحث و تبادل نظر پرداختند و مقرر شد تا در جلسات آتی، مقدمات آن فراهم شود.
همچنین در ادامه؛ با عضویت وابسته سامان قلیچ خانی توسط اعضاءِ؛ پس از بررسی مجدد پرونده و سوابق آموزشی وی، موافقت شد.
شایان ذکر است جلسه بعدی انجمن مدرسان خانه تئاتر، در نیمه اول مردادماه سالجاری، برگزار خواهد شد.
در این نشست تخصصی؛ حمید ابراهیمی رئیس هیات مدیره، عرفان پهلوانی، حامد شفیع خواه، بهروز مهر علیان، حمید رضا منجر، زکیه سیف و آیدا فرهمند، حضور داشتند.

به گزارش روابط عمومی خانه تئاتر، میثم یوسفی در یادداشتی نوشت:
سوم تیرماه ۱۳۶۱ بود.
درست همان لحظه‌ای که گریهٔ اولین نوزادِ صبح، سکوت بیمارستان فیروزآبادی را شکست، از دور صدای سوتی بلند شد؛ سوتی کش‌دار، غمگین و آشنا، انگار از دل صد سال پیش می‌آمد.

«هووو… چی‌چی…»

پرستار لبخند زد و گفت: «باز صدای قطاردودیه…»

اما هیچ‌کس نفهمید آن سوت، برای حرکت قطار نبود؛ برای تولد مسافری تازه بود.
اسمش را گذاشتند میثم یوسفی.

هنوز چشم‌هایش دنیا را ندیده بود که پیرمردی با کلاه لبه‌دار، ریش سفید و صورتی پوشیده از دوده، خم شد بالای گهواره و آرام گفت: «بلند شو پسر… رانندهٔ بعدی این قطار تویی.»

سال‌ها بعد فهمیدم آن پیرمرد، رانندهٔ همان قطاردودی شاه‌عبدالعظیم بود؛ قطاری که از روزگار ناصرالدین‌شاه، از وقتی حاج محمدحسن‌خان امین‌الضرب سفارش ساختش را به موسیو بوآتال داده بود، روی همان ریل قدیمی نفس می‌کشید و هیچ‌وقت، حتی وقتی دیگر از حرکت ایستاده بود، از سفر بازنمانده بود.

کودکی من کنار همان ریل‌ها قد کشید.
باغ طوطی، صحن شاه‌عبدالعظیم، بازار قدیمی، کوچه‌های ری، بوی نان سنگک، صدای کبوترها، گنبد طلایی، چشمه علی، آتشکدهٔ ری و گندمزارهایی که باد، خوشه‌هایشان را مثل تماشاگران یک نمایش تکان می‌داد، همه ایستگاه‌های اولین پردهٔ زندگی من بودند.

من هر روز از کنار قطاری رد می‌شدم که دیگر حرکت نمی‌کرد؛ اما هر بار که دستم را روی بدنهٔ زنگ‌زده‌اش می‌گذاشتم، صدای آرامی می‌شنیدم.

«هو هو چی‌چی…هو هو …‌چی چی آماده‌ای؟»

یک روز، بی‌آنکه کسی ببیند، درِ واگن اول باز شد. داخلش بوی کاغذ کهنه می‌آمد.
کتابخانه بود.
قفسه‌ها تا سقف بالا رفته بودند و کتاب‌ها مثل آدم‌ها با هم حرف می‌زدند.

پیرمردی با عینک گرد، دست کودکی ناشنوا را گرفته بود و الفبا را به او یاد می‌داد. آن‌طرف‌تر، مردی لاغر با سبیلی آرام، «ماهی سیاه کوچولو» را از روی میز برداشت و لبخند زد. زنی با روسری سفید، میان قفسه‌ها قدم می‌زد و برای آیندهٔ بچه‌های ایران فرهنگنامه می‌نوشت. مرد دیگری، قصه‌های کهن را برای کودکان دوباره روایت می‌کرد تا زبان مادربزرگ‌ها فراموش نشود.

قطار آرام گفت: «اگر این آدم‌ها نبودند، خیلی از قصه‌های کودکی‌ات هیچ‌وقت به دنیا نمی‌آمدند.»

واگن بعدی را که باز کردم، صدای خنده آمد.
«شهر… شهر فرنگه… شهر از همه رنگه…»
پیرمرد شهرفرنگ‌چی دستهٔ جعبه را چرخاند.
چشمم را که به سوراخ کوچک چسباندم، ناگهان همه‌چیز جان گرفت.

من، میان کوچه‌های دههٔ شصت، همراه بچه‌هایی بودم که الک‌دولک بازی می‌کردند، هفت‌سنگ می‌چیدند، گرگم‌به‌هوا می‌دویدند، قایم‌باشک می‌رفتند و با یک توپ پلاستیکی، تمام دنیا را فتح می‌کردند.
هیچ‌کس موبایل نداشت.
اما همه، یکدیگر را داشتند.

قطار از کنار ایستگاه لاله‌زار گذشت.
پنجره را که باز کردم، بوی صحنه آمد.
نور پروژکتورها روی صورت بازیگرها افتاده بود. سیاه‌بازی، پرده‌خوانی، خیمه‌شب‌بازی، نمایش‌های شادی‌آور، همه کنار هم زنده بودند. کمی آن‌طرف‌تر، سالن دیگری روشن شد؛ بازیگرانی برای کودکان تمرین می‌کردند. انگار تمام کسانی که عمرشان را صرف لبخند بچه‌های این سرزمین کرده بودند، در یک واگن دور هم جمع شده بودند. یکی عروسک‌ها را جان می‌داد، یکی قصه می‌نوشت، یکی نمایش کارگردانی می‌کرد و یکی فقط بلد بود با یک لبخند، ترس کودک را از تاریکی بگیرد.

قطار گفت: «تئاتر، خانه‌ای است که هر بار چراغش روشن می‌شود، کودکی دوباره متولد می‌شود.»

از تونلی تاریک گذشتیم.پروژکتور قطار دودی همچون نور آپارات بر دیواره تاریک تونل نوری تاباند و همچون پرده سینما پارادیزو شخصیت های گربه آوازه خان و بچه های مدرسه پیرمردها و خورخور دزد عروسکها و بچه های مدرسه موشها همگی از دل پرده به سمت من آمدند و در ادامه مسیر تونل تلویزیون‌های قدیمی روی دیوار واگن روشن شدند.

خانهٔ مادربزرگه…
شهر موش‌ها…
بامزی…
کلاه‌قرمزی…
قصه‌هایی که با آن‌ها بزرگ شده بودم، یکی‌یکی از قاب تلویزیون بیرون آمدند و کنارم نشستند؛ انگار سال‌ها منتظر بودند دوباره دیده شوند.

قطار دیگر از ری گذشته بود.
هرچه جلوتر می‌رفتیم، واگن‌ها هم عوض می‌شدند.
کتابخانهٔ چوبی، آرام‌آرام تبدیل شد به کتابخانه‌ای شیشه‌ای؛ کتاب‌ها با لمس یک صفحه باز می‌شدند. دفتر مشق جایش را به تبلت داد، دوربین عکاسخانه به تلفن همراه تبدیل شد، نوار کاست به فایل صوتی و قصه‌ها از روی کاغذ، به صفحه‌های نورانی کوچ کردند.
اما صدای قطار همان بود.

«هو هو …چی‌چی…هو هو …چی چی»

ناگهان صدای دیگری بلند شد.
صدای آژیر.
بعد انفجار.
بعد سکوت.
قطار آه کشید.
گفت: «تو با صدای توپ به دنیا آمدی؛ اما فقط صدای جشن را نشنیدی. صدای جنگ را هم شنیدی. هشت سال کودکی‌ات با آژیر گذشت. بعد سال‌های دیگری آمد؛ هر دهه، صدای خودش را داشت. گاهی صدای شادی، گاهی صدای اعتراض، گاهی صدای انفجار. اما ریل هیچ‌وقت نایستاد.»
از پنجره بیرون را نگاه کردم.
شمس‌العماره دور شد.
لاله‌زار پشت سر ماند.
ری کوچک‌تر شد.
تهران بزرگ‌تر شد.
و شمیران، آرام‌آرام از میان درختان پیدا شد.

قطار ایستاد.
راننده، همان پیرمرد دودگرفته، کلاهش را برداشت و آن را روی سرم گذاشت.

گفت: «حالا نوبت توست.»
پرسیدم: «یعنی باید قطار را برانم؟»
لبخند زد.
«نه…
قطار همیشه راهش را بلد بوده. تو فقط باید قصهٔ مسافرهایش را تعریف کنی؛ قصهٔ بچه‌هایی که با بازی بزرگ شدند، با کتاب رؤیا دیدند، با تئاتر خیال کردند، با جنگ ترسیدند، با صلح خندیدند و هنوز، با وجود همهٔ این سال‌ها، هر وقت صدای “هوهو …چی‌چی” را می‌شنوند، دلشان می‌خواهد دوباره سوار همان قطاردودی شاه‌عبدالعظیم شوند.»

من از واگن پایین آمدم.
قطار آرام به سمت افق شمیران حرکت کرد.
دودش در آسمان پیچید و کم‌کم شبیه پردهٔ یک شهرفرنگ شد.
پیش از آنکه از چشمم ناپدید شود، فقط یک جمله از دل دودها شنیدم:

«زندگی، رسیدن به آخر خط نیست؛ قصه‌ای است که میان دو ایستگاه، برای کودکان این سرزمین روایت می‌شود.»

دلنوشته ای از میثم یوسفی تیرماه ۱۴۰۵.