ریحانه رنجبر که این روزها نمایش «مدرسه تربیت» را اجرا می‌کند، گفت: می‌خواستم بازیگرانم را از پشت کرکره نشان دهم.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، این کارگردان جوان تئاتر در گفتگو با ایسنا با ارایه توضیحاتی درباره شیوه طراحی و اجرایی نمایشش افزود: کانسپت این متن درباره فاصله بین من و دیگری یا بهتر است بگویم فاصله بین نسل‌هاست و ماجرای مواد مخدر، زمینه‌ای برای پرداخت به این موضوع است.

او ادامه داد: پیش از این، همین کانسپت را در نمایشنامه دیگری دنبال می‌کردم که به اجرا نرسید و بعد که این ایده را با عباس جمالی مطرح کردم، شروع به نگارش این متن کرد و ماجرا را در قالب مدرسه و رابطه میان یک دانش‌آموز دختر و رییس هیات مدیره مدرسه و بعد رابطه میان دختر و پدر دنبال کردیم که البته منظور ما، کانسپت فاصله با دیگری و نپذیرفتن اوست که به رابطه پدر و دختری هم محدود نمی‌شود.

رنجبر، مدرسه را به عنوان اشلی از یک جامعه کوچکتر دانست و افزود: در این جامعه کوچک هم قوانینی هست و مناسبات قدرت، قشر فرادست و فرودست را می‌سازد. ماجرای نمایش ما با پیدا شدن ماری جوانا در کیف یک دانش‌آموز آغاز می‌شود ولی در ادامه به رابطه میان قدرت رییس هیات مدیره و این دانش‌آموز می‌رسد.

او که این نمایش را با شیوه‌ای رئال روی صحنه می‌برد، درباره شیوه طراحی آن که برای تعدادی از تماشاگران پرسش ایجاد کرده، توضیح داد: نمایش ما یک کار قصه‌گو است. ما برای طراحی کار، یک پنجره بزرگ را در نظر گرفتیم و صحنه را با کرکره پوشاندیم به طوری که ما به عنوان تماشاگر از پشت پنجره، آدم‌های نمایش را می‌بینیم و حرف‌هایشان را می‌شنویم و آنان را قضاوت می‌کنیم.

رنجبر افزود: نمی‌خواستم رابطه میان تماشاگر و صحنه یک ارتباط مستقیم باشد بلکه تعمد داشتم که تماشاگر به وضوح سخنان بازیگران را متوجه نشود و برای شنیدن آن بدن خود را تغییر بدهد و جا به جا بکند. یعنی می‌خواستم بدن تماشاگر را درگیر کار کنیم و به او نشان بدهیم شما در زندگی کسانی دخالت می‌کنید و آنان را داوری می‌کنید که حتی نمی‌توانید تصویر آنان را به روشنی ببینید و صدایشان را به وضوح بشنوید، در حالیکه می‌توانید از خیر شنیدن صدای آنان بگذرید.

او که با این نمایش برای اولین بار در یک سالن حرفه‌ای تئاتر، کارگردانی می‌کند، اضافه کرد: تالار انتظامی فارغ از هر چیزی، باید فضایی باشد برای تجربه‌گرایی ولی با توجه به روندی که در چند سال گذشته داشته، به سالنی تبدیل شده که تماشاگرش انتظار دیدن چنین کارهایی را ندارد. در حالیکه ایده من این بود که نیازی نیست فاصله میان تماشاگر و صحنه خیلی روشن باشد.

رنجبر در ادامه درباره استقبال تماشاگران از اجرای این نمایش نیز گفت: استقبال بد نبوده ولی شرایط سیاسی و اجتماعی و تعطیلات خرداد ماه سبب شد که اجرای ما منقطع شود در حالیکه این جنس از تئاتر که عناصر غیر تئاتری و مثلا بازیگر چهره و … ندارد، نیازمند حضور مخاطب است چون در نهایت، با تبلیغات و اطلاع‌رسانی دهن به دهن می‌تواند تماشاگر خود را بیابد.

او اضافه کرد: این گونه تئاترها، به خودشان تکیه می‌کنند و در یک پروسه طولانی‌مدت می‌توانند تماشاگر خود را پیدا کنند ولی اجرای ما چندین بار قطع و وصل شد و نتوانستیم این پروسه را طی کنیم که این موضوع نه تنها به جذب تماشاگران بلکه به خود کار هم لطمه می‌زند.

به گزارش ایسنا، نمایش «مدرسه تربیت» نوشته عباس جمالی است که با بازی خود او و صدف آب باز هر شب ساعت ۲۱ و به مدت یک ساعت در تالار انتظامی خانه هنرمندان ایران روی صحنه می‌رود.

در خلاصه داستان این نمایش آمده: در کیف مدرسه شیدا، ماری‌جوانا پیدا شده.

هادی مرزبان اعلام کرد بعد از پایان ماه صفر نمایش «باغ شب‌نمای ما» اثر زنده‌یاد اکبر رادی را در سالن تئاتر مجموعه فرهنگی برج آزادی روی صحنه خواهد برد.

به گزارش گروه خبر سایت خانه تئاتر، هادی مرزبان کارگردان با سابقه تئاتر ایران درباره فعالیت‌های خود در سال جاری و به صحنه بردن اثری نمایشی، به خبرنگار مهر گفت: به زودی تمرین‌های نمایش «باغ شب‌نمای ما» اثر اکبر رادی را شروع می‌کنم که قرار است بعد از پایان ماه صفر در سالن تئاتر مجموعه فرهنگی برج آزادی روی صحنه برود.

وی با اشاره به اینکه «باغ شب‌نمای ما» آخرین بار حدود ۲۵ سال پیش در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر روی صحنه رفت، درباره بازیگران این اثر نمایشی افزود: ایرج راد، فرزانه کابلی، رسول نجفیان، داود فتحعلی‌بیگی، رضا فیاضی، فرشید صمدی، پریسا مقتدی، آیه قبادیان، مهراد ابریشم‌کار، سعید درویش‌نژاد، بازیگران این نمایش هستند. همچنین در این اثر بنیتا ناصری بازیگر خردسال ۸ ساله که بسیار مستعد است به جامعه هنری معرفی می‌شود. وی قرار است نقش ملیجک نمایش را بازی کند.

مرزبان درباره انتخاب سالن تئاتر برج آزادی برای اجرای «باغ شب‌نمای ما»، یادآور شد: من پیش‌تر نمایش «خانمچه و مهتابی» را در این سالن اجرا کردم که تجربه خوبی بود. ضمن اینکه پیش از این دوستان نگران نداشتن پارکینگ مجموعه بودند که خوشبختانه درست شده است.

این هنرمند با سابقه تئاتر در ادامه سخنان خود به تولید و پخش تله‌تئاتر «آهسته با گل سرخ» به سفارش مرکز سیمرغ در بهمن ۱۴۰۲ اشاره کرد و متذکر شد: این تله‌تئاتر در ماه بهمن سال گذشته ۳ بار پخش شد و الان بعد از گذشت ۴ ماه مرکز سیمرغ هنوز دستمزد من و عوامل را پرداخت نکرده است.

وی تاکید کرد: نفس کار مرکز سیمرغ زیبا است که به تئاتر خدمت می‌کند و شروع ضبط و پخش تله‌تئاتر باعث بالارفتن سطح فرهنگی مردم می‌شود اما چرا باید بعد از گذشت ۴ ماه منتظر پرداخت دستمزدمان باشیم. حسن جودکی تهیه‌کننده اثر هر چه پیگیری می‌کند می‌گویند که تلویزیون در حال بررسی است و من نمی‌دانم که این بررسی یعنی چه.

مرزبان در پایان سخنان خود تصریح کرد: حالا که مرکز سیمرغ ارزشی برای تئاتر قائل شده است باید برای هنرمندان تئاتر هم ارزش قائل باشد. بازیگران مدام با من تماس می‌گیرند و پیگیر پرداخت تعهدات هستند. این روند برای یک شبکه بدحسابی است. تعجب می‌کنم کار مورد قبول قرار گرفته و چندبار پخش شده است اما ما باید منتظر دستمزدمان باشیم.

آمار هفتگی فروش و مخاطبان مجموعه تئاتر شهر در حالی در سومین هفته خرداد اعلام شد که این مجموعه تئاتری از ابتدای سال ۱۴۰۳ با فروش نزدیک به ۵ میلیارد تومان میزبان بیش از ۲۷ هزار مخاطب شده است.

به گزارش گجروه خبر سایت خانه تئاتر به نقل از روابط‌عمومی تئاتر شهر، آمار هفتگی فروش و مخاطبان مجموعه تئاتر شهر در حالی در سومین هفته خردادماه اعلام شد که این مجموعه تئاتری از ابتدای سال ۱۴۰۳ تاکنون با ۱۵ نمایش و فروش نزدیک به ۵ میلیارد تومان میزبان بیش از ۲۷ هزار مخاطب شده است.

بنابراین گزارش، نمایش «گالیله» به کارگردانی شهاب‌الدین حسین‌پور که از ۲۹ فروردین در تالار اصلی با ظرفیت ۵۷۹ مخاطب و قیمت بلیت ۳۰۰ هزار تومان اجرای خود را آغاز کرده است، با مجموع ۳۳ اجرا و میزبانی از ۱۳ هزار و ۱۴۸ مخاطب (با احتساب بلیت تمام‌بها، نیم‌بها، تخفیف‌دار و مهمان) توانست به فروشی معادل ۳ میلیارد و ۱۲۱ میلیون و ۴۰ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «توو» به کارگردانی محمد متین اوجانی که اجرای خود را از ۷ خرداد در تالار چهارسو، با ظرفیت ۱۳۲ نفر و قیمت بلیت ۱۷۰ هزار تومان آغاز کرده است، با مجموع ۶ اجرا و میزبانی از ۳۱۷ مخاطب توانست به فروشی معادل ۴۳ میلیون و ۳۵۰ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «شاید» به کارگردانی اسماعیل نجار که اجرای خود را از ۷ خرداد در تالار چهارسو با ظرفیت ۱۳۲ نفر و قیمت بلیت ۱۷۰ هزار تومان آغاز کرده است، با مجموع ۷ اجرا و میزبانی از ۲۷۵ مخاطب توانست به فروشی معادل ۲۸ میلیون و ۶۶۲ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «بیرون پشت در» به کارگردانی پرهام خاکزاد نیز که اجرای خود را از ۲۴ اردیبهشت در تالار قشقایی ساعت ۱۸ با ظرفیت ۹۶ نفر و قیمت بلیت۱۷۰ هزار تومان آغاز کرده است، با ۱۹ اجرا و میزبانی از ۱ هزار و ۷۱۹ مخاطب به فروشی معادل ۲۶۲ میلیون و ۴۸۰ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «دوازده سی‌وشش» به کارگردانی امید دانشوران که از ۲۵ اردیبهشت در تالار سایه با ظرفیت ۷۲ نفر و قیمت بلیت ۱۶۰ هزار تومان اجرای خود را آغاز کرده است،‌ با مجموع ۱۰ اجرا و میزبانی از ۳۲۷ مخاطب به فروشی معادل ۳۲ میلیون و ۱۶ هزار تومان دست پیدا کند.

نمایش «گربه جان» به کارگردانی حسن علیکرمی که از ۲۶ اردیبهشت در تالار سایه با ظرفیت صندلی ۷۲ نفر و قیمت بلیت ۱۴۰ هزار تومان روی صحنه رفته است تا پایان روز جمعه ۱۸ خرداد با ۱۱ اجرا، ۵۳۷ مخاطب جذب کرده و به فروشی معادل ۴۷ میلیون و ۴۶۰ هزار تومان دست‌یافته است.

نمایش «تاج سلطان» به کارگردانی علیرضا باقری که از ۱۶ خرداد در کارگاه نمایش با ظرفیت ۲۶ نفر و قیمت بلیت ۱۱۰ هزار تومان روی صحنه رفته است با ۲ اجرا میزبان ۴۸ مخاطب به فروشی معادل ۴ میلیون ۴۰۰ هزار تومان دست پیداکرده است.

بر اساس آمار هفتگی منتشر شده، مجموعه تئاتر شهر طی ۸۰ روز نخست سال علاوه بر نمایش‌های «نامبرده»، با آثاری چون «اتاق ورونیکا»، «آبی گونه»، «پس از»، «آن برد»، «توقف اتانازی»، «نظام‌الدین عربی»، «روال عادی» و «کان لم یکن» در مجموع بیش از ۲۷ هزار مخاطب را میزبانی کرده است.

علیرضا کوشک جلالی این روزها نمایش«آرت» به قلم یاسمینا رضا را در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه برده است. نمایشنامه «آرت» که در ایران بانام «هنر» نیز شناخته می‌شود، از سال ۱۹۹۶ تا سال۲۰۰۲ در سالن‌های تئاتر لندن و دیگر شهرهای انگلیس روی صحنه رفته و جزو پرفروش‌ترین تئاترهای روی صحنه در انگلستان به شمار می‌رود. این استقبال در دیگر شهرهای مطرح اروپا و آمریکا نیز به همین منوال بوده است. درونمایه این نمایش خودفریبی و دروغ است. به بهانه اجرای این نمایش به گفت‌وگو با علیرضا کوشک جلالی پرداخته‌ایم که در ادامه می‌خوانید؛

آقای کوشک جلالی، دلیل انتخاب نمایشنامه «آرت» برای اجرا چه بود؟

دلیل آن شدت گرفتن دروغ و خودفریبی در جهان، سلطهی بیچون و چرای «دروغ»، «مرگ دیالوگ» و «دیکتاتوری مونولوگ» در سراسر جهان، پنهان شدن چهرهی انسانها و حکومتها در زیر ماسکها و سیر صعودی جنگها است.

با توجه به این که سال‌ها از نگارش این نمایشنامه گذشته است، به نظر شما موضوع آن همچنان به روز است و قدیمی نشده؟

تم اصلی نمایشنامه «آرت» خودفریبی و دروغ به دیگران است. یاسمینا رضا داستان را با یک موضوع ساده شروع میکند و آرامآرام خواننده و تماشاچی را به هزارتوی وحشتناک انسانهای دو رو هدایت میکند و شخصیتها را وادار میکند تا ماسکهای «دموکرات، آزادیخواه، انساندوستشان» را یکییکی بر خاک بیافکنند. این افتادن نقاب باعث می شود ما انسانهایی را ببینیم که از نظر روحی لخت و عور هستند و به شکلی وحشی و خشن برای رسیدن به قدرت و اثبات خویش به همه دروغ میگویند، حتی به خودشان. نگاهی به جهان بیاندازید؛ عطر چندشآور دروغ همه را مست کرده است، بوی جنگ همه جا پیچیده است؛ جنگهایی که ریشه در دروغ و در شست و شوی مغزی جهان دارند. یاسمینا رضا در این باره به خبرنگار گاردین میگوید که «خودفریبی و دروغ به دیگران برای من بخش مهمی از زندگی است و من امروز به خصوص آن را با دنبال کردن چهرههای سیاسی میبینم. خودفریبی و دروغ امروز حکومت میکند. خودفریبی عنصر مسلط نهاد بشری است. خودفریبی و دروغ گفتن به دیگران شکلی از محافظت است و ناشی از احساسات دیگر مثل احساس غرور، نخوت، ترس، و درآمیختن با دیگران است.» یاسمینا در بیشتر آثارش به تحلیل و کالبدشکافی رفتار متظاهرانه ثروتمندان نوکیسه پرداخته و خشونت و وحشی‌گری را که پشت لفافه تمدن پنهان شده برملا کرده است. او مشکلات بسیار پیچیده روابط انسانی را با زبردستی خاصی در قالب کمدی مطرح میکند. برخی از منتقدان تئاتر معتقدند یاسمینا رضا، « تئاتر مردمی سطح بالا» را پایه گذاشته است اما باید گفت که تئاتر مردمی همیشه سطح بالا بوده است.
اغلب نمایشنامه‌های کمدیا دلارته رنگ سیاسی داشتند. در کارهای آریستو فان، شکسپیر، مولیر، چخوف، چاپلین، وودی آلن… شوخی و مزاح، با انتقادی برنده همراه ولی همیشه یک وجه«جدی» در این کارها بوده. امروزه تصور آدم‌ها از بوولوار تئاتر، تنها نمایشنامههای فکاهی و سبک است. این واکنش نمونه‌وار بسیاری از منتقدین است که خندیدن را، سبک می‌دانند.گویی باید از خندیدن پرهیز کرد و یا معتقدند نمایش خنده‌دار، سطح پائین است. این باقیمانده عقب افتاده زمانی است که تئاتر یک رسانه هدایتگر بود و رنگ سیاسی خیلی شدیدی داشت. امروز دیگر این طور نیست. یاسمینا رضا، ژانر جدید خاصی را کشف نکرده است. او در اغلب آثارش، روابط انسانی را دستمایه قرار داده است

چرا در آثار شما همواره متن اصلی با دراماتورژی همراه است؟

در دراماتورژی سعی میکنم با کم و زیاد کردن متن به مافوق هدف نمایشنامه نزدیک شوم. هر نویسندهای از نوشتن نمایشنامه هدفی را دنبال میکند که درلحظه نوشتن بر اساس نیازهای سیاسی، اخلاقی، اجتماعی و فرهنگی زمانه خود شکل میگیرد. کارگردان نیز باید با حفظ هدف نویسنده، به دنبال مافوق هدف خود باشد که ریشه در حساسیتهای سیاسی، اجتماعی و شخصی کارگردان دارد. یک مثال ساده این موضوع را روشنتر میکند: یک مسئله جالب در مورد برخورد روشنفکران در خمیرمایه این اثر به چشم میخورد. رضا در مورد «آرت» میگوید: «تراژدی این داستان، این نیست که سرج یک تابلو سفید خریده، بلکه مشکل این جا است که دیگر نمیتوان با او خندید.» او پیش زمینه نوشتن این نمایشنامه را این گونه بیان میکند: «این اتفاق برای خودم افتاد. یکی از دوستانم تابلویی سفید خرید. او دکتر پوست است و من از او قیمت تابلو را پرسیدم، و او در پاسخ گفت: 200 هزار فرانک. و من با صدای بلند زدم زیر خنده. او هم همین طور. ما دوست باقی ماندیم، چون با هم خندیدیم. وقتی نمایشنامه را خواند، باز هم خندید. اما این مسئله باعث نشد کماکان عاشق تابلو خود نباشد.» حالا نگاهی به اطراف خودمان، به کشور عزیزمان بیاندازیم؛ با چند نفر از دوستانی که نظر مخالف دارند میشود خندید؟ کدام گروه و دستهای وجود دارد که به نظر دیگران احترام بگذارند و همدیگر را متهم نکنند؟

در «آرت» نوعی طنز وجود دارد. دلیل ایجاد فضای طنز، برای نیاز جامعه است یا دلیل دیگری دارد؟

آثار رضا پتانسیل بسیار زیاد کمدی را دارا هستند. درست مثل فیلمهای چاپلین، کمدیهای مولیر و شکسپیر و ایرج پزشکزاد. در ضمن چون احساس میکنم در جامعهای زندگی میکنیم که مردم برای ادامه دادن احتیاج به «زنگ تفریح چاپلینی» دارند، بار کمدی متن را بدون لطمه زدن به وجه جدی نمایش، با کمک بازیگران پررنگتر میکنیم.برتولت برشت درباره رابطه تماشاگر با تئاتر میگوید که تماشاگر در بدو ورود به سالن به فکر تفریح است. او به تالار می آید که لذت ببرد. حال اگر چیزی هم یاد گرفت که اتفاق خیلی خوبی رخ داده است. این نظر از زبان نمایشنامه‌نویس و کارگردانی بیان شده است که در نیمه اول قرن بیستم میلادی در آلمان تئاتر حماسی را پایه‌گذاری کرد و در آثارش به طرح نکات اخلاقی و آموزنده می‌پرداخت. برشت سعی می‌کرد پیش از آن که مخاطبانش را به سوی هم‌ذات‌پنداری با قهرمانان نمایشنامه‌هایش سوق دهد، با استفاده از تکنیک فاصله‌گذاری آن‌ها را بیشتر به تفکر و اندیشیدن وا دارد. با این حال، هم اوست که از ضرورت تفریح و لذت بردن در جریان تماشای نمایش صحبت می‌کند. این چیزی است که آثار یاسمینا رضا، با رعایت آن توانسته هم محبوب انبوه تماشاگران شود و هم نظر موافق منتقدان هنری را برانگیزد.

شما با این که ورکشاپ‌های مختلفی برگزار می‌کنید اما در اجراهای تهران در نمایشتان از بازیگران حرفه‌ای استفاده می‌کنید و نه بازیگران تازه وارد. علت آن چیست؟

به هیچ وجه این گونه نیست. سال پیش با هنرجویان کارگاه بازیگریام نمایش «هتل اروپا» را به صحنه بردم. بازیگران نمایش «راهزنان» شیلر هم که در سال 2013 در سالن اصلی اجرا و به یکی از مهمترین فستیوالهای تئاتر آلمان دعوت شد، به غیر از محسن حسینی، همه از چهرههای جوان تئاتر بودند.

چرا اکثر ورکشاپ‌ها را معمولا در شهرستان‌ها برگزار می‌کنید؟

امسال از طرف هیات مدیره انجمن کارگردانان تئاتر ایران لوح تقدیری به پاس تلاش برای توسعه هنر تئاتر، بخصوص تئاتر شهرستانها به من اهدا شد. همچنین سایت ایران تئاتر و دیگر رسانهها از من به عنوان «پرچمدار کار تئاتر در شهرستانها» یاد میکنند. همواره در تلاش بوده و هستم، تا آنجایی که در توانم است، به مسئله آموزش بپردازم. در ایران استعدادهای درخشان زیادی وجود دارد، اما متاسفانه امکانات مادی در ایران بسیار محدود است. حالا اگر پایتان را از تهران بیرون بگذارید و به شهرهای دیگر کشور بروید، وضع بدتر هم میشود. همان اختلافی که بین امکانات شهرهای اروپا و تهران وجود دارد، بین تهران و شهرستانها هم به چشم میخورد. به همین دلیل تصمیم گرفتم، در کنار کار در پایتخت، تمرکزم را روی شهرستانها بگذارم. در هر شهری که هنرمندان آن علاقهمند باشند کار میکنم. تا کنون در شهرهای تبریز، کرج، رشت، کاشان، کرمان، رباط کریم، ساری، بستک، اصفهان، اهواز، آمل، یاسوج، بندر لنگه، گرگان، رشت، اهواز، شیراز، اردبیل، خرم آباد، ساری، لنگرود، نوشهر، بندر دیر، کرمانشاه و … کار کردهام. هدف من از فعالیت در ایران و حضور در شهرستانها آموزش است. آشنا کردن هنرمندان تئاتر با متدهای جدید کارگردانی و بازیگری بزرگترین خشنودی من است و این عاملی است که مرا از آلمان به ایران میکشاند. ضمن آن که از هنرمندان و هنرجویان ایران و خلاقیتهایشان چیزهای زیادی یاد میگیرم. شیوههای بدیع بداهه کارکردن را از ایران به آلمان میبرم و متدهای نوین کارگردانی و بازیگری و نظم آهنین را از آلمان به ایران هدیه میآورم. «آموزش» یکی از راههای دگرگونیهای بنیادی جامعه است. بیش از دو دهه است که تصمیم گرفتم سیستم آموزشی تئاتر آلمان را با کمک عاشقان این رشته در تهران و شهرستان‌های ایران پیاده کنم. اولین نمایشی که با هنرمندان شهرستانی به صحنه بردم «روبینسون و کروزو» در تبریز با بازی حامد رسولی و سیروس مصطفی بود. همان سال هم هنرمندان آلمانی گروه نمایش «خانه برنارد آلبا»، پس از دیدن اولین اجرای «روبینسون و کروزو» در جشنواره بین‌المللی تئاتر فجر، همگی با هیجان و شادی تمام به پا خاستند و گروه اجرایی را با حرارت تشویق کردند. مسئول گروه به من گفت که چه بازیگران برجسته و خلاقی! چه اجرای پر تحرکی! چه بدنهای آمادهای. یک آن فکر کردم یک گروه از روسیه است که با شیوه تئاتر بیومکانیکال میرهولد آموزش دیدند. به ایشان گفتم که این یک گروه ایرانی است. از تبریز! همان جا نمایش را برای برای اجرا در فستیوالی به آلمان دعوت کرد. سال‌ها است که شاهد مهاجرت توده مردم روستا و شهرهای کوچک، به تهران و شهرهای بزرگ هستیم. به همین خاطر وقتی از تهران به شهرستان‌ها می‌روید، از نظر امکانات محدود فنی، در تمام عرصههای اجتماعی، اقتصادی و هنری انگار پا به سیاره دیگری گذاشته‌اید. این تفاوت اصلی بین تئاتر تهران و تئاتر شهرستان‌ها است. اما از نظر خلاقیت، هوش و استعداد، هیچ تفاوتی نیست. همان گونه که هیچ فرقی بین هوش و استعداد هنرمند آمریکایی، آلمانی، فرانسوی، پاکستانی، کنیایی، کویتی و ایرانی نیست. امکانات هنری، اقتصادی و هنری نقش تعیینکنندهای در پرورش استعدادها بازی میکنند. سعی من بر این است که از طریق همکاری با گروه‌های شهرستانی، تمرکززدایی و آنان را تشویق به ماندن در شهرشان کنم و در ضمن کارگردانان خوب تهرانی را تشویق به کار در شهرستان‌ها نمایم.