در حال بارگذاری لطفا شکیبا باشید...
بدون اتحاد و همبستگی، در هیچ کاری، پیشرفت حاصل نمی شود
■ اخبار » گفتگو ■ شناسه خبر : 7683 ■ یکشنبه 9 تیر ساعت 14:40
عضو هیئت مدیره خانه تئاتر مطرح کرد

بدون اتحاد و همبستگی، در هیچ کاری، پیشرفت حاصل نمی شود


مریم کاظمی عضو هیات مدیره خانه تئاتر، بازیگر و کارگردان تئاتر: اسم اهمیتی ندارد و فرقی نمی کند خانه تئاتر را با عنوان صنف، انجمن، سندیکا و موسسه بنامیم، آینده کوتاه مدت و هدف های کوچک، ارزش مبارزه ندارد و باید به دوردست ها و اهداف بزرگ چشم داشت تا آینده بهتری در بلندمدت نصیب همگان شود.

به گزارش سایت خانه تئاتر، مریم کاظمی در گفتگویی کوتاه به ارزیابی حضور آدل لاراکی؛ معاون سندیکای سراسری تئاتر آلمان در ایران پرداخت، او توهم تشکیلاتی را مضر دانست و اظهار کرد: نباید توقع داشت که قوانین هنری سندیکای سراسری تئاتر آلمان در ایران پیاده سازی شود زیرا هر دو دارای زیرساخت های اجتماعی، سیاسی، هنری و صنفی متفاوتی هستند.

شما به عنوان یکی از اعضای خانه تئاتر در دو نشست آشنایی با سندیکای تئاتر آلمان شرکت داشتید، حضور آدل لاراکی برای تئاتر ایران چه منافعی را به همراه می‌آورد؟
-بزرگترین دستاورد این نشست ها می تواند ارزیابی شرایط اجتماعی، سیاسی، هنری و صنفی ایران از لحاظ تشکیل خانه ها، اتحادیه ها و سندیکاها باشد کما اینکه طریقه تغذیه زیربناهای اجتماعی مختلف برای قانونمندسازی یک موضوع را به نمایش بگذارد. اگر موضوعی در کشور آلمان به شکل قانونمند برنامه ریزی شده است بدین معنی که قوانین کار حاکم بر روابط هنرمندان، مشابه قوانین کار دیگر مشاغل قشرهای مختلف مردم و جامعه است به صورتی که بخشی از قوانین تعریف شده، قوانین عمومی و بخشی دیگر، قوانین تخصصی مربوط به هر شغل است، از این‌رو باید زیرساختی وجود داشته باشد تا خانه تئاتر بتواند بر اساس آنها استناد و عمل کند وگرنه خانه تئاتر بدون وجود زیرساخت ها، نمی تواند معجزه کند و نباید توهم تشکیلاتی داشت که می توان هر نوع قانون هنری موجود در کشور آلمان را عین به عین اینجا پیاده کرد. هدف از تشکیل صنف به این علت است که منافع مشترک وجود دارد و این منافع مشترک می تواند به ما کمک کند که طریقه همگن سازی قوانین داخلی صنف را با قوانین کشوری بیابیم و بتوانیم بیشترین فایده را برای دنیای کاری خودمان داشته باشیم که مسائل مالی، مرخصی ها، تعطیلات، سلامت روانی هنرمندان، اطمینان به آینده و حمایت های جامعه را در بر می گیرد و تمام مواردی است که می توان روی آن حساب کرد تا در سلامت زندگی کنیم. همچنین، یکی از نکات قابل توجه برای من در نشست ها این بود که بدون اتحاد و همبستگی، در هیچ کاری، پیشرفت حاصل نمی شود و اگر فردیت ها کنار گذاشته نشود، هیچ صنف، خانه و سندیکایی نمی تواند به ما کمک کند. روابط فردی محبت آمیز بین انسان ها اهمیت دارد و فعالیت های اجتماعی آنها با هدف دستیابی به سلامت روان است و وقتی یک شخصی از سلامت روان مناسب برخوردار باشد، به انسان بهتری در هر جایگاه شغلی تبدیل می شود که می تواند به جامعه سود برساند. آخرین نکته اینکه اسم اهمیتی ندارد و فرقی نمی کند خانه تئاتر را با عنوان صنف، انجمن، سندیکا و موسسه بنامیم بلکه آدمها، اهمیت دارند که چه قدر برای کارشان ارزش قائلند به صورتی که اغلب با موضع‌گیری های غلط، آینده کاری صنف به خطر می افتد و نسل آینده را به مواجهه با قوانین غلط رهنمون می سازد در نتیجه، لازم به ذکر است که آینده کوتاه مدت و هدف های کوچک، ارزش مبارزه ندارد و باید به دوردست ها و اهداف بزرگ چشم داشت تا آینده بهتری در بلندمدت نصیب همگان شود. آدل لاراکی در نشست رسانه ای، فاصله ی گذار از یک انجمن تئاتر در سال 1821 به سندیکای سراسری تئاتر با تصویب اولین قرارداد خرید خدمات فرهنگی و هنری در سال 1871 را 50 سال اعلام کرد و گفت که اگر دسترسی به اینترنت و شبکه های اجتماعی وجود می داشت، آنقدر زمان نمی برد. یکی از معضلات حال حاضر تئاتر را می توان عجله قشرهای مختلف برای دستیابی به یک قانون مدون دانست بدون اینکه خانه تئاتر، مراحل گذار را از پشت سر بگذارد در این صورت، قانون نهایی به قانون ناقصی تبدیل می شود که همه متضرر می شوند همانگونه که در سالهای گذشته در جامعه ایران اتفاق افتاده است.
آیا موافقید که باید زمان مناسب داده شود تا همه قوانین از مرحله گذار به سلامت بگذرند و یک نتیجه نهایی خوب حاصل شود؟
-مهم نیست که در آلمان، کی و کجا چه اتفاقی افتاده است بلکه باید ابتدا، جامعه خودمان را بشناسیم و با توجه به شرایط، از کجا باید شروع کرد و طریقه پیشروی به چه شکل است که مهم است و باید این راه حل ها را پیدا کرد هر چند می توان از آنها الگو گرفت و الگوی آنها نیز از شناخت جامعه برآمده است. همبستگی، بیشترین اهمیت را دارد و باید خودمان را عضو یک صنف بدانیم به صورتی که همه تلاشها را در جهت ارتقای صنف انجام دهیم و به آن احترام بگذاریم تا صنف بتواند قدرت بگیرد و افراد بتوانند از رهنمودها و حمایت یک صنف قدرتمند در آینده بهره مند شوند.

فرزاد جمشید دانایی

کلیدواژگان


نظرات

1398/04/17 10:57:40 | فریده قلندری
مسلما خانم مریم کاظمی به نکته بسیار پر اهمیتی اشاره کرده اند .اتحاد و همبستگی ، اعتمادو تعهد اولین لازمه بوجود امدن همکاری و تعادل در صنف تئاتر است . داشتن قرارداد رسمی مورد توافق اعضا و انجام ان توسط هیئت مدیره با برنامه و هدفهای بلند مدت البته که اولین گام در مسیر درست حرکت کردن هنر تئاتر است . برای این امر زمینه اصلی ان پشتیبانی فرهنگی دولت و سیاست کشور ی در این زمینه است . در صورتی که این پشتبانی موجود نیست ،بخصوص اصل اتحاد و همبستگی و برنامه ریزی هدفهای بلند مدت و گام به گام برداشتن خود سبب ایجاد توازن در حرکت موازی با اجتماع و کسب قدرت را در پی خواهد داشت و مهم انکه هنرمندان می باید اولین صنفی باشند که برای پیشترفت از شانه یکدیگر بالا نرفته و به موازی هم از خلاقیت و دانش همدیگر بهره برده و کمکی در راه باز شدن راه اینده باشند.
خانه تئاتر میتواند مرکزی مستقل با پل ارتباطی وسیع باشد که با جذب و راهنمایی جوانان علاقمند و تازه از راه رسیده و با استفاده از تجربه و کاردانی قدیمی تر ها اولین گام بلند مدت را برداشته و بطور مداوم به سمت اینده در حرکت باشد تا بتوانند اینده را ب

نظر شما




شبکه‌های اجتماعی
Sroush Aparat Telegram Tiwtter Instagram
عضویت


© ۲۰۱۹ TheaterForum. All rights reserved
Developed by : w w w . d o r w e b . i r
اطلاعات تلفن Rss
خانه تئاتر



به ما بپیوندید : Sroush Aparat Telegram Tiwtter Instagram