در حال بارگذاری لطفا شکیبا باشید...
پیام دهکردی در گفت‌وگو با «ابتکار»:

گفت‌وگوی خردمندانه، حلقه مفقوده تئاتر است


■ اخبار » گفتگو ■ شناسه خبر : 6409 ■ چهارشنبه 21 آذر 1397 ساعت 11:23
گروه هنر-معصومه مهاجری: پیام دهکردی ضمن اعلام این نکته که باید گفتمانی میان جریان‌ها، نهادها، ارگان‌ها، هنرمندان و همه کسانی که به‌نوعی در حوزه هنر و فرهنگ می‌توانند اثرگذاری داشته باشند، شکل بگیرد، فقدان این گفت‌وگو را حلقه مفقوده تئاتر دانست.

پیام دهکردی؛ نمایشنامه‌نویس، کارگردان و بازیگر تئاتر درباره ارتباط میان هنرمندان تئاتر و کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، گفت: «سال 1393 که دبیر بیست ‌و یکمین جشنواره بین‌المللی تئاتر کودک‌ونوجوان بودم، تلاش کردم ارتباطی میان اعضای این کمیسیون و بدنه تئاتر به وجود بیاورم و حتی به مجلس رفتم و جلساتی را با دوستان برگزار کردیم. از دید من اینکه کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی با نهادهایی که کارشان تولید اندیشه و فرهنگ است و به‌طور مشخص تئاتر، ارتباط تنگاتنگ و نزدیکی نداشته باشند اتفاق خوبی نیست. در آن سال اتفاق خوبی افتاد و برخی از اعضای کمیسیون فرهنگی در جشنواره حضور پیدا کردند اما متاسفانه چون همواره حوزه فرهنگ حوزه‌ای است که در آن سلیقه‌ای عمل می‌شود، این اتفاق تداوم نیافت. مدیران حوزه هنر و فرهنگ باسلیقه شخصی خود به هنر وارد می‌شوند و به‌مرور اشکالات خود را تصحیح می‌کنند اما زمانی که قرار است نوعی هم‌افزایی اتفاق بیفتد، مدیران جدیدی روی کار می‌آیند و این چرخ از نو اختراع می‌شود.
وی در ادامه افزود: «درنتیجه معضلات همواره در حوزه فرهنگ وجود دارند. این روزها فقدان گفت‌وگوی خردمندانه حلقه مفقوده تئاتر است. مشکل ما این نیست که هنرمند تئاتر باید حرف بزند یا خانه تئاتر و یا کمیسیون فرهنگی بلکه پیش از تمام این اتفاق‌ها باید گفتمانی میان جریان‌ها، نهادها، ارگان‌ها، هنرمندان و همه‌کسانی که به‌نوعی در حوزه هنر و فرهنگ می‌توانند اثرگذاری داشته باشند، شکل بگیرد. تازمانی‌که این گفتمان صورت نگیرد، تمام این آسیب‌ها و تنش‌هایی که پیش‌آمده‌اند اجتناب‌ناپذیر هستند و آسیب این مسائل بیش از هر چیز به خود موضوعی که محل مناقشه است وارد می‌شود و درواقع درنهایت خود تئاتر آسیب می‌بیند.
این هنرمند عرصه تئاتر در ادامه هنرمندان را افرادی آگاه به شرایط جامعه دانست و گفت: «در طول چهل سالی که از انقلاب اسلامی ایران می‌گذرد، هنرمندان تئاتر به‌خوبی از خطوط قرمزها و بایدها و نبایدها آگاه هستند و به تمام این مسائل اشراف دارند اما این آگاهی به این معنی نیست که کمیسیون فرهنگی یک کمیسیون تزئینی و فرمایشی است، بلکه کمیسیون فرهنگی در جای خود می‌تواند در حوزه‌های نظارتی و تبیینی و قانونگذاری کارکرد بسیار ارزشمندی برای اعتلا و پیشرفت تئاتر داشته باشد. اما متاسفانه چون گفتمانی وجود ندارد و در بسیاری از اوقات گزارش‌هایی که از حوزه تئاتر به ارگان‌هایی همچون مجلس، ریاست جمهوری و ... می‌رسند، گزارش‌هایی گزینشی و انتخابی بوده‌اند، بخشی از واقعیت تئاتر در گزارش‌ها وجود داشته است و بخشی دیگر قلب شده و یا گفته نشده است، برخی سوءبرداشت‌ها و سوءتفاهم‌ها چه برای اعضای کمیسیون فرهنگی و چه خود هنرمندان به وجود آمده است.»
وی در ادامه افزود: «این‌که نمایندگان مجلس به دیدن تئاتر اهتمام ببندند، یک وظیفه اصلی است اما فردی که عضو کمیسیون فرهنگی است، باید همواره خودش را همجوار مصادیق فرهنگی همچون تئاتر، سینما، موسیقی و ... بکند. البته اینکه یک نماینده مجلس هفته‌ای یک تئاتر ببیند، به معنای آشنا بودن او با مسائل و دشواری‌ها و چالش‌های پیش روی تئاتر نیست بلکه تنها می‌تواند نماینده را نسبت به کلیت بخشی از تئاتر آگاه کند. اگر بخواهیم با انصاف و خردمندانه سخن بگوییم باید این را بررسی کنیم نباید سراغ این مسئله برویم که آیا کمیسیون فرهنگی و یا خانه تئاتر و یا هنرمند حق ورود به تئاتر را دارند یا نه بلکه باید نوعی آشتی اتفاق بیافتد. البته منظور من این نیست که ناملایمتی میان نمایندگان مجلس و خانه تئاتر و هنرمندان وجود دارد بلکه باید هم‌افزایی و گفتمان میان کمیسیون فرهنگی و هنرمندان تئاتر اتفاق بیفتد. اگر این اتفاق بیفتد، می‌تواند درباره دغدغه‌های نظارتی کمیسیون فرهنگی و نقاط قوت شرایط تئاتر بحث‌های خود را مطرح کند و ما اهالی تئاتر هم مطالبات خود را مطرح کنیم و درباره دغدغه‌ها و نگرانی‌های خودمان صحبت کنیم. اینکه یک‌طرفه قضاوت کنیم و بگوییم وضعیت تئاتر مناسب نیست و یا شرایط ممیزی مشکل دارد، از انصاف دور شده‌ایم چراکه در یک جامعه هدف که هر شب 120 الی 130 نمایش اجرا می‌شود، اتفاق بسیار بزرگ و باشکوهی رقم خورده است و فارغ از بحث کیفیت آثار روی صحنه، ممکن است برخی اشکالات وجود داشته باشد اما این اشکالات به معنی تعمیم دادن آنها به یک پیکره زحمت‌کش و مظلوم تئاتر نیست. البته نباید هم ما به کمیسیون فرهنگی بگوییم حق ورود ندارد. چون آنها وظیفه دارند در حوزه نظارتی ورود کنند. مشکل اصلی فقدان گفتمان است.»
در پایان پیام دهکردی درباره شرایطی که می‌تواند فضای گفتمان میان هنرمندان تئاتر و نمایندگان مجلس را به وجود بیاورد، گفت: «در وهله نخست باید مطالبه آشتی و گفتمان از طرف کمیسیون فرهنگی وجود داشته باشد و این کمیسیون دست کمک و یاری به سمت هنرمندان کاربلد و کارشناس حوزه تئاتر دراز کند. البته نباید این خواست لسانی و زبانی باشد بلکه باید خواست واقعی وجود داشته باشد. همچنین ما هنرمندان هم باید دست یاری به سمت این افراد دراز کنیم و بگوییم ما به‌عنوان کارشناسان و متخصصان تئاتر از اعضای کمیسیون فرهنگی کمک می‌خواهیم تا به میدان بیایند و تئاتر مملکت‏مان را ارتقا ببخشیم. برای این منظور باید نمایندگانی از میان هنرمندان به کمیسیون فرهنگی مجلس بروند، جلسات منظمی را برگزار کنند. این جلسات باید خروجی داشته باشد و به یک سند چشم‌انداز منتهی شود. متاسفانه در مملکت ما در حوزه فرهنگ و خصوصاً تئاتر می‌خواهیم مصائب و دشواری‌ها را نهایتاً در مدت‌زمان یک هفته برطرف کنیم که چنین اتفاقی ناممکن است. ممکن است این برنامه‌های زودبازده در حوزه اقتصاد جواب بدهد اما با حوزه فرهنگ نمی‌توان این کار را انجام داد بلکه باید نگاه کلان و درازمدت داشت. همچنین نباید نمایندگان به سلایق شخصی خود توجه کنند بلکه باید این مسئله را مد نظرقرار دهند که در سی سال آینده قرار است تئاتر کشورمان به چه سمتی برود. البته هنرمندان هم باید این کار را انجام دهند. اگر ظرف پنج سال آینده جلسات منظمی برگزار شوند که منجر به‌نوعی خروجی شوند، اتفاقی مبارک رخ‌داده است. در غیر این صورت اختلاف ‌نظرها می‌تواند تا ابد ادامه یابد.»



نظرات

شما اولین نظر دهنده باشید.

نظر شما




Sroush Aparat Telegram Tiwtter Instagram